Chapter 39
Arushi POV
It's been 2 weeks that everything happens , I'm so confused and frustrated with myself.
Nakatulala lang ako sa telescope ko habang nakaupo sa floor ng cosmic room ko.
The universe is vast, full of mysteries and silence—parang kabaligtaran ng utak ko ngayon na punong-puno ng ingay.
Iniisip ko pa rin 'yung faceless girl sa panaginip ko, ‘yung init ng mga halik niya, bawat galaw ng katawan niya na para bang siya lang ang nagmamay-ari sa’kin. Every night, I feel like I’m falling deeper into that dreamworld. And then pagising ko—boom—reality hits.
Margarette. We still keep doing that kapag may free time kami.
Her kisses, her touch, her moans... they’re addicting.
Pero bakit parang hindi sapat? Bakit parang may hinahanap pa rin ako na hindi ko mahanap sa kanya?
I hate myself for saying this, pero mas kinikilig pa ako sa panaginip ko kaysa sa actual na moments namin ni Margarette.
And then there's her. Si Professor Haneul.
She's still cold. Strict. Distant. Pero may mga araw na parang.
.. hindi siya ganun. Like minsan I catch her staring at me.
Minsan nahuhuli ko siyang may bahagyang ngiti sa labi niya.
Pero the next day, balik ulit siya sa pagiging terrifying Ice Queen.
Nakakaloka. Naiinis ako sa sarili ko kasi bakit ko ba siya iniisip? Dapat hindi.
Tiningnan ko 'yung phone ko. Wala pa ring reply from Margarette. She’s probably busy or tulog. Hindi ko rin alam kung bakit ako naghihintay. I sighed and leaned back.
Doon ko naalala 'yung sinabi ni Mommy Auburn the other night.
"Citrone, what’s gotten into you now? Lagi kang late umuwi tapos hindi mo man lang sinasabi kung saan ka nagpupunta.”
May halong pagod at concern sa boses niya.
And Mama Primo added pa,
"Hindi na ako magtataka kung may pupunta ditong babae at sabihing buntis siya dahil sa'yo.
"
Sabay ngisi.
"Bwiset ka Mama.
.." bulong ko noon habang napapailing.
Pero kahit ganun, I felt the love.
"Citrone, you’re 18. Turning 19.
I know you’re smart and well-disciplined.
Hindi ka sakit ng ulo unlike your Mama or your twin Citrine.
Pero please, sabihin mo kung may pinagdadaanan ka," sabi ni Mommy Auburn na sobrang nag-hit sa puso ko.
I didn’t know what to say. Kasi hindi ko rin alam kung anong nangyayari sa'kin.
Tumunog bigla ang phone ko.
Group Chat: T- Gang
Raegan: “shi, punta kami dyan ha. Miss ka na ng pizza nights!”
Min-Jae: “Yes! Magdala ako ng two boxes. No diets tonight.”
Forest: “Ako drinks! Pero softdrinks lang daw sabi ni Auntie Auburn.”
Napangiti ako.
"Sige, punta na kayo."
I needed this.
After a few minutes, narinig ko na ang doorbell. Bumaba ako sa living room at nakita ko silang tatlo na may bitbit-bitbit na pagkain. Si Citrine, ayon, nasa gym pa rin. Mommy Auburn was sitting on the side reading a book and when she saw the girls, she smiled.
Nag-set up kami sa living room. Nilapag nila 'yung pizza, may Cheesy Overload at Pepperoni, tapos may two big bottles of soda. Si Forest, may dala pang chips at popcorn, parang movie night daw.
Napailing ako at umupo sa couch. “ nako, ang dami niyong tanong. Can we just eat and chill?”
Pero hindi sila tumigil.
“shi, seryoso. Kahit hindi mo sabihin, alam namin may pinagdadaanan ka,” Raegan said softly. “We’re just worried.”
Tumahimik ako saglit. Pinaglalaruan ko ‘yung straw ng soda ko.
“Okay naman ako... I guess,” I finally said. “Overwhelming lang lahat. Maraming iniisip.”
Hindi na sila nagtuloy ng pangungulit. Instead, binuksan ni Forest ang TV at nagsimula kaming manood ng romcom movie.
Pero habang tumatawa sila sa eksena, nakatitig lang ako sa screen na parang wala ako sa moment.
I was thinking about the faceless girl again.
'Yung sinabi niya sa panaginip ko last night. ..
Napalunok ako at kinilabutan. Hindi ko alam kung bakit ang lalim ng impact ng mga salitang yun. Hindi ko nga alam kung sino siya. Pero ramdam ko siya—parang nasa paligid lang siya.
Habang tuloy-tuloy ang movie, bigla akong napatingin sa phone ko. May bagong message.
Professor Haneul:
"Costa, don’t forget our training tomorrow at 3PM. I’ll be expecting you."
Kasunod nito ang isa pang message.
"And… take care of yourself. You’ve been looking tired lately."
Napakunot-noo ako. Hindi siya ‘yung tipo na nag-aalala. Or maybe… nag-iiba na siya?
Binaba ko ang phone ko at napatitig sa ceiling.
Tangina. Ano ba talaga to?
I’m being pulled in three different directions.
Si Margarette… full of passion. Physical.
Si Professor Haneul… mystery. Fire beneath the ice.
At ‘yung faceless girl… she owns my soul in ways I can’t even explain.
