CHAPTER 20
R-18
Rassia
Tila naputol ang tensyon sa hangin sa simpleng salitang iyon, pero hindi nawala ang bigat na bumabalot sa aming dalawa.
Hindi pa rin inaalis ni Vincenzo ang kamay niya sa aking bewang, na para bang ayaw niyang putulin ang koneksyon naming dalawa. Ako nama'y bahagyang napaatras, sapat lang para makahinga, pero hindi sapat para tuluyang makawala sa presensya niya.
"Rassia," ulit niya, "so this is where you've been."
Napalunok ako, pilit pinipigilan ang kung anong emosyon ang gustong kumawala. Nararamdaman ko ang init ng aking katawan dahil sa kanyang boses.
Damn… bakit ba ganito ang nangyayari sa aking sistema tuwing naririnig ko ang boses niya?
Mas lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko nang biglang sumagi sa isip ko na wala akong kasuotan.
Para akong napako sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung ano ang uunahin. Ang kaba, ang hiya, o ang kakaibang panginginig na gumagapang sa buong katawan ko.
"At ikaw?" sagot ko, pilit pinapatatag ang boses ko. "Anong ginagawa mo rito, Your Highness?"
Dahan-dahan akong lumingon sa kanya, at naramdaman kong naging maluwag ang hawak niya sa aking bewang na tila sinasadya niyang bigyan ako ng espasyo para makaharap siya. Ngunit hindi pa rin niya ako binibitawan.
Hindi ko alam kung bakit ayokong bitawan niya ako.
Pagharap ko sa kanya, ang una kong nasilayan ay ang kanyang napakagandang mata na kulay rubi, kumikislap ito sa ilalim ng liwanag, at tila may itinatagong damdamin na hindi niya binibigkas.
Ang mga mata niya ay namumungay, at nakatuon lamang sa akin, na para bang ako lang ang nakikita niya sa mundong ito.
Wala siyang saplot pang itaas, mabuti na lamang ang aking mga buhok ay nakatakip sa aking mga dibdib para hindi niya ito makita.
"Hinahanap kita. I also sense your presence." simple niyang sagot, ngunit ang kanyang mga mata ay nakatitig sa aking mga labi at muling tumingin sa aking mga mata.
Damn that seductive voice of yours, Your Highness.
"Why? Concern ka pala sa akin, Your Highness?" malandi kong sagot para asarin siya. Nakangiti akong nakatingin sakanya ngunit hindi ko pa rin maiwasan tingnan ang kanyang mga labi.
As if I wanted to kiss him…
Bahagya siyang napangiti at inilagay niya ang kanyang dila sa kanyang pisngi. Kita ko rin ang panunukso sa kanyang mga mata.
"Concern?" ulit niya, mababa ang boses, halos bulong na tumama diretso sa pandinig ko. "Don't flatter yourself."
Bahagya siyang lumapit, sapat para muling maramdaman ko ang init ng kanyang presensya.
"Rassia… your father asked me to help him find you."
Bumigat ang hangin sa pagitan namin matapos niyang sabihin iyon, wala na ang panunukso sa boses niya.
Bahagya akong napakunot-noo. "My father…?" so they are pretty close, huh? well, my father is his master after all. Hindi lang ako makapaniwala na hihingi ng tulong ang aking ama dahil bihira niya lang itong gawin.
Tumango si Vincenzo, ang kanyang mga matang rubi ay hindi umaalis sa akin.
"Your father sent me a letter two days ago," ani Vincenzo, mababa at seryoso ang boses. "He said you were missing… which means you've been gone for almost two weeks, Rassia."
"Since when did you start following orders?" may halong pang aasar sa aking tono, hindi ko nanaman napigilan tingnan ang kanyang mapulang labi, pababa sa kanyang matipunong katawan.
Bahagya siyang ngumiti muli, pero may kakaibang lalim na ngayon.
"I don't," sagot niya. "But for you…"
Saglit siyang tumigil, at tiningnan pabalik ang aking mga labi at muling tumingin sa akin.
"…I made an exception."
Damn those ruby eyes. He always looks at me with that admiring, gentle gaze ever since the moment our eyes met in that banquet hall. I can never forget it.
And even now, no matter where we are, I can still feel the tension between us, an unspoken force that's always there, waiting, quietly growing tighter every time we're close to each other.
"I'm glad… you're the one who found me, Vinny."
Bahagyang natigilan si Vincenzo. Para bang hindi niya inaasahan ang mga salitang iyon mula sa akin.
