CHAPTER 21
R-18
Rassia
The man I should avoid, the man who killed me in the novel I once read, is right here beside me, sleeping peacefully.
No matter how hard I try, I can't bring myself to stay away from him. It's as if something binds me to him, something I can't break… no matter what I do.
As if our connection is inseparable.
And the worst part?
I want him so badly.
Fuck... it only took one night with him, and I already gave in. I keep trying to remind myself of every reason I should hate him, the way he acts, the danger he brings, the truth I already know about what he's capable of, but none of it is enough. None of it can make me walk away.
It's like my heart refuses to listen to my mind, like something deeper is pulling me toward him no matter how hard I resist. I know I should be afraid of him. I know I should stay away. But instead… all I can feel is how badly I want him.
Alam kong ikamamatay ko kung mawala siya sa akin. Hindi ko man aminin, bawat paglapit niya ay unti-unting sumisira sa katinuan ko. Para bang bawat dampi ng kanyang balat ay nag-iiwan ng apoy sa aking katawan, at bawat sandali na magkalapit kami ay lalo akong nalulunod sa kanya.
Tinitigan ko ang mukha ni Vincenzo. Napakaamo ng kanyang anyo kapag siya'y natutulog. Malayo sa matalim at malamig niyang tindig noong nakita ko siyang muli sa banquet.
Gamit ang isang daliri, marahan kong sinundan ang hubog ng kanyang mukha, mula sa kanyang ilong, pababa sa kanyang mga labi, hanggang sa kanyang Adam's apple.
Napakagwapo ng mahal na prinsipe… at sa bawat sandaling pinagmamasdan ko siya, lalo lamang akong nahuhulog.
Napansin kong bahagyang gumalaw ang kanyang Adam's apple. Hindi ko na namalayan ang aking sarili, dahan-dahan ko itong hinalikan, bago muli akong tumingin sa kanyang mukha.
Nagulat ako nang maramdaman kong gumalaw siya.
"Hmm…" mahina niyang ungol, bago dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata, diretsong nakatingin sa akin.
Napatigil ako, tila nahuli sa isang kasalanan.
Isang mapanuksong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi habang hindi inaalis ang tingin sa akin. "Baby... Huwag mo naman masyadong ipahalata na obsessed ka sa'kin..." mahina ngunit puno ng aliw niyang bulong.
Uminit ang aking pisngi. "Hell no! I w-was—"
"Talaga?" putol niya agad, bahagyang tumaas ang kilay. Dahan-dahan siyang umangat, lalo akong nilapit sa kanya hanggang halos magdikit na naman ang aming mga mukha.
"Then why were you looking at me like that… and kissing me while I was asleep?"
"W-well… just tell me, Vincenzo. Ginayuma mo ba ako?" nauutal kong tanong, pilit pinatatag ang aking boses kahit ramdam ko ang mabilis na tibok ng aking puso. "Bakit tila isang gabi lang tayo nagkita, halos ibigay ko na ang sarili ko sa'yo? Napaka-suspicious…"
Isang mababang tawa ang kumawala mula sa kanyang mga labi, tila naaliw sa aking akusasyon.
"Witchcraft is not my thing, baby," mahinahon ngunit may halong panunukso niyang sagot.
Bahagya siyang umupo at sinenyasan akong kumandong sa kanya.
Hindi na ako nag-atubili at mabilis na sumunod, agad niyang ipinulupot ang kanyang mga braso sa aking bewang.
Isinandal niya ang kanyang baba sa aking kanang leeg at marahan itong inamoy, tila nilalasap ang bawat bakas ng aking bango.
"Just admit it…" bulong niya, mababa ang tinig, halos dumadampi sa aking balat. "Sadyang nahuhumaling ka lang sa akin."
Sandali siyang tumigil, at tumitig sa aking mga mata, na para bang binabasa ang bawat iniisip ko.
"At matagal mo na akong gusto."
