Chapter 29
Cosmic Thoughts and Nonsense Talks
(Arushi POV)
I'm here in my cosmic room again, lying on my bed, staring at the ceiling while my mind keeps replaying everything that happened today. From that weird moment in traffic when I thought I saw Professor Haneul to the way my body still feels sore from the training. It’s all too much.
Citrine is probably in the living room, binge-watching some Netflix series while stuffing her face with snacks. Meanwhile, Auntie Amber is in her room, most likely reading some business reports or doing whatever strict and cold people do in their free time.
I grabbed my phone and scrolled through my notifications. Nothing interesting—just some random app alerts and useless emails. But then I saw a message from Raegan.
Raegan: “Arushi, you know what, we have this plan for the weekend. You wanna join?”
I frowned. Weekend? Ano na naman ‘to?
I replied, “You can ask Auntie Amber first, jerk.”
Kilala ko sila. Whatever this “plan” is, siguradong may kalokohan na namang kasama. It’s either a bar night, a road trip, or something that’ll get us in trouble.
Napatingin ako sa notifications ko. The group chat was blowing up again. Ano na namang kabastusan ‘to?
I clicked on it, and as expected, nonsense na naman ang topic.
---
Forest: “Grabe, guys. Alam niyo ba yung feeling after mo mag-ejaculate? Yung parang mapapabagsak ka na lang sa kama?”
Min-Jae: “same. Tapos yung tipong gusto mo na lang matulog after? Ang sarap ng pagod.”
Raegan: “Hahahaha, putangina. Kayo lang ‘yan. Ako nga minsan dalawang round pa.”
Forest: “Lakas mo naman, gago. Ano secret mo?”
Min-Jae: “Arushi, ikaw?”
---
Biglang akong napatigil. What the fuck? Bakit ako nadamay dito?
Then another message popped up.
---
Raegan: “Oo nga, Arushi. Normal lang ‘to sa atin. Ginagawa mo rin ‘to diba?”
---
I rolled my eyes. Bwisit talaga ‘tong mga ‘to.
I typed, “No.”
A few seconds later, nagreply agad sila.
---
Forest: “Tangina, seryoso? Never?”
Min-Jae: “Impossible ‘yan, Arushi. Ang laki ng ano mo e.”
Raegan: “shi, natural ‘to, gago. Kahit sa umaga, tumitigas ‘yan.”
---
Napailing ako habang binabasa ‘yung messages nila. Hindi ko naman dini-deny ‘yung part na yes, every morning I feel it. Pero wala akong interest na gawin ‘yung ginagawa nila. Hindi ko rin gets bakit ang big deal nito sa kanila.
I replied, “Oo, nangyayari sa akin ‘yun. Pero hindi ko hinahawakan sarili ko.”
In just a few seconds, nagpop-up na naman ang messages nila.
---
Forest: “Tangina, paano mo natitiis?!”
Raegan: “Gago, baka kaya ang sungit mo minsan. Hindi ka pa nakaka-release!”
Min-Jae: “Pucha, baka kaya lagi kang tahimik. Frustrated ka na, Arushi.”
Forest: “Wala ka talagang ginagawang kahit ano? Kahit kaunting hawak?”
---
Napabuntong-hininga ako. Tangina, ano ‘to, interrogation?
Instead of answering, I exited the chat and locked my phone. Wala akong oras sa kalokohan nila.
I turned to my side and stared at my cosmic ceiling, the glow-in-the-dark stars above me flickering faintly. I let out a deep sigh.
Ang weird. Dati, I used to engage with their nonsense talks, tumatawa pa nga ako. Pero ngayon, parang… wala lang. I feel disconnected from it.
Maybe I’m just tired. Or maybe… I’ve changed?
I closed my eyes and tried to push away the thoughts. Hindi ko alam kung bakit pero parang may bumabagabag sa akin.
At hindi lang ito tungkol sa nonsense talks ng tropa ko.
It’s something else. Something deeper.
And for some reason, ang unang pumasok sa isip ko?
Professor Haneul.
Bakit siya?
Damn it.
I turned to the other side, forcing myself to sleep.
Pero alam kong hindi basta-basta papayag ang utak ko.
---
I’m here in my bedroom, sitting at my desk, sketching mindlessly on my notebook.
My pencil moves on its own, creating random strokes and lines habang ang utak ko ay lumulutang kung saan-saan.
Ang daming iniisip—yung training, yung faceless girl sa panaginip ko, at syempre, yung di ko maipaliwanag na nararamdaman tuwing naiisip ko si Professor Haneul.
Napabuntong-hininga ako at ibinaba ang lapis. The page was now filled with abstract patterns and random architectural sketches. Pucha, hindi ko na naman napansin kung ano ang iginuguhit ko.
Just as I was about to close my notebook, my phone lit up. May nag-message.
I grabbed it and checked. Auntie Han Soojin.