"Hmm.. really?" mahina niyang sagot, may halong pagdududa at kung anong hindi niya pinapangalanan.
"Yes."
Isang maikling katahimikan ang namagitan sa amin, pero hindi ito kasing bigat ng kanina. May kakaibang init na ngayon, hindi na lang galing sa kanyang presensya… kundi sa pagitan naming dalawa.
Bahagya akong nagulat nang dahan-dahan niyang inabot ang aking basang pulang buhok, marahang pinasadahan iyon ng kanyang mga daliri bago inilapit sa kanyang mukha at inamoy.
"Your hair smells so good, Rassia," mahina niyang sambit ngunit ang kanyang namumungay na mga mata ay nakatingin pa rin sa akin.
Fuck! I can't fucking control it anymore! I want him! I want to kiss him! I want to feel him inside me! I want him only for me!
I don't know why I feel this way about him, as if there's some kind of invisible connection between us that I can't explain or escape.
No matter how much I try to ignore it, it keeps coming back stronger.
Like there's something unspoken between us, something waiting to be understood.
I can't with this tension anymore.
Inilapit ko ang aking sarili sa kanya hanggang sa wala nang puwang sa pagitan namin. Sa ilalim ng kanyang namumungay na tingin, dahan-dahan kong hinaplos ang kanyang mga balikat. Hindi na ako nag-atubili at tuluyan na siyang hinalikan.
Mas lalong dumiin ang kapit ng kanyang mga kamay sa aking bewang habang tinutugon ang aking mga halik. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga nang dahan-dahan siyang bumaba patungo sa aking leeg.
"Hindi kita matiis, Rassia… para na akong nababaliw simula nang muli kitang makita. Parang lahat ng katahimikan ko ay nagulo sa isang iglap. Sobrang ganda mo, Rassia... at mas lalo akong nababaliw sa tuwing tinititigan kita..."
"I thought you hate me, Your Highness… ever since we were young." napadaing ako nang hinalikan niya ang kaliwang dibdib ko.
Napatigil siya sa kanyang ginagawa at maingat na hinawakan ang dalawa kong pisngi.
"Hindi kita kinasusuklaman," mahinang sagot niya. "Iyon ay dahil hindi ko alam kung paano ko ipapakita ang totoo, Rassia."
"Simula pa noong bata pa tayo… ikaw na ang laging dahilan kung bakit hindi ako mapakali, Rassia."
"..Silly boy." tiningnan ko ang kanyang mga mata na puno ng sinseridad.
Huminga ako nang malalim na may bahagyang ngiti sa labi at umiwas ng tingin, at nahihiya sa aking biglaang pag-amin.
"I used to have a crush on you," napalunok ako. "Noong mga bata pa tayo. You were my first crush… Your Highness."
"Fuck… you are making me more insane, Rassia."
Muli niya akong hinalikan nang mabilis at mapusok, hanggang sa naramdaman ko ang paglapat ng kanyang palad sa aking kanang dibdib. Hinawakan ko ang likod ng kanyang ulo, ibinaon ang aking mga daliri sa kanyang buhok, at mas lalong tinugon ang kanyang mga halik.
"Ahh... touch me more, Your Highness..."
"How can I resist you, Rassia? How can I resist the most beautiful woman I've ever laid my eyes on?"
"Are we really doing this here? Sa dagat? Really, Your Highness?" natatawang sambit ko habang pinipigilan ang ngiti sa labi.
Tumigil si Vincenzo sakanyang paghalik, saka napabuntong-hininga. Napangisi siyang tumingin sa akin pababa sa aking mga labi.
"Sobrang ganda mo kasi, hindi ko na namalayan na nasa dagat pa pala tayo, Rassia..." natawa ako nang mahina.
I never thought Vincenzo had this soft side of him. He looked so ruthless and intimidating when he made his entrance with a freaking dragon at the Emperor's birthday banquet.
Magkasabay kaming lumangoy pabalik sa dalampasigan, hinahampas ng maliliit na alon ang katawan namin habang papalapit ang buhangin. Pagdating namin sa mababaw, bigla niya akong binuhat na walang kahirap-hirap.
Habang buhat niya ako, hindi ko na tinangka pang itago ang aking mga dibdib.
Narinig ko ang mahina niyang pagmura nang tumambad ito sa kanyang paningin.
Natawa ako sa naging reaksyon niya, at hindi ko na napigilan na hawakan ang kanyang mga pisngi at muli siyang hinalikan nang mapusok.