Wow! Iba rin talaga ang prinsipeng ito! masyado talagang mataas ang tingin niya sa kanyang sarili, pasalamat siya gwapo siya!
"Such accusations! Ikaw kaya ang nahuhumaling sa akin!" sagot ko agad at nag-iwas ng tingin. Ramdam ko ang pamumula ng aking mga pisngi.
"Yeah... yeah." muling inamoy ni Vincenzo ang leeg ko at mapaglarong dinilaan iyon. Sadyang nanunukso ang kanyang mga galaw kaya naman napaigtad ako sa kiliti. Napasandal ako sa kanyang dibdib habang pinakikinggan ang mahina niyang pagtawa sa naging reaksyon ko.
"Fuck… you smell so good, baby... I want to—" hindi niya tinapos ang kaniyang sasabihin nang umiling na lamang ito at napakagat labi. Tila may pinipigilan siyang gawin.
"Oh! I can't let you kiss me yet. I need to brush my teeth and take a bath..." natatawa kong sambit sakanya, marahil ay iyon ang gusto niyang gawin.
"Fine, baby… your clothes are over there. Get ready, we're going to the north." tinuro niya ang marangyang kasuotan na nakatupi. Iba iyon sa suot kong itim kahapon.
As far as I know, the Sea of Luminara lies near the north, kaya mahangin at presko kapag maaraw at mas lumalamig kapag gabi. Apat na araw lamang ay makakarating na kami roon gamit ang karwahe.
Kailangan ko na rin umuwi at harapin ang galit ng aking ama. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung anong dahilan ang sasabihin ko. Mabuti na lamang at hindi ako tinatanong ni Vincenzo kung saan ako nanggaling, tila alam niyang hindi ako magiging komportable sa tanong na iyon.
"Hindi mo ako dadalhin sa Emberman?" tanong ko na nagtataka.
"Parang gusto mo na agad kumawala sa akin, please, I want more time with you. Gusto rin kitang ipasyal." sambit ni Vincenzo na malambing ang boses.
"Hmm... The Crown Prince saying 'please' to me, how cute of you, Your Highness. As you wished." ngumiti ako at hinalikan siya sa kaniyang pisngi. Napansin ko pang bahagyang nagulat ito at ngumiti.
Tumalikod na ako ngunit napatigil ako sa sunod niyang tanong.
"By the way, baby... Bakit may ganito ka?" lumingon ako muli sakanya at bahagyang nanlaki ang mata ko nang hawak niya ang susi ng lagusan papunta sa ibang mundo.
Nakita kong nakakunot ang kanyang noo habang nakatingin sa susi, at tumingin muli sa akin. Tila nagtataka bakit may ganon akong bagay.
"A-ahm… t-that was just… I don't know..." pasimple kong kinamot ang aking tenga at nag-iwas ng tingin.
"I picked it up somewhere. You can throw it away if you want. I should go and take a bath, Vincenzo…"
Hindi pwedeng malaman ni Vincenzo na galing ako sa ibang mundo, sa mundo ng mga Erenhal.
Kailangan kong itago ang aking kapangyarihan, at huwag ipaalam kahit kanino na buhay na buhay pa rin ang mga Erenhal sa panahon ngayon.
Kahit gusto ko siya, hinding-hindi ko aaminin ang totoo sa kanya, lalo na sa ama ko.
Wala na rin silbi sa akin ang susing iyon dahil nakalimutan ko na ang mga salitang dapat sambitin upang mabuksan ang lagusan. Hindi ko na rin ito magagamit pa, sapagkat wala na akong balak bumalik doon o magtungo pa sa ibang mundo.
Tumingin sa akin si Vincenzo, bakas ang pagdududa sa kanyang mga mata, at maya-maya pa'y napabuntong-hininga.
"You can tell me everything, Rassia. I'm here for you, no matter what it is.
You don't have to carry anything alone anymore.
Whatever you're going through, whatever you need, just say it, and I'll help you in any way I can.
