Chapter 28 - Mission 1
"Bakit nyo po kami pinatawag, headmaster?" Tsk. Is she dumb?
"Well, sit down first."
"So, bakit nyo nga po kami pinatawag, headmaster?" Ulit nito.
Bakit ba ang tanga nang mga tao na'to? Aren't we called dahil sa mission?
"Well, as you all know, kayo ang pinakamalalakas dito sa school. Pinagawa ko ang mockbattle para maipon ko kayo para sa magiging misyon ninyo." Ani naman ni headmaster.
"Huh? Misyon?" Napa-lingo-lingo na lang si headmaster at iba naming kasama ay napa-face palm nalang.
Halatang hindi nakinig sa announcement ang babaeng apoy na'to.
"Para saan pong mission?" The 1st Prince of Lighthunder kingdom asked.
"Right. What kind of mission is that headmaster?" Segunda naman ni Prince Genises
"Well, the forgotten Kingdom has risen from death." Diritso at seryusong Sabi nito na nakapagpatigil sa kanila.
Well, except from me. I am not surprised at all. I will not be the chosen guardian if they will not going to cause a havoc.
The Duskveil Kingdom is a big eyesore in Aertheia.
"You mean..."
"Yes... The forgotten Duskveil Kingdom has made its first move. It's already been 20 years since wala nang nabalitaan mula sa Duskveil Kingdom mula noong tumalikod ito and that wanted to conquer Aertheia.
Naging gahaman sa yaman at kapangyarihan ang bagong hari nito. Kaya noong nalaman ng mga magulang ninyo ang pagta-traydor ng kaharian ng Duskveil Kingdom, ay agad nilang winakasan ang kasamaan nito.
They started a war and they won, then suddenly that kingdom disappeared without a trace, kaya tuluyan na silang binura sa mapa at kinalimutan.
But, who would think that... That forgotten Kingdom will ride again.
Worst they will start a new war. A havoc. Kaya ngayon pa lang, hangga't maaga pa. We will entrusting you getting all what we need in order to strengthen our school.
Not because of us here— to be safe. It is because soon... Under of our care, lots of Aertheian will come to evacuate and shelter here.
At kailangan natin silang protektahan even without under of our eyes. Kahit Hindi natin sila mabantayan, as long as our barrier is solid and reliable.
Those people will be safe and not be totally affected by the chaos and will be completely wiped out because of our enemy." Mahabang paliwanag niya.
Tsk. The hell I care?
Bakit ba kasi ako nadamay sa gulong 'to?
I badly want to go to my room and sleep. But because of this shit, I need to be fucking active.
"So my top 5 students, you must succeed. Here take this. Nandito lahat ng impormasyon na kailangan ninyong malaman tungkol sa magiging misyon ninyo ngayon.
Now, humayo na kayo. You need to get it as soon as possible." Headmaster.
Tsk.
This is so hassle!
Dapat pala nagpatalo na lang ako!
Kung alam ko lang na may ipapagawang misyon sila —scratch that kung alam ko lang na masasama ako sa limang malalakas na estudyante, edi sana nagpatalo na lang ako!
This is so out of my line.
Haysss.
Pagkatapos ng kunting pagdedesisyon tungkol sa kung sino man ang magiging leader namin ay agad na kaming umalis sa office ng head master.
"Bring your weapons and spares of clothes, foods, and water. Our journey might get two to three days." Ani naman ni Genesis gamit ang malamig niyang boses.
Hmmp. Kala mo kinacool niya yan.
Wala naman kaming nagawa kundi magsibalik sa dorm namin.
Babalik lang ako to take a nap. I don't need to pack my things.
I have a spatial space. And that is the lotus mark in my forehead that I hid.
All of my weapons, clothes, and foods are inside there.
Kaya nga hindi ako nagugutom. Dahil kapag nagutom ako, I'll just get it into my spatial pace.
Pagakarating ko sa dorm ay dumaritso na ako sa kwarto ko.
Agad naman akong humiga sa kama ko.
Hays, I badly wanna sleep but... Hays.
Okay, times up.
I been lying here for 1 minute.
Sabi ko nap eh!
Babawi na lang ako sa tulog if this bullshit of a mission will be done.
Kaagad naman akong tumayo at naligo at nagbihis.
I don't care if natagalan sila sa paghihintay.
Total hindi ko naman ginustong sumama.
I already asked the headmaster if pwede bang hindi ako sumama at palitan na lang ako.
But...
He fucking said NO.
Pagkatapos ko sa lahat ay rinignan ko ang sarili ko sa salamin.
I wore a leather jacket and a black pants, and a black shoes.
Walang masyadong gamit dito na galing sa mundo ng mga tao.
Ako lang seguro at yung mga Aertheian na nagsisipunta sa mundo ng mga tao ang meron.
"Why are you so late? We've been waiting for you for fifty minutes." Bungad agad ni Prince Genises sa akin.