I really liked kissing him.
Habang naglalakad si Vincenzo, hindi pa rin napuputol ang aming halikan. Naramdaman ko ang bahagya niyang pagyuko, nang hindi bumibitaw sa akin, upang damputin ang aking mga saplot na nakakalat sa buhangin.
Pinutol ko ang aming halikan at niyakap siya. Nakapulupot ang mga braso ko sa kanya, at mula sa likod ng kanyang balikat, nakatanaw ako sa dagat ng Luminara.
The Sea of Luminara had witnessed our passionate kisses, as if the tides themselves had paused to remember the moment we finally stopped hiding from each other.
"The Sea of Luminara is indeed beautiful..." hindi ko napigilan ang aking pagkamangha sa dagat at sa mga alitaptap na lumilipad.
"Saksi ang mga alon kung gaano kita ninanais, Rassia."
Everything happened so quickly. All I know is that I really like him. I don't fully understand why I feel this way about him, it's not just simple admiration anymore. Hindi ko na kayang itanggi pa. Matagal ko na siyang gusto at itinatanggi ko lamang.
It feels like, in an instant, all my hesitation disappeared. No matter how fast everything is happening, I'm certain of one thing, he's the one my heart has chosen, even if I still can't explain how or why.
Ang nararamdaman ko kay Caspian noon ay mababaw lamang, gusto ko lang ang atensyon na binibigay niya. Pero iba ang nararamdaman ko ngayon kay Vincenzo.
Mas malalim ang nararamdaman ko sakanya.
Bawat titig niya ay parang unti-unting nagpapabaliw sa akin, na para bang may kung anong humihila sa akin palapit sa kanya kahit pilit ko itong nilalabanan.
At sa tuwing maririnig ko ang boses niya, parang nawawala ang aking katinuan, naiinitan ako, hindi mapakali, at hindi ko na alam kung paano pa siya lalayuan.
"Your Highness, you're so handsome. Your eyes are like rubies..." hindi ko na napigilan sambitin iyon dahil ang kanyang mga mata ay ang aking paborito sakanyang katawan.
Natawa ako nang marinig siyang napamura. Maya-maya pa, nanlaki ang mga mata ko nang bigla niyang binilisan ang lakad. Sobrang bilis tila isang iglap ay naroon na kami sa napakalaking estate. Sa palagay ko, dito siya nagpapalipas ng araw.
Ang kanyang bilis ay hindi normal, parang hindi na ito kayang tapatan ng karaniwang nilalang, halos isang kisap-mata lang ay narating na namin ang malayong lugar.
Ang kanyang bilis ay kapareho ng mga Erenhal...
Namangha ako, dahil patunay ito na isa rin siyang makapangyarihang nilalang.
"Oh, that was fast…" sambit ko habang dahan-dahang lumingon kay Vincenzo na may mga ngiti sa aking labi.
"Mas mabilis ako sa ibang bagay, Rassia..." nilapit niya ang kanyang ilong sa aking leeg at inamoy iyon.
Nakiliti ako sa kanyang ginawa, at napatingin sa paligid. Napansin ko na walang tao sa paligid, kami lamang ang narito. Mabuti na lang dahil wala akong saplot ni isa.
Maya-maya pa, muli siyang bumilis, at sa isang iglap ay narito na kami sa isang madilim na kwarto. Ang liwanag ng buwan ang tanging nagsisilbing ilaw sa buong silid.
Inihiga niya ako sa malambot na kama at muling binigyan ng mapusok na halik. Mula sa aking mga labi, gumapang ang kanyang mga halik patungo sa aking leeg hanggang sa marating nito ang aking dibdib.
"Ah! yes keep doing that... oh!"
Maya-maya pa ay naramdaman ko ang marahan niyang pag-sipsip sa kaliwa kong dibdib, habang ang kanan kong dibdib ay masuyo niyang hinahaplos ng kanyang mga palad. He's kissing, licking and nibbling my nipples.
"Fuck! Vincenzo!"
"You like that, baby?"
Mas lalo akong nag init nang marinig ang katagang sinambit niya. Damn this prince! he really knows how to make me go insane!
"Oh!" napaliyad ako sa tindi ng sensasyong dulot ng kanyang mga daliri sa aking pagkababae. Kusa nang umarkada ang aking katawan, sumasabay at humahabol sa ritmo ng kanyang mga haplos.
"Damn baby, you're so wet..."