I won't judge you, and I won't turn away from you.
I just want to understand you… and be there for you completely. .. please, baby..."
Tila nagsusumamo ang mga mata ni Vincenzo. Hindi ko siya matiis kaya nilapitan ko siya, hinawakan ang kanyang mga pisngi, at tumingala sa kanya.
"May mga bagay na hindi ko pwedeng sabihin kahit kanino, Vincenzo.
Gusto ko man, pero hindi maaari. Kailangan kong mabuhay sa mundong ito, at kailangan kong protektahan ang sarili ko.
Huwag kang mag-alala, alam kong nandiyan ka para sa akin.
Pero sa ngayon, isa lang ang hihilingin ko sa iyo. .."
Kumunot ang kanyang noo at hinawakan ang aking mga kamay na nakalapat sa kanyang mga pisngi.
"What is it baby?"
"Teach me swordmanship." diin kong sambit.
"What? baby—"
"Then don't. Alam ko na ang iyong sasabihin, pareho-pareho lang kayong mga lalaki." tinanggal ko ang aking mga kamay na nakalapat sa kanyang pisngi at umiwas ng tingin.
Men saw women very differently in this cruel world.
In their eyes, women were not capable of doing the same things men could do, as if strength and skill belonged only to them.
They believed a woman's place was confined within the walls of her home, that she was meant to stay, to serve, and to remain unseen beyond the boundaries of her dwelling.
Opportunities were denied, voices were silenced, and potential was overlooked, all because of a belief that women were lesser. It is a world where expectations were imposed like chains, limiting not only what women could do, but who they were allowed to become.
"No, baby. I was just surprised. It's rare for a noble lady like you to wield a sword, but I will allow it. I'll even teach you myself, baby. Whatever my baby wants, my baby gets." napangiti ako sakanyang sinambit.
"It only makes me fall for you even more, Rassia." bahagya niyang hinalikan ang aking noo.
"I thought you were just like my father, Vincenzo..." mahina kong sambit.
"?Naniniwala akong gusto ka lang protektahan ng ama mo.
Gusto rin kitang protektahan, Rassia. But I can't help myself.
.. I want to spoil you, to give you everything you desire.
Oh God, baby… I feel weak just thinking about you being upset with me.
Naiisip ko palang na hindi ko kayang tiisin kapag galit ka o lumalayo sa akin. "
Hindi ko napigilan na halikan siya, tila naglalaban ang aming mga dila. Binuhat niya ako patungo sa washroom nang hindi pinuputol ang aming halikan. Fuck! Mas lalo lang lumalalim ang nararamdaman ko kay Vincenzo!
Inilapag niya ako sa counter habang ang kanyang mga kamay ay mapangahas na gumagapang sa aking katawan. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa aking leeg, bawat halik ay tila nagmamarka sa aking balat. Kahit anong pigil ko, nilalamon na ako ng pagnanasa.
"Ah! let's just take a bath together... oh!"
?"Gusto kitang paliguan, Rassia. Hayaan mong ako ang mag-asikaso sa iyo." namumungay ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa akin.
"Talaga? Kung gayon, tutulungan din kita, Vincenzo. Ikaw pa naman ang Crown Prince." natawa ako nang mahina.
Idinala niya ako sa bathtub, kung saan kitang-kita niya ang aking buong katawan. Nakita ko ang kanyang paglunok. Sinimulan niya na akong basain at sabunan nang dahan-dahan.
"How do I look, kamahalan?" may pang-aasar sa aking tono.
"Hmm... You look beautiful as always, Lady Rassia Saint Quentin." may bahid din nang pang-aasar ang kaniyang tono.
Bahagya siyang nagulat nang hawakan ko ang kanyang mga pisngi at hinalikan. Hindi ko na naman napigilan ang aking sarili. Wala rin siyang nagawa kundi tumugon sa bawat halik ko.
