CHAPTER 68 #6
Nang makarating sila sa isang marangyang silid, mabilis na binitawan ng mga kawal sina Rassia at ang kaniyang mga kasama. Agad silang umatras at yumuko sa mga pigurang nakatalikod sa kanila.
Puno ng mga bulaklak ang paligid, habang mahangin ang buong silid. Mahahabang dilaw na kurtina ang marahang gumagalaw kasabay ng hangin, at ang mababangong bulaklak ay nakalagay sa bawat sulok ng silid, giving the place an almost peaceful atmosphere despite everything they had seen outside.
Tahimik lamang na nakatayo si Rassia habang pinagmasdan ang mga pigurang nasa kanilang harapan.
Limang pigura ang unti-unting humarap sa kanila. Tila sandaling natigilan ang lahat nang makita nila nang buong-buo si Rassia at ang kaniyang mga kasama.
Tahimik na pinagmasdan ni Rassia ang limang tao sa kaniyang harapan.
They were all older, ngunit halatang mataas ang kanilang katayuan base sa kanilang pananamit at presensya.
May itim silang eyeshadow sa paligid ng kanilang mga mata, habang may kakaibang marka sa kanilang mga noo na tila isang simbolo ng kanilang ranggo o pagkakakilanlan.
Nakasuot sila ng marangyang kulay dilaw at pula na kasuotan, decorated with gold ornaments that made their status obvious.
Ngunit hindi ang limang pigura ang nakakuha ng atensyon ni Rassia.
Napatingin siya sa isang babaeng nakatayo sa gilid ng silid.
May kadena sa leeg nito habang nakatayo lamang nang tahimik. Her clothes were revealing and visibly worn, habang may ilang pasa sa kaniyang mga braso at balikat na malinaw na nagpapakitang hindi siya maayos na tinatrato.
"So, you are the girl who killed those bastards..." ani ng isang matandang lalaki habang mabagal na sinusuri ang buong katawan ni Rassia. "Hindi ako makapaniwala. Sa katawan mong iyan ay may kakayahan kang lumaban... kamangha-mangha para sa isang... babae."
Tumawa siya nang bahagya, tila hindi man lang nag-aalala sa nangyari sa dalawang higante.
Hindi agad sumagot si Rassia.
"I can feel all of your mana presence," sambit naman ng isa sa limang pigura habang nakatingin sa kaniya. "Hindi ordinaryo ang lakas na dala ninyo. Kaya sabihin ninyo sa amin... ano ang pakay ninyo sa Mysarea?"
Tahimik na nakatingin ang lahat kay Rassia. Nanatili siyang kalmado, ngunit hindi niya nagustuhan ang paraan ng kanilang pagtitig sa kaniya.
She slowly raised her chin.
"We came here for business. I heard that Mysarea is in need of resources. So I came here with an offer."
"You came here for business, and yet you killed my guards?" ani ng matandang nakatayo sa gitna. Sa kanilang lima, siya ang pinakamataas ang katungkulan, and his voice carried enough authority to make the room fall silent.
Rassia stared at him calmly.
"I simply gave them a chance."
Bahagya siyang ngumisi. "I told them that I came here peacefully. I told them that I was here for business and had no intention of causing trouble. I even gave them a chance to step aside and allow us to enter."
Tumalim ang kaniyang mga mata. "But they chose to challenge me instead."
Saglit siyang tumingin sa dalawang bantay na wala na sa kanilang tarangkahan.
"I didn't come here looking for a fight. They simply made the wrong decision when they decided to stand in my way."
Muli siyang humarap sa matanda.
"So yes, I killed them. But don't mistake that as the reason I came to Mysarea. I am still here to make a business proposal."
"A business proposal?" ani ng matandang nasa gitna habang bahagyang nakataas ang kaniyang kilay. "State your name first, girl. We must know who you are before we discuss any proposal."
Rassia remained calm.
"I am Rassia Saint of House Quentin. Known as Madame Rische. I am here to offer you a peaceful transaction."
Nagkatinginan ang limang matanda.
"A Quentin..." sambit ng isa sa kanila, tila may biglang naalala. "I have heard of that noble house. You are a noble lady?"
"Yes."
Bahagyang nagbago ang kanilang mga ekspresyon.
"House Quentin is one of the great noble houses of Vermeleyon," ani ng isa pa. "Hindi karaniwan para sa isang noble lady na personal na pumunta sa isang lugar na tulad ng Mysarea."
Rassia simply smiled. "Then perhaps you should listen carefully to what I am offering."
Tahimik na nagkatinginan muli ang lima.
"State your offer," nakangising ani ng matanda habang patuloy na pinagmamasdan si Rassia. Pasimple namang napatingin si Anastacio sa matanda, tila hindi nagustuhan ang paraan ng pagtitig nito sa kaniyang master, ngunit nanatili lamang siyang tahimik sa tabi ni Rassia.
"I want your soldiers to be freed from their chains. I want to buy them," ani Rassia nang walang pag-aalinlangan.
Sandaling natahimik ang limang matanda bago sabay-sabay na tumawa, na para bang isang malaking biro lamang ang kanilang narinig.
Maging ang commander at ang mga kawal na nakatayo sa loob ng silid ay bahagyang nagulat sa sinabi ni Rassia.
"And in exchange?" tanong ng matanda, nakangisi pa rin.
"I offer gold, diamonds, and more."