Napairap na lang ako. Mane-nermon pa eh.
"Ang tagal mo tapos wala ka pang dalang gamit?" The prince of Lighthunder kingdom asked.
The hell did he care?
"I have my things pack." I said with my usual voice.
"Ah huh, exactly where?" Tanong ng babaeng apoy (princess Xianne of Flamarious Kingdom.)
As I said. I hate explaining kaya naman I used my power to let out my things from my spatial pace.
"Wahh, you have a spatial space?" Prince Aztein asked.
Tumango na lang ako bilang sagot at binalik sa space ko yung mga gamit.
"Ok, now, let's go." Anyaya ni Prince Genises kaya agad na kaming nagsikilos.
At dahil wala kaming sariling karwahe, lakad na lang ang gagawin namin. Sa ngayon.
Nasa bundok ang academy na'to. Once that we were out from the forest marami nang mapagbibilihan na tindahan sa baba nito.
"Prince Genises, ilang oras na tayo naglalakad. Can't we stop for a minute para magpahinga?" Princess Xianne asked.
Tss. Napakalikramador talaga.
Bigla namang tumingin sakin ang Prinsipe. Tinaasan ko na lang ito ng kilay.
Anong tinitingin-tingin mo dyan? Ungasan kita eh.
"Fine. 5 minutes." Ani nito.
We stopped, malapit na kami sa bayan. Kunting pahinga na muna.
"Pwede naman seguro tayong magrenta o bumili ng karwahe para hindi tayo masyadong mapagod sa paglalakbay." Prince Light Amalious.
"Yes, I agree. Nakakapagod maglakad. Baka mamaya mamatay tayo sa pagod hindi dahil sa panganib." Princess Xianne Flairy.
"Wala pang panganib patay na tayo ka'mo." Prince Diamone joked.
Nagsitawanan naman silang tatlo except sa amin ni Prince Genises.
I really don't get their humor.
"What do you think?" Prince Genises asked habang nakatingin sa akin.
Why does it has to be me?
"What do you think getting a carriage?" He asked.
"Fine." I simply said.
Tumango naman ito.
"Let's go, 5 minutes is up." He said.
"Thank God, malapit na tayo sa bayan!" Masayang wika ni Princess Xianne.
Pagkadating namin sa bayan ay agad kaming pumunta sa isang bilihan ng mga karwahe.
Pagkatapos namin makahanap ay agad na namin itong sinakyan.
Sakto, maluwag at kasya kami pa'ti na rin ang mga kagamitan nila.
Hays, I really don't know why are they so stupid. Can't they use teleportation?
At least, using teleportation can make our journey go smoother and easy.
Feel ko naman, nakapunta na sila sa mount Areya.
Mount Areya is where our destination. At duon din namin hahanapin ang isang gem na sinasabi nila ay duon lang din sa mount Areya matatagpuan.
Marami dawng mga mysterious gems sa mount Areya but non of Aertheians ang nakakabalik kapag pumunta sila sa bundok na'yun.
Kaya simula din nun ay wala ng nagtangka pang pumunta sa mount Areya.
And now, kami naman ngayon ang may tyansang hindi na makabalik pa.
Hours passed and the hours turns days.
We already travelling for freaking three days!
At sa wakas nakarating na kami sa mount Areya!
"Thanks to the Gods and Goddess! Nakarating na tayo sa wakas!" Masayang ani ni Prince Diamone.
This mountain is so strange.
It's so quiet.
Wait? Is this a magic circle?
Napatanong na lang ako sa sarili ko ng makakita ako ng isang neon purple magic circle.
This is bad! It's an illusion magic!
"Wait!" Huli na ng masabi ko dahil isa-isa na silang magsibagsakan.
"I thought they are smart." Aniya ko na lang habang tinignan ko sila.
The four of them actually passed out and I am sure they are under illusion.
I guess I should let them passed the illusion test.
Ako... I'll step out for a while.
It's been five hour. They are still not awake.
Nakabalik nako galing sa puso ng mount Areya. I already have the gem.
Hindi rin madaling makuha ang gem na'to. If it is not because of my autogenerated healing, nanghihina na sana ako ngayon.
The plants and air there is full of poison, marami ring kakaibang nilalang akong napatay kanina.
Kaya tama lang pala na wala silang malay. Mas lalong delikado para sa amin kung sama-sama kami.
Magiging pabigat lang ang mga 'to.
It's not that I am underestimating them but I am just stating the fact.
"I think I should interfere." Sabi ko at napabuntong hininga na lamang.
Hindi talaga kami makaka-uwi nito paghinayaan ko pa ito.
- TO BE CONTINUE -
— 5 chapters left.
— Pasensya na busy talaga.
— Sinusulat ko pa yung ibang chapters. Sabay sabay ko na lang yun e-ud pag katapos kong masulat yung mga chapters.