Chapter 13 - Forgive Me
Robinson Roel's Point of View
Naglalakad ako ngayon patungo sa kwarto ng aking nakababatang kapatid na babae. Hindi yung ampon huh? Yung totoo kong kapatid.
I just wanna talk to her at makipag-ayos. Sana... Sana... She will accept my apologies. I know this will be hard lalo na at wala naman siyang maalala sa mga nagawa ng royalties sa kanya noon.
Wven though it's not good to take advantage of someone who is bot aqare what's really happening... Pero para sa akin bahala na.
I will take this chance para magkalapit kami ni Raven. Alam kong mahihirapan ako pero ayos lang, kakayanin ko kung ano man yung magiging kapalaran ko para makuha ulit ang tiwala niya.
Para makuha ulit ang loob niya.... At para matanggap niya ulit na ako'y kapatid niya—pamilya niya.
At kapag nangyari yun, I can protect her by staying by her side. I'll never leave her and I'll keep an eye on her.
Para hindi na mangyari pa ang nangyaring pagkahulog niya sa mataas na bangin. Speaking of that, the culprit.
My own fucking adopted sister! Siya pa talaga ang nagtulak sa kapatid ko! Akala ko talaga noong una ay siya lagi yung binubully ni Raven.
Lagi siyang nagsusumbong sakin na sinasaktan daw siya ni Raven at laging binubully. Dahil din doon sa laging pagsumbong niya sa akin ay napaniwala niya ako.
Dahilan rin doon ay mas na layo pa ang loob ko kay Raven. Sinasaktan ko lagi ang kapatid ko para sa kanya. I thought her like she's weak and fragile that kahit kunting pananakit lang kay Francheska ay mababasag siya.
That's why all of our attention and love was given to her. Lahat kami ay minahal s'ya neglecting that we have our own blood sister.
And then I witnessed how she evily laughed seeing my younger sister's life being messirable because of what she's done!
At hindi pa siya nakontento, tinulak niya pa sa bangin ang kapatid ko! I was lost and dumbfounded dahil naniwala ako sa kasinungalingan niya.
Grabe ang pagsisisi ko ng mga oras na iyon, I am so fucking guilty. Noong mahulog si Raven sa bangin at natagpuan siyang naliligo sa sariling dugo, I was so panicked.
Nanginginig ang buong sistema ko while praying na sana hindi siya kunin sa akin. And that day on, I promised myself that I will protect my only sister, Raven.
Hindi ko na hahayaan pang makalapit sa kanya si Francheska. While doing that, I will also find evidence from all of her crimes.
Wala pa akong sapat na ebedinsya. Kaya need kong makahanap ng mga nagpapatunay sa mga maling gawain niya.
"Kuya," nabalik ako sa ulirat ng may tumapik sa akin. Bumungad naman ang mukhang ayaw na ayaw kong makita.
It was Francheska, acting like she was worried. Tsk, what a two-face bitch! "What?" I asked using my cold tone.
They were all stunned by my behavior. "A-Ah, k-kasi po, kanina pa po kayo t-tulala—" she utterd. Hindi ko na siya pinatapos pa at sinapawan ko na siya.
"Why do you care?" I asked coldy. Kita ko naman na para na itong iiyak. Tsk, kung hindi ko lang alam ang mga ginawa niya, mapapaniwala niya talaga ako.
"Hoy, ano ka ba Robin. Your sister is just worried about you!" Aniya naman ni Prince Darwin.
"Shut up! And for fucking sake, she's not my sister!" Inis kong sabi at binalingan ito ng blankong tingin.
"Kuya, what—"
"Stop calling me kuya! Hindi kita kapatid! You are just an adopted child! You don't even have royal blood! Don't act like you're a real princess!" Galit kong sabi.
"Hoy, ano bang nangyayari sayo, Robin?! Huwag mo ngang ganyanin si Francheska!" Inis namang usal ni Prince Diamone. Ang nakakatandang kapatid ni Darwin.
"Kung andito lang ang mga kuya mo, Robin. Baka nasuntok kana ng mga 'yun." Mahinahing sabat naman ni Light Aldous.
"Wala kayong pake!" I said and stormed out.
Naglakad naman ako papuntang kwarto ni Raven, yet I saw her personal maid, si Mira. "Mira, where's my sister, si Raven?" Agad kong tanong ng makalapit sa kanya.
Agad naman itong nagbigay galang sa akin. "Mahal na prinsipe, naroon po sa silid-aklatan ang mahal na prinsisa." Ani nito.
Tumango naman ako at pumunta sa silid-aklatan. Doon ko naman natagpuan ang aking kapatid na may binabasang libro.
Meron ding maraming nakapatong-patong na libro na sa wari ko'y tapos na nitong basahin. Agad din naman akong lumapit sa kinaroroonan niya.
Agad naman akong nasaktan dahil sa tingin niyang walang pananabik at blanko lamang na nakatingin sakin ng panandalian at agad ibinaling ang tingin sa librong hawak nito.
Hindi man lamang niya ako binati. Dati-rati ay kapag nakikita niya kami, malaki ang ngiti nitong tatakbo patungo sa amin at aambahan ng yakap na pilit din naming kinakawala't tinutulak.
Dahil ayaw nga naming magpayakap o magpahawak sa kanya. At ngayon nga'y nangyayari na.
The feeling, being hurt, being ignored is really painful. Ito rin seguro ang nararamdaman niya noong ginagawa namin iyon sa kaniya.
"Raven?" Panimula kong tawag. Hindi ako pinansin nito.
I heav a sigh.
"C-Can we t-talk?" I gently ask. I secretly smiled when she looked at me even though her face was still blank and her eyes held no emotion.
"You're already talking." Mapakla akong napangiti. Even her voice is cold. The sweet voice was no longer there.
Ito ba ang kinalabasan ng pagkawala ng ala-ala niya. "What do you want?" She asked me coldly without looking at me.
"I-I just want to say sorry." I firmly said.
"Sorry for what?" Tanong nito. Her voice was cold and yet bored. Am I really bored to ralked with?
"E-Everything that I have done to you. R-Raven, p-please forgive me, my lil sis. Please, I want to make it up to you. L-Let'z start a new beginning. Let's rebuild a new relationship. I know you still don't remember everything but let us—" hindi ko natuloy ang sasabihin ko ng magsalita ito.
"You want me to forgive you even if I don't remember anything. Taking advantage huh?" She asked. Still her face was blank.
A hit of mocking is visible on her voice. "I-I." I shuttered but I can't say a word anymore because of what she said.
"I'll never forgive you, or anyone in this family. Even I don't know you, all of you, even I don't remember anything doesn't mean I am not aware what happened to me on the past." Ani nito habang wala pa ring emosyon ang mukha nitong nakatingin sa akin.
S-She will n-never f-forgive me? That line of her makes my heartache. Para akong naiiyak dahil sa sakit na nararamdaman ko ngayon.
Is it really too late to ask forgiveness?
"Stop the drama. Get out. I wanna be alone." She coldly said. Wala naman akong nagawa kundi ang tumalikod at umalis habang pinupunasan ko pa rin ang luha ko.
—TO BE CONTINUED —