Bahagyang lumingon si Rassia kay Anastacio.
"Anastacio."
Mabilis namang lumapit si Anastacio at iniangat ang kaniyang kamay. A magic circle suddenly appeared above his palm.
Sa loob lamang ng ilang segundo, isang malaking kahon ang nabuo mula sa magic circle at marahang bumagsak sa sahig.
Puno ito ng mga ginto, mamahaling alahas, at kumikinang na mga diyamante.
Tahimik na pinagmasdan ni Rassia ang kanilang reaksyon.
"I believe that is enough to begin our negotiation."
Natawa ang limang matatandang lalaki.
"Gold?" nakangising sambit ng matandang nasa gitna. "You truly came here thinking that you could impress us with a box of gold?"
"Do you even know how much gold Mysarea possesses?" dagdag ng isa sa kanila. "Our vaults are filled with it. We have enough gold to buy entire caravans without even touching our reserves."
"And diamonds?" natatawang sambit ng isa pa. "We have chests of them. Jewels, precious metals, rare stones... none of those are difficult for us to acquire."
Bahagyang napatingin ang isa sa malaking kahon. "Your offer may look impressive to ordinary merchants, but to us, it is merely a small amount."
The five men laughed among themselves.
Rassia remained silent.
"Perhaps you should take your gold back," ani ng isa. "You will need it more than we do."
Bahagyang ngumiti si Rassia. "Is that what you think?"
Napatigil sa pagtawa ang lima. Rassia slowly stepped closer to the box.
"Then perhaps I should offer something else."
Napakunot ang noo ng matanda.
"Something else?"
Rassia's smile slowly widened.
"I have a dragon."
Mabilis na nagkatinginan ang anim na kasama ni Rassia. Maging ang commander ay tila natigilan sa narinig.
Ngunit bago pa man makapagsalita ang iba, mabilis na lumapit si Raja kay Rassia. Bahagyang yumuko siya at marahang nagsalita, ngunit halatang may pag-aalala sa kaniyang tinig.
"Your ladyship! that's your dragon! hindi mo maaaring basta-basta ialok ang isang dragon sa kanila!"
Nanatiling tahimik si Rassia. Si Zen naman ang lumapit kay Rassia.
"Those people are already arrogant enough with their gold. Kapag nalaman nilang handa kang magbigay ng dragon, they might demand even more. Maaaring isipin nilang kaya nilang makuha ang kahit anong gusto nila mula sa atin." bulong ni Zen na tanging si Rassia lamang ang nakaririnig.
"That dragon is not merely valuable, Your Ladyship. It is part of your strength. And if you give it away, you may be giving them something far more powerful than they deserve." ani Alaric.
Patuloy lamang na nanahimik si Rassia. Tanging bahagyang ngiti lamang ang makikita sa kaniyang labi.
"What's your decision, my lords?" tanging sambit ni Rassia, hindi pinansin ang tatlo niyang kasama na patuloy na nag-aalala sa kaniyang desisyon.
Nagkatinginan ang limang matanda, tila hindi pa rin lubos na naniniwala sa kaniyang sinabi.
"At nasaan ang dragon na iyon?" tanong ng isa sa kanila.
Rassia simply turned her head toward the western side of the palace.
"There."
Napalingon ang lahat sa labas ng western wall.
Sa malayo, makikita ang napakalaking pulang dragon na tahimik lamang na nakahiga sa labas ng lungsod.
Its enormous body was resting against the desert ground, habang bahagyang gumagalaw ang kaniyang dibdib sa bawat paghinga.
Kahit natutulog lamang ito, ramdam pa rin mula sa palasyo ang napakalakas nitong mana presence.
"Its huge, Lord Aryo," mahinang sambit ng isa sa mga matanda habang hindi maalis ang tingin sa dragon.
Tahimik na pinagmasdan ni Lord Aryo ang pulang dragon bago muling tumingin kay Rassia.
"I accept your offer."
Bahagya niyang itinaas ang kaniyang baba.
"But only ten thousand of my soldiers will be freed and become yours. My other twenty-five thousand soldiers will remain here."
Sandaling tumingin si Rassia sa commander at sa mga kawal na nakatayo sa likuran nito.
"Done."
Bahagyang ngumiti si Rassia.
Ngunit bago pa man makapagsalita ang mga matanda, muling gumala ang kaniyang mga mata sa silid. Napatingin siya sa babaeng may kadena sa leeg na kanina pa tahimik na nakatayo sa gilid.
Rassia stared at her for a moment before speaking.
"I also want this beautiful woman to be freed."
Napatingin ang babae kay Rassia, tila hindi makapaniwala na siya ang tinutukoy nito.
Samantala, nagkatinginan naman ang limang matanda.
"Her?" tanong ni Lord Aryo, tila nagulat sa dagdag na kahilingan.
Tumango si Rassia.
"Yes. Her. Consider her part of the transaction."
"Her?" tanong ni Lord Aryo, bahagyang kumunot ang noo habang napatingin sa babaeng may kadena sa leeg.
"She is not part of the agreement," malamig niyang sagot. "The ten thousand soldiers are. This bitch stays."
Rassia remained silent for a moment. Tahimik niyang pinagmasdan ang babae, then slowly turned her gaze back to Lord Aryo.
"Then the dragon stays with me."
Biglang nagbago ang ekspresyon ng limang matanda.
"You said you would give us the dragon," ani Lord Aryo.