"I never expected you to be so wild, baby... oh!" napaungol siya ng hawakan ko ang kaniyang pagkalalaki.
"Oh God! Rassia, I told you we can't—”
"Who said we're going to do anything? Relax. I just want to calm that big monster of yours down there… with my hands..."
Sinimulan niyang hubarin ang kanyang suot na pang-ibaba. Bahagya akong nagulat nang tuluyan kong masilayan ang kanyang pagkalalaki.
"Oh that's indeed a monster!" napatili ako nang makita iyon.
"That's a Vacardi size, baby. You're lucky..."
Lumapit siya sa akin at marahang inamoy ang aking mga dibdib. Hinawakan ko naman ang kanyang pagkalalaki at nilaro iyon nang mabilis.
"Ah! fuck!"
Napapikit siya at napakapit sa gilid ng bathtub habang dumiin ang aking pagkakahawak. Hindi ko na inalintana ang basa naming balat, ang tanging mahalaga ay ang init na namamagitan sa aming dalawa. Sa bawat galaw ng aking kamay, naririnig ko ang kanyang mabigat na hininga.
"Oh! baby!"
We shared wild kisses and unrestrained moans inside the washroom.
No matter how hard we tried to control what we felt, there was no stopping it.
However, we must practice safe sex. Even if we want it badly, there is a right time for everything.
For now, this is not the right moment. Even if I am already eighteen, I need to do something with my life and not just rely on my father anymore.
Tama si Vincenzo hindi dapat kami padalos-dalos, Marami pa akong dapat gawin, at ayoko pang magkaanak hangga't hindi ko pa natutupad ang mga plano ko sa buhay.
We both want each other so badly that it feels difficult to resist.
Nandito kami ngayon sa labas ng estate, tila may hinihintay ang prinsipeng katabi ko. Sa tingin ko ay hinihintay niya ang aming karwaheng sasakyan papunta sa north. Sa di kalayuan, naririnig ko ang hampas ng mga alon sa Dagat ng Luminara.
I looked at Vincenzo, he's now wearing a grand black military-style suit that fits his powerful frame, accented with silver chains and refined buttons.
A deep red cape rests on his shoulders, symbolizing both danger and honor.
Finished with polished black leather boots, he carries the presence of both a leader and a warrior, commanding every room he enters.
Alam mong isa siyang prinsipe sa unang tingin palang.
"Sobrang ganda mo, Rassia..." halatang hindi niya napansin ang kanyang sinambit dahil halos bulong na lamang iyon habang nakatingin sa akin.
"Your Highness, pang ilang beses mo na iyan sinambit sa akin ngayong araw, aminin mo nalang kasi na ikaw ang mas baliw na baliw sa akin..." natatawa kong sambit sakanya.
I wore a deep maroon-red gothic suit, intricately embroidered with silver accents and jewels that shimmered under the light. The puffed sleeves and ruffled cuffs gave me an air of regal elegance, paired with sleek black high-waisted trousers that emphasized my curves.
Hindi ko alam kung bakit ito ang kasuotang ibinigay sa akin ni Vincenzo, tila ba sasakay kami ng kabayo. Isinawalang-bahala ko na lamang iyon dahil maganda rin naman ito.
Nagulat din ako nang makita akong may mga makeup sa loob ng estate. So, I decided to wear light makeup and a nude pink lipstick. I also put my hair in a bun, since it has already grown quite long.
Pabiro ko pang inaway si Vincenzo, sinasabing baka may babaeng dinala siya rito, ngunit sinabi niyang bahagi lamang iyon ng estate. Natawa pa ako nang sabihin niyang ako ang unang babaeng dinala niya rito.
"Matagal pa ba, Vincenzo?" tanong ko.
Ang tagal naman ng karwaheng iyon, isa akong anak ng duke at isa siyang prinsipe, hindi dapat kami pinaghihintay.
"I can feel it getting closer, baby." lumingon ako kay Vincenzo at napakunot ang aking noo nang nakapikit ito tila may pinapakiramdaman.