"Ah... fuck!" walang tigil ang aking mga ungol nang maramdaman ang pagpasok ng kanyang tatlong mahahabang daliri sa aking pagkababae. Bawat galaw niya ay nagdudulot ng sensasyong halos magpakawala sa aking katinuan.
"Hmm… what about that jerk Caspian, baby?" tanong ni Vincenzo, halatang may bahid ng selos sa boses. Habang binibilisan ang kanyang daliri sa aking pagkababae.
"A-ah! d-don't think about him," sagot ko. "I only want you, Your Highness..."
"Tss… did you know that I almost lost it the moment I saw you again?" sambit ni Vincenzo, at tinigil ang kanyang ginagawa at tumingin sa akin ng seryoso.
Napakunot ako ng noo at tiningnan siya sa ibabaw ko.
"Lalo na nang makita kitang hawak-hawak ni Caspian. At nang magtama ang mga mata natin sa banquet… damn."
Napakagat na lamang ako sa labi. Nagseselos ang prinsipe. Kaya naman pala tumingin siya sa aming direksyon nong mga panahon na iyon, nagseselos pala.
Napahigpit ang kanyang panga, saglit na umiwas ng tingin na para bang sinusubukang kontrolin ang sarili.
"Gusto kitang mahawakan at yakapin..." mariin niyang dagdag, bumaba ang boses. "Gusto kitang ilayo sa kanya, Rassia."
Umupo ako at kumandong sa kanya. Nakaupo siya habang ako ay nasa kandungan niya, at marahan kong hinawakan ang kanyang pisngi. Hinawakan niya rin ang aking bewang, banayad at maingat, habang tinitingnan niya ako nang may lambing at katahimikan sa kanyang mga mata.
"Your Highness… just so you know never naging kami ni Caspian.
I only spread those rumors out of immaturity, just to get his attention.
Yes, I liked him before because he showed me attention, but that was all it ever was.
I already spoke to Caspian to clear those rumors.
" hinaplos ko ang kanyang pisnge at ang kanyang mga mata ay nakatingin pa rin sa akin.
"At ngayon, ikaw na ang gusto ko. Ang nararamdaman ko sa'yo ay walang makakahigit ng sino man. At sa tuwing naririnig ko ang boses mo, para akong nawawala sa aking katinuan, na parang unti-unti akong binabaliw."
Nakita kong napalunok siya at bahagyang gumalaw ang kanyang Adam's apple. Dahan-dahan kong hinalikan ang kanyang noo at muling tiningnan siya.
"Ikaw ang gusto ko, ikaw lang, Your Highness..."
Nakita kong napangiti si Vincenzo. Dahan-dahan niyang inabot ang kamay niya at inilagay sa aking kanang tenga, marahang isinukbit ang aking buhok sa likod nito.
"Damn… isang gabi pa lang tayong nagkita, may assurance ka na agad," sambit ni Vincenzo, na natatawa. "Ginagawa mo lang akong mas mabaliw sa'yo, Rassia."
Napangisi ako sa sinabi niya. Hindi ko na napigilan ang aking sarili, isinandal ko siya at mapusok na hinalikan habang nagtatagpo ang aming mga dila.
Mula sa kanyang panga, gumapang ang aking mga halik pababa sa kanyang dibdib at abs, hanggang sa tuluyan kong maabot at hawakan ang kanyang pagkalalaki.
"Take it off, let's do it. Your highness..." namumungay akong nakatingin sakanya.
"Calm down, Rassia... H'wag mong isiping ayaw ko, dahil kanina ko rin ito gustong gawin. Pero hindi pa ito ang tamang panahon, lalo na't mainit ang mga mata ng ama mo sa akin. I might not live to see tomorrow if I get you pregnant now, baby..."
Nag-iwas ako ng tingin sa hiya at napakagat labi.
"I'm s-sorry, Your Highness. Hindi ko na makontrol ang nararamdaman ko at hindi ko na alam kung bakit ako nagkakaganito. Ang tanging sigurado ko lang ngayon ay gustong-gusto kita."
Hinawakan ni Vincenzo ang aking mukha nang marahan at iniharap sa kanya ang aking tingin.
"Drop the formalities, baby... tawagin mo lang ako sa pangalan ko." hinalikan niya ang aking noo at muling tumingin sa akin.
"I've wanted you for myself for a long time, baby.
I'm glad I can finally hold you and kiss you now.
I've been waiting for this moment for so long…
longer than you know... I don't care how fast everything is happening tonight.
All I know is that I'm here with you, and that's all I've ever wanted.
I'll never forget this night, Rassia… not even for a second. "