CHAPTER 71 #7
Lalong napalapit sa isa't isa ang ilang mamamayan habang maingat na pinagmamasdan ang dalawang nilalang. Hindi sila gumagalaw, ngunit sapat na ang kanilang napakalaking katawan at tatlong ulo upang magdulot ng kaba sa mga taong unang beses pa lamang silang nakikita.
Samantala, nanatiling kalmado si Stain habang naglalakad sa unahan nila.
"Don't worry. They won't hurt you."
Napatingin ang ilan sa kaniya.
"They're guardians of Mysarea."
Nang makalapit sila, sandaling tumigil si Stain sa harapan ng dalawang Triberus, dahilan upang mapatigil din ang mga mamamayan sa kanilang paglalakad.
Kinabahan ang ilan nang makitang nakatingin sa kanila ang tatlong ulo ng mga nilalang.
May ilan pang napaatras nang bahagya, tila nag-aalala na baka bigla silang lapain ng mga ito.
"Welcome to the land of Mysarea. The Red Queen has been waiting for you, dear citizens."
Biglang nanlaki ang mga mata ng lahat. Hindi nila inaasahan na magsasalita ang isa sa mga Triberus. The voice was deep and powerful, echoing across the massive stone entrance.
Muling umungol ang Triberus, ngunit sa halip na umatake ay bahagya lamang nitong ibinaba ang kaniyang mga ulo.
"Do not be afraid. You are under the protection of Mysarea."
The five thousand citizens from Vermeleyon were completely shocked by what they saw the moment they entered Mysarea.
Hindi nila inaasahan ang kanilang nakita.
Mula sa magkabilang gilid ng malinis na lansangan, the people of Mysarea smiled and waved at them as they passed through the gates, as though they had been waiting for their arrival.
"Hala! narito na sila!"
"Those are the people from Vermeleyon! mga salamangkero rin!"
"Welcome to Mysarea!"
May mga batang tumatakbo sa gilid ng lansangan, excited na tinatawag ang kanilang mga kaibigan habang kumakaway sa mga bagong dating.
"Come look! They're here!"
"Wave at them!"
Mabilis namang kumaway ang ibang mga bata, their faces filled with excitement and curiosity.
"Welcome!"
"Huwag kayong matakot!"
Napatingin ang ilang mamamayan mula sa Vermeleyon sa isa't isa.
Hindi sila sanay sa ganitong pagtanggap.
Sa Sartores, they had grown accustomed to seeing people worried about their homes, their livelihood, and what might happen tomorrow. Ngunit dito sa Mysarea, everything looked completely different.
Malulusog ang mga bata, malinis ang mga lansangan, at maayos ang mga gusali sa paligid. There were countless knights standing along the streets, wearing elegant uniforms as they calmly welcomed the newcomers.
"This is... Mysarea?"
"Ganito pala rito..."
"Ang ganda naman dito..."
Tahimik lamang silang nagpatuloy sa paglalakad habang patuloy silang binabati ng mga taga-Mysarea.
Napansin din nila ang mga Pegasus na lumilipad sa himpapawid. Mga kabayong may malalaking pakpak na may mga karwaheng nakakabit sa kanilang likuran, habang ang iba naman ay malayang lumilipad sa ibabaw ng lungsod.
"Tingnan niyo!"
"May mga lumilipad na kabayo!"
Napatingala ang mga mamamayan habang pinagmamasdan ang mga Pegasus na dumaraan sa himpapawid.
For the people of Sartores, even something as simple as seeing Pegasus flying above the city felt unfamiliar. Everything about Mysarea seemed completely different from the place they had left behind.
"Narito pala galing ang mga Pegasus na binibili ng mga maharlika sa Sartores..." ani ng isang dalaga habang nakatingala sa himpapawid. "Bihira lang iyon doon, pero napakarami pala rito!"
When they finally arrived at the Throne Hall of Mysarea, the five thousand citizens fell silent as they entered the vast chamber. At the far end stood an empty red throne, its presence alone enough to make the entire hall feel imposing.
Ngunit may anim na pigura na nakatayo sa harapan nito.
Naroon sina Lapileon, Cayena, Lucius, Vladimir, at Cassandra, all dressed in elegant black attire. Their presence immediately caught the attention of everyone inside the hall.
Napalunok ang ilan sa mga mamamayan nang makita sila.
Some admired their beauty, unable to take their eyes away from them, while others felt intimidated by the powerful presence they carried.
But there was one person who caught everyone's attention the most.
Cayena Mori Vacardi.
Unti-unting nanlaki ang mga mata ng mga mamamayan.
"Wait..."
"Is that... Princess Cayena?"
"Princess Cayena Mori Vacardi?"
"She's alive?"
"Hala! buhay ang prinsesa!"
Biglang kumalat ang bulungan sa buong hall. Hindi makapaniwala ang mga mamamayan habang nakatingin kay Cayena, who simply stood there calmly as if she had never disappeared at all.
Nagkatinginan sina Cayena at Lucius bago bahagyang ngumiti si Cayena at hinarap ang mga mamamayan.
"Yes, I am Princess Cayena. And I am alive. I hope you are not scared of me right now because I carry the blood of the old Erenhal..." mahinahon niyang sambit.