What...
Don't tell me…
Bumilis ang tibok ng puso ko nang makita ang isang napakalaking itim na dragon na papalapit at papunta sa aming direksyon, ang kanyang anyo ay bumalik sa tunay nitong laki.
Wala na ang purple mana na nagsisilbing liwanag sa kanyang katawan na nakita ko sa gabing iyon.
Marahil ay lumalabas lamang iyon kapag gabi.
Sobrang laki nito tila kasing laki ng kastilyo ng mga Erenhal!
"Oh my God! don't tell me isasakay mo ako riyan, Vincenzo?! me? a Quentin?!" tili ko.
"Baby, don't be scared. Just trust me, okay?" may pang a-asar na boses ni Vincenzo, hindi ko na napigilan na sa samaan ito ng tingin.
"Isasakay mo talaga ako riyan?!"
Pagbaba ng dragon, isang malakas na bugso ng hangin ang sumalubong sa amin kasabay ng pagyanig ng lupa. Yumuko ito sa aming harapan, tila sinisiguradong magkapantay ang aming mga mata. We instinctively looked up at its immense size. The dragon roared, as if greeting its owner.
Walang bakas ng takot na lumapit si Vincenzo rito. Habang papalapit siya, lalong yumuko ang dragon para maabot niya ang ulo nito.
?Nanlaki ang mga mata ko nang makitang marahang tinapik ni Vincenzo ang ulo ng itim na dragon, tila ba isa lamang itong maamong aso. Nagulat pa ako nang Inamoy-amoy ng dragon si Vincenzo, bakas ang tuwa nito sa ginagawa ng prinsipe.
Narinig kong ang mahina pagtawa ni Vincenzo tila nakiliti ito sa ginawa ng dragon. Napalunok ako nang tumingin sa akin si Vincenzo at sinenyasang lumapit.
"Baby, come here..."
"Hell no! mag kakarwahe ako, Vincenzo!"
"But baby... aabutin tayo ng ilang araw kapag nag karhawe tayo papunta roon, at Isa pa mas mabilis tayong makakarating doon kapag sumakay tayo kay Dragoroth."
So Dragoroth pala ang pangalan ng dambuhalang itim na dragon.
"I don't care! baka kainin ako niyan, Vincenzo!" sigaw ko at napa-atras.
"Relax, baby… I already trained Dragoroth. He doesn't attack just like that unless I give the order. He's only waiting for my command."
I saw sincerity in Vincenzo's eyes, so I simply sighed and slowly approached. Vincenzo smiled, came over to me, and gently guided me toward Dragoroth.
Nakita kong nakatingin lamang ang dragon sa akin tila hinihintay akong makalapit.
"Ngayon, hawakan mo ang kanyang noo, Rassia. Mahalagang makilala ka niya bilang ang tanging babaeng iniingat-ingatan at mamahalin ko."
Napalunok ako at dahan-dahang ipinikit ang aking mga mata habang inilalapit ang aking kamay sa noo ng dambuhala. Ramdam ko ang mainit niyang hininga. Bahagyang pumikit ang dragon, tila binibigyan ako ng pahintulot na hawakan siya.
?Nang tuluyang dumampi ang aking palad sa kanyang malamig na kaliskis, wala pang sampung segundo ay bigla nitong itinaas ang kanyang ulo at nagpakawala ng isang nakabibinging dagundong. Napaatras kami ni Vincenzo sa tindi ng pwersang iyon.
"A-ayaw niya ata sa'kin, Vincenzo..."
Ngunit nagulat ako nang muling yumuko ang dragon at inamoy ako, katulad ng ginawa nito kay Vincenzo. Tila tuwang-tuwa rin ito sa aking presensya.
"I told you, baby. Dragoroth likes you… I'm the only one who can make him act like that, but somehow, you've still managed to win his heart.”
