Chapter 36
(Arushi POV)
Place: University Cafeteria | Time: 8:00 AM
Pagkapasok ko sa cafeteria, parang gusto ko nang bumalik sa kama.
Ang bigat ng pakiramdam ko, not physically, pero mentally and emotionally drained ako.
Yung panaginip ko kagabi, it felt too real.
Ramdam ko pa rin yung haplos, yung init ng katawan nung faceless girl.
Her voice still echoes in my head — "I own you, Arushi. No one owns you aside from me."
Napahawak ako sa leeg ko. I could still feel the phantom of her lips sa skin ko. Tangina. It's messing me up.
Pagtingin ko sa usual naming table, andun na si Raegan at Forest. At syempre pa, parehong may nakakalokong smirk sa mga labi nila. Hindi na ako nagulat. I can already feel their teasing aura from meters away.
Umupo ako sa tapat nila, hindi na nagsalita. Hindi ko kaya makipagbardagulan ngayon. I’m too tired for that.
Napairap ako. “Wala akong energy sa inyo ngayon.”
Bigla akong napatigil. “Anong GC? Bakit nasa GC niyo si Margarette?”
Napahigpit ang hawak ko sa cup ng kape ko.
Nagtinginan sila ni Forest.
Forest laughed. “Or ng chastity belt.”
Napabuntong-hininga na lang ako. Napayuko at sinuklay ang buhok ko gamit ang daliri ko. My mind wasn’t on them. Nasa panaginip ko pa rin. Sa init. Sa galit. Sa passion na naramdaman ko kahit panaginip lang.
Ramdam kong tinititigan nila ako. Siguro naghihintay na magkwento ako. Pero hindi ko alam kung paano. Paano ko ie-explain na I’m haunted by someone na hindi ko nga makita ang mukha?
Nag-text si Citrine. “Where u at? On my way to campus.”
Reply ko lang: “Cafeteria. With the clowns.”
Napatingin ulit ako sa kanila. Pinag-uusapan na nila ngayon yung event competition. Sa isang banda, thankful ako kasi nadivert na attention nila. Pero sa kabilang banda, I’m still messed up.
Margarette.
Faceless girl.
Professor Haneul.
Sino ba talaga sa kanila ang gumugulo sa’kin?
Medyo nagulat ako sa tono niya. Hindi na siya nakakatuwang Forest, kundi concerned na version. Rare ‘to, kaya alam kong halata sa mukha ko yung bigat ng iniisip ko.
Tumango lang ako. “Yeah, just tired. Tsaka ang weird ng panaginip ko kagabi.”
Kinuha ko phone ko at chineck. Andoon nga. University Event Competition. Architectural category. May mga pangalan ng competitors. At andoon ang pangalan ko. Sa ilalim ng supervising professor: Professor Carter Celest Haneul.
Napakagat ako ng labi ko.
Her name. Her face. Her scent.
Napahawak ako sa dibdib ko. Hindi ko alam kung excitement o kaba. Or worse — something deeper. Something I'm not ready to admit.
Tumunog ang phone ko. May message.
Professor Haneul: “Costa, don’t be late. Training at 10. We’ll work on finalizing your model and theory.”
Shit. Parang napaso ako.
Sabay tayo ko. Halos matapon yung kape.
“Si Haneul na naman ‘yan noh?” hirit ni Forest.
Hindi na ako sumagot. Lumakad na ako palabas ng cafeteria.
Ang bigat sa dibdib. Para akong hinihila sa tatlong direksyon.
Margarette.
Faceless girl.
Professor Haneul.
Lahat sila may epekto sa’kin. Lahat sila may bakas sa katawan at isipan ko.
Pero isa lang ang paulit-ulit bumabalik.
Ang boses.
Ang halik.
Ang galit.
Pagkatapos non, pakiramdam ko hindi na ako ako. Para akong nabura, at pinalitan ng taong hinahanap ang init, ang pagnanasa, ang sagot.
At kahit hindi ko alam ang sagot, hindi ko mapigilang hanapin ulit ang tanong.
Sino siya?
At… bakit siya parang bahagi ko na?
---
Pagpasok ko sa office niya, sobrang tahimik sa loob. Wala yung usual cold and intimidating na aura ni Professor Haneul. Instead, parang may something sa atmosphere—parang iba siya today. Hindi siya yung usual na sobrang distant and untouchable.
She was sitting sa desk niya, reading something on her laptop, tapos she looked up nung narinig niya yung pagbukas ng door.
She looked up sa akin, and then, swear—parang may slight na smirk or smile sa lips niya. Konting-konti lang, pero enough para mapatigil ako sandali.
I swallowed hard. “Um, professor, I just want to clarify po if may klase po tayo today? Kasi sabi niyo po may training…”
She nodded slightly. “No lecture today. The class was dismissed in advance. This morning is just for your training.”
She stood up, walked to the shelves sa likod niya, at kinuha ang ilang folders. Nakatalikod siya for a moment, and I noticed the way she moved—sobrang graceful, sobrang composed. Tapos when she turned around, nakatingin na siya directly sa akin, parang binabasa niya expression ko.
Nag-start na kami mag-review ng materials para sa event. She explained each part clearly, patient siya today. Hindi siya tulad ng dati na every word niya may pressure. Ngayon, parang nagtuturo lang siya sa isang kaibigan. I mean, she’s still strict, pero may softness sa tone niya.