Nagtaas ako ng kilay. Anong kailangan ni Auntie Han?
Binuksan ko ang message niya.
---
Auntie Han Soojin: “Arushi, do you know where Forest is? She’s not answering my calls.”
---
Jeez. Ano na naman ginagawa nun?
Nag-reply ako agad.
---
Me: “Auntie, I don’t know. She’s with Raegan and Min-Jae.”
---
Halos isang minuto lang ang lumipas, nag-reply agad si Auntie Han.
---
Auntie Han Soojin: “Figures. Those two are a bad influence on her. If you hear anything from her, let me know.”
---
Napailing ako. Pain in the ass talaga si Forest sa nanay niya.
Same goes for Raegan. Laging may reklamo ang mga magulang nila about them, kasi either nasa bar, may ka-date, o gumagawa ng kung anong kalokohan. But Min-Jae? Iba ‘yon. She’s just as playful as them, pero kaya niyang i-manage ang sarili niya.
Bakit?
Kasi takot siya sa nanay niya.
As in, ibang level.
Minsan nga pag tinatawagan siya ng nanay niya, biglang nagiging seryoso ‘yung mukha niya. Tipong parang hindi na siya si Min-Jae. Kaya kahit may pagka-wild siya, alam niyang kailan dapat huminto.
Si Forest at Raegan? Walang ganon. Wala silang limitasyon.
Napailing ako at ni-lock ulit ang phone ko.
Ano na naman kayang ginagawa ng dalawang ‘yon?
---
Nagpatuloy ako sa sketching, pero hindi ako makapag-focus. My mind kept drifting back to that damn message. Hindi dahil nag-aalala ako kay Forest—sanay na akong lumalabas siya ng walang pasabi. Pero kasi, knowing Auntie Han… if Forest doesn’t show up soon, patay siya.
Napangisi ako nang bahagya.
Mamaya-maya lang, sigurado akong may matatanggap akong tawag galing kay Forest. Humihingi ng tulong.
At syempre, hindi ko siya tutulungan.
Pinili niyang magwala kasama sina Raegan at Min-Jae, eh di panindigan niya.
I shook my head and went back to my sketch. Pero bago pa man ako makapagsimulang muli—
Nag-vibrate ulit ang phone ko.
Called it.
Nang makita ko ang pangalan sa screen, hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.
Lee Forest is calling…
Bwiset, ano na naman ‘to?
__
My phone kept vibrating on the table. Napatingin ako sa screen.
Lee Forest is calling…
Napailing na lang ako. Alam ko na ‘to. Kung hindi siya lasing, may ginagawang kababalaghan. Pero sinagot ko pa rin.
Agad akong nanahimik nung narinig ko ang ingay sa kabilang linya.
Moaning. Skin slapping. Heavy breathing.
Omg.
Napapikit ako at pinisil ang bridge ng ilong ko. “siraulo ka ba, Forest.”
Narinig ko siyang tumawa sa kabilang linya. “Shi—haha! My mom is messaging you, right? Goddamn it, she’s really angry.”
Narinig ko ulit yung babae sa background, sobrang garalgal na ang boses kakasigaw.
Punyeta.
Narinig ko yung tunog ng kama na parang may sumasalpok dito. Kasabay nun, yung babae sa background nagmumura na at parang malapit nang maiyak.
Narinig ko si Forest na tumawa sa kabilang linya. "Eh si Raegan at Min-Jae nga, ginagawa rin ‘to sayo. Sanay ka na dapat."
Narinig ko siyang tumawa ulit bago sumagot. “Eh anong gusto mong gawin ko? Sabihan yung babae na tumigil muna kasi kausap kita? Gago ka ba?”
Napatingin ako sa kisame. "Forest, seryoso ka ba? May nanay kang galit na galit tapos mas inuuna mo ‘yan?"
Tumahimik ako saglit.
Alam ko namang totoo yun. Si Auntie Han, laging may reklamo kay Forest. Pero putangina naman kasi, paano hindi?
Biglang tumahimik yung kabilang linya. Pero hindi ko binaba.
Kasunod nun, narinig ko si Forest na nagmura. "Oh, fuck—"
May kalabog akong narinig, parang may natumba.
Napakunot ang noo ko. "Forest? Anong nangyayari dyan?"
Nagkaroon ng static sandali bago ulit siya nagsalita.
Napamura ako. "HA?! ANO?!"
Tapos, binaba na niya agad ang tawag.
Natulala lang ako habang nakatitig sa phone ko.
Holy. Fuck.
Si Auntie Han? Pumasok sa kwarto ni Forest habang may ginagawa siya?
Walang kakurap-kurap akong napahinga ng malalim bago ipinatong ang phone sa mesa.
Wala. Patay si Forest.
Buhay pa siya ngayon, pero sigurado akong isang oras mula ngayon, wala na siyang kaluluwa.