"R-really?" tuwang tuwa kong sambit habang tinatapik ang ulo ni Dragoroth, nagawa ko pang ilapit ang aking noo sa kanyang noo.
"Hello, Dragoroth... I am Rassia..." ngiti ko sa dragon at pumikit lamang ito habang dinadamdam ang aking mga haplos.
"Yes, dragons have personalities too. Dragoroth is especially difficult to tame because he is arrogant and believes that he should bow to no one." umiiling na sambit ni Vincenzo.
"Really? The one who tamed Dragoroth is arrogant as well, a man known for calling his victories 'a piece of cake' I suppose Dragoroth simply recognized a master as arrogant as himself." asar ko kay Vincenzo.
"Well, it really was just a piece of cake for me, baby. Hindi man lang ako pinawisan."
Inirapan ko lamang si Vincenzo at sinenyasan nang sumakay na kay Dragoroth.
Nang makasakay na si Vincenzo, inilahad niya ang kanyang kamay sa akin. Napalunok ako habang nakatingala, sa sobrang laki ni Dragoroth, tila abot-langit ang kinalalagyan ni Vincenzo at hindi ko maabot ang kanyang mga kamay.
Biglang may lumabas na purple mana mula kay Dragoroth at unti-unti siyang lumiit, sapat na para makaakyat ako nang hindi nahihirapan. Itinukod pa niya ang kanyang paa para magsilbing tuntungan, tila sinisiguradong magiging komportable ang aking pag-akyat.
Nang makaakyat na ako, nakaupo ako sa harapan ni Vincenzo. Marahan niyang hinawakan ang aking baywang at inayos ang aking posisyon upang masiguro ang aking kaligtasan.
"Ikaw ba ang may gawa kaya lumiit nang kaunti si Dragoroth?" sambit ko sa prinsipe.
"No, Dragoroth is no ordinary dragon. He possesses mana as well, and his fireballs are incredibly powerful because of it. He can make himself smaller but I'm the one who trained him to do that."
"Oh... I wonder what color your mana is, Your Highness?" lumingon ako sakanya.
Tumingin din ito sa akin, pababa sa aking mga labi.
"Black, baby. I am a dark mage." ngiti ni Vincenzo.
A dark mage is rare. Vincenzo is the only dark magic user I know, and his power is deeply feared.
He can summon demons and dark spirits, corrupt others, and plant fear and doubt in their minds.
He can also drain life from his enemies to heal himself.
There is still so much more that I don't know about Vincenzo's abilities.
All I know is that his powers are among the most feared in Vermeleyon.
Since I have a demon inside me, I can’t help but wonder if he already knows about my abilities and is just waiting for me to tell him…
I wonder if he can help me… so I can finally speak to the demon inside me.
"You’re the second coolest man I have ever known, Vincenzo." ngiti ko sakanya, nakita kong natigilan siya at kumunot ang noo.
"What the? akala ko ba ako lang, may iba pa pala, Rassia?" may bahid ng selos ang kanyang boses.
"Of course, my father is the coolest man I have ever known. You’re only second, Vincenzo." asar ko rito.
Tumawa siya nang malakas at muling tumingin sa akin na may pamumungay na mata. Vincenzo's voice was deep and captivating. I wanted to be the only one who could make him laugh like that.
"You know what, Vincenzo? If you want to kiss me, just kiss m—"
Hindi ko na natapos ang aking sasabihin nang bigla niyang sinakop ang aking mga labi ng isang mapangahas na halik. Hindi ako nagpatalo at iginapos ko ang aking mga braso sa kanyang leeg at buo ring tumugon.
Napatigil lamang kami nang bahagyang umungol at gumalaw si Dragoroth. Tila isa itong pasensyosong paalala mula sa dambuhalang dragon na kailangan na naming iwan ang lupa at maglakbay patungo sa langit.
Pareho kaming natawa ni Vincenzo sa inakto ni Dragoroth.
"Alright, alright, Dragoroth. Let's go, to the north, then."