Habang nagtuturo siya, I couldn’t help but zone out for a second. My mind drifted back sa panaginip ko kagabi. That faceless girl… the way she said “I own you, Arushi…” and now, eto si Professor Haneul sa harap ko—smiling softly, her voice like velvet, and her eyes... her eyes were so familiar.
She tilted her head slightly, parang amused. “You’re distracted.”
She stared at me for a moment—sobrang intense. Para bang she was digging through my mind.
I nodded. “Opo, I’ll try po.”
Nagpatuloy kami sa training, pero I couldn’t shake off the feeling na may alam siya—like she knew something about my dreams. The way she looked at me, the way her eyes lingered... It was like she’s seeing through me.
Pagkatapos ng ilang discussions, she walked to her desk again and sat down. “You did well today,” she commented. “Better than yesterday.”
My eyes widened a bit. “Thank you po, Professor,” I said, trying not to sound too happy. Pero deep inside, kinikilig ako kahit konti.
She looked at the time sa watch niya. “You still have free time before your next subject. You can rest here if you want. I’ll just finish some reports.”
Nagulat ako. “Po? As in dito lang po?”
She nodded. “Yes. You can sit, rest, or read. You’re safe here.”
Something about the way she said “You’re safe here” made my chest tighten. There was so much comfort in those three words.
So I stayed. I watched her as she worked silently, her fingers moving smoothly across the keyboard. I pulled out a notebook and pretended to doodle, pero in reality, I was just… observing her.
Sa moment na ‘yun, sobrang peaceful. Walang distractions, walang teasing friends, walang Margarette. Just me and Professor Haneul.
And for the first time in a while… I felt calm.
---
Nakaupo lang ako dito sa couch sa office ni Professor Haneul. Nakapikit, pero hindi tulog. Hindi ko alam, pero parang ang gaan ng pakiramdam ko ngayong araw. Parang safe. Tahimik lang si Professor habang nagta-type sa laptop niya, pero every now and then, sumisilip ako sa kanya.
She looks different today. Hindi siya masyadong cold. Parang… glowing. May softness sa aura niya na hindi ko pa nararamdaman before. Kahit yung mata niya, hindi kagaya ng dati na parang sinasaksak ako sa tingin. Ngayon, parang warm, pero intense pa rin.
Napaisip ako. What the hell is wrong with me? Bakit parang gusto ko siyang tignan habang-buhay?
Bigla akong kinilabutan. That scent… it smells like the faceless girl.
Before I could say anything, may kumatok sa pinto. Pareho kaming napalingon.
Pagbukas ng pinto, si Margarette ang bumungad.
Nakangiti siya habang nakatitig sa akin. “Hi Arushi,” bati niya, soft pero may halong lambing. “Can I borrow her for a moment, Professor? We need to talk.”
Napatingin ako kay Professor Haneul. Ang dating soft expression niya, unti-unting nawala. Hindi siya sumagot agad. Tinitigan lang niya si Margarette. Yung titig na parang nanggagalaiti pero controlled.
Oh no. Here we go again…
Margarette tilted her head, still smiling. “Private matter po.”
Napansin ko ang kamay ni Professor na nakahawak sa mouse—medyo nanginginig. Is she… mad?
Nagtagal ang katahimikan. Lumingon ako kay Margarette. “Uhm… prof?”
Margarette chuckled, pero halatang pilit. “I don’t mind waiting. I can stand here.”
Nakita ko ang pag-angat ng kilay ni Professor. “Then stand,” sagot niya, tapos bumalik siya sa laptop niya na parang wala lang.
Shit, ano ‘to? Catfight? Ang awkward ko bigla sa gitna nilang dalawa. Pinilit kong bumalik sa pagbabasa pero ramdam ko ang tension sa paligid. Nakakabingi.
Tumayo si Margarette sa gilid, hindi umalis. Ang weird kasi she’s just watching me. Professor’s typing got louder, like she’s venting through the keyboard.
After a few minutes, Professor Haneul finally spoke. “Costa, you may go.”
Napatingin ako sa kanya, parang nagulat ako. Parang… disappointed siya?
Tumango lang siya, pero hindi na ako tiningnan.
Tumayo ako, bitbit ang notebook ko. Habang lumalakad palabas, si Margarette ay agad sumunod sa akin, parang nanalo siya.
Pagkalabas namin ng office, naglakad kami sa hallway.
Hindi ako natawa.
Napahinto ako. Tiningnan ko siya. She looked serious.
Napangiti siya. “I never said you were.”
I stopped walking completely. Tinitigan ko siya.
Tumango siya at ngumiti. “That’s fine. But don’t forget, you’re mine.”
Pagbalik ko sa hallway malapit sa cafeteria, nandun si Citrine.
She stared at me. “Ugh, ikaw talaga. Ang gulo ng aura mo. Nag-away na naman kayo ni Margarette?”
I just shook my head.
Sa isip ko, Ang gulo. Lahat ng ‘to. Professor Haneul. Margarette. The faceless girl. Myself.
And for some reason, ang daming tanong sa isip ko. Pero ang pinaka-loud sa lahat:
Bakit yung scent ni Professor Haneul… kapareho nung sa panaginip ko?
---