Saglit siyang natigilan nang sabay-sabay yumuko ang libo-libong mamamayan sa kaniyang harapan at nagbigay-galang.
"Paumanhin sa nangyari sa inyo, Prinsesa Cayena!" ani ng isang matandang babae habang umiiyak.
"Ang totoo ay hindi ako natatakot sa inyong magkapatid. Wala akong pakialam kung kayo ay mga bampira! Hindi ninyo kami sinaktan. Bagkus, isa pa kayo sa mga tumulong sa aming mga mahihirap!"
Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita.
"Lalo na si Prinsipe Vincenzo. Siya ang palaging nagliligtas sa amin kapag may mga halimaw na dumaragsa sa Sartores. Hindi namin nakakalimutan iyon..."
Tahimik na nakinig ang ibang mga mamamayan.
Isa namang lalaki ang humakbang pasulong.
"Ako ay humihingi rin ng pasensya sa inyo. Isa rin ako sa mga tumalikod at natakot sa inyong pamilya. I believed the rumors because everyone else did. Akala ko rin noon na dapat kayong katakutan."
Napayuko siya. "Pero ngayon, habang nandito kami at nakikita namin kung paano kami tinanggap ng Mysarea... I realized that we were wrong."
Marahang tumingin ang lalaki kay Cayena at lumuhod at yumuko.
"Paumanhin, Prinsesa Cayena... sana balang araw ay mapatawad ninyo kami!"
Nananatiling tahimik ang buong bulwagan. Isa-isa, muling yumuko ang mga mamamayan.
Maraming mga mamamayan ang nagsimulang sumigaw at humingi ng kapatawaran. Some were crying, while others continued bowing their heads in shame.
"Patawad kung tinawag namin kayong mga halimaw! Hindi namin alam ang aming mga sinambit!"
"Forgive us, Princess Cayena!"
"Prinsesa Cayena, sana mapatawad ninyo kami!"
"At sana, kung sakaling buhay pa si Prinsipe Vincenzo... sabihin ninyo sa kaniya na hindi namin nakalimutan ang lahat ng ginawa niya para sa amin!"
The other Erenhals simply stared at them blankly.
Lapileon slowly scanned the entire crowd before him, then shook his head.
This is the first time in hundreds of years that I've seen citizens of Vermeleyon standing before us again...
His gaze moved from one face to another, quietly observing their expressions.
I wonder how they would react if they knew that we are Erenhals as well...
Perhaps it's better that they don't know... not yet.
While Cassandra raised her eyebrows upon seeing the citizens, silently scanning their faces as they continued asking for forgiveness.
Nararapat lamang na humingi sila ng tawad sa ginawa nila kay Vincarion, kay Cayena, and to that brat. They should have realized sooner that we were never the monsters they believed us to be.
But... this feeling... I'm glad Cayena finally received the proper apology we never got.
The apology my siblings and I never received in our time.
For hundreds of years, we carried the hatred, and the judgment of people who never even tried to understand us.
We were forced to live with the things they said about our family, while no one ever came forward to admit that they were wrong.
And now, seeing these people bowing before Cayena and sincerely asking for forgiveness... somehow, it feels like a wound I never knew was still there is finally beginning to close.
Maybe we can never change what happened to us, but at least Cayena doesn't have to carry the same burden we did. At least she gets to hear the words that we once waited so long to hear.
May isang Erenhal na rin ang nakatanggap ng paghingi ng tawad na matagal nang ipinagkait sa amin...
Mabilis na lumapit si Cayena at tinulungan ang isang matandang babae na nakaluhod. Marahan niyang hinawakan ang kaniyang braso at hinarap ang mga mamamayang nakayuko pa rin sa kanilang harapan.
"I forgive you. Humayo kayo at tumayo. Hindi kami galit sa inyo dahil wala naman kayong ideya kung ano ba talaga ang totoo. You only believed what you were told."
Bahagya siyang ngumiti.
"I am a vampire, yes... but that doesn't mean I am someone you should be afraid of. Ang dugo na dumadaloy sa aking mga ugat ay hindi dahilan upang husgahan ninyo kung sino ako."
Tumingin siya sa libo-libong mamamayan.
"Ang pagiging isang Erenhal ay hindi nangangahulugang kailangan ninyong katakutan kami. We are still people. We have feelings, we have memories, and we have also suffered."
"So please, raise your heads."
Mabilis namang tumuwid at inayos ng mga mamamayan ang kanilang pagkakatayo. Ang ilan ay hindi makatingin nang diretso kay Cayena, habang ang iba naman ay tila hindi mapakali dahil sa mga presensiyang nakatayo sa kaniyang tabi.
For the citizens, their beauty was unlike anything they had ever seen from the mages of Vermeleyon. It was striking, almost unreal, yet there was something intimidating about it. Every Erenhal carried an elegance that made them stand out from everyone else in the hall.
Bahagyang ngumiti si Lucius sa mga mamamayan habang tahimik silang pinagmamasdan.
We can't reveal ourselves yet to these people. Even the people of Mysarea don't know who we truly are... We have to wait for King Drakkon and Vincarion.
Saglit siyang napatingin kina Cayena at Cassandra.
For now, it's better that they only see us as the people protecting them.