Tumawa sila pero hindi na sila nagtanong pa. I felt thankful na andito sila.
I need this night to breathe.
But I also knew... I couldn't run from these feelings forever.
---
Pagkaalis nina Raegan, Min-Jae, at Forest, bumalik ako agad sa room ko. Ramdam ko pa rin yung pagod kahit chill lang kami kanina. May mga tawa, asaran, at kwento, pero deep inside, I’m still… exhausted.
Pumasok ako sa bathroom para mag-shower.
Gusto ko ng malamig na tubig sa balat ko—baka sakaling mawala yung init at bigat sa dibdib ko.
Habang tumutulo yung tubig sa katawan ko, napapikit ako.
I was trying to clear my thoughts, pero kahit anong gawin ko, bumabalik pa rin lahat—ang mukha ni Margarette habang hinihingal siya sa ibabaw ko, ang boses ni Professor Haneul na laging monotone pero nakakapaso ang tingin, at siyempre, ang Faceless Girl.
.. ang mga halik niya, ang init ng katawan niya, at ang tinig niyang palaging sinasabi, "I own you, Arushi. "
Nagbukas ako ng mata.
Then I froze.
Parang may nanonood.
Napalingon ako sa salamin. Walang tao. Ako lang. Pero 'yung pakiramdam... it's as if there were eyes watching me closely. Sinundan ako ng tingin kahit saan ako pumihit. I brushed it off.
Paglabas ko ng shower, nagsuot ako ng oversized na white shirt—'yung binili ko pa dati sa isang vintage store. Humarap ako sa full-body mirror, pinupunasan ko pa buhok ko ng towel nang biglang may dumampi sa bewang ko. Napahinto ako.
Hindi ko alam kung hangin lang ba 'yon o imahinasyon ko pero swear, may dumampi.
Hindi normal.
Tapos may sumunod pang dampi sa may abdomen ko—mas banayad pero mas intense. Parang may kamay na humahaplos sa akin. Tumigil ako sa paggalaw. Kinilabutan ako. Lumingon ako sa likod ko, pero again, walang tao.
Pinilit kong maging normal. Kinuha ko phone ko at dumiretso sa kama. Nahiga ako habang ina-unlock ang screen. Binuksan ko ang messages at binasa yung chat ni Margarette.
Margarette:
> Hey, Arushi.
I miss you already.
Thank you ulit kanina, I don't think I can focus bukas sa class dahil sayo.
Tangina. Nag-init ang pisngi ko kahit wala namang nakakakita.
Nag-type ako ng reply:
Me:
> Don't thank me. Wala akong ginawa.
Ikaw naman tong nagsimula nun, remember?
Hindi pa siya nagrereply agad. Kaya binuksan ko yung gallery ko. Tiningnan ko yung random sky pictures ko. Mga kuha habang gamit ko telescope ko—Mars, Venus, ilang constellations. Pero kahit anong gawin kong pag-distract, bumabalik pa rin ang sensation. That touch. It’s still lingering.
Parang may invisible na presensya sa loob ng kwarto ko.
Huminga ako ng malalim, kinuha yung small crystal pendant ko from my drawer at sinuot. Hindi ako superstitious, pero binigay ito ni Mama Primo noong bata pa ako. Sabi niya, “Pangtaboy ng masamang espiritu or bad vibes.” Ewan ko ba kung effective talaga, pero at this point, I’ll try anything.
Pagkatapos ng ilang minuto, bumalik ang notification sa phone ko.
Margarette:
> I started it, yeah.
But you…
You finished it like a pro.
You sure you’re not falling for me?
Napakagat ako sa labi ko.
Shit. Don’t.
Don’t fall. Don’t even think about it.
Nag-reply ako ng mabilis:
Me:
> You're just good at what you do. That's all.
Don't get ideas.
After that, I locked my phone and placed it on the side table. Pumikit ako.
Pero hindi pa man ako tuluyang nakakatulog, naramdaman ko na naman yon.
Isang halik.
Sa leeg ko.
Malamig pero nakakapasong sensasyon. Parang deja vu—katulad sa panaginip ko gabi-gabi. Faceless Girl…
Nanginig ang katawan ko. No, this is not a dream. I'm still awake. Binuksan ko agad ang mata ko pero walang tao. Tumingin ako sa ceiling, then sa gilid ng kama.
Empty. Quiet.
I sat up and hugged my knees. "Ano ba 'to... bakit ganito?"
Hinaplos ko leeg ko. May naiwan na sensation—parang kiss mark pero wala naman talaga. Hindi ko na alam kung anong totoo. Yung mga nangyayari sa akin? Sa dreams ko? O ‘tong feeling na kahit gising ako, she’s still here?
I hugged my pillow tighter.
Hindi ko na alam kung sino talaga ang gusto ko.
Si Margarette na palaging andyan at hinahanap-hanap ako?
Si Professor Haneul na may kapangyarihang palambutin ako kahit isang ngiti lang niya?
Or the Faceless Girl—na kahit sa panaginip lang kami nagkikita, she makes me feel things I can’t even explain?
At bakit parang connected silang tatlo?
Napatingin ako sa may bintana. Gabi na, tahimik na ang labas. Pero sa loob ng kwarto ko—parang may bagyo. Hindi literal, pero emosyonal. May gulo. May tensyon. May apoy na hindi ko alam kung saan galing.
Then I whispered to myself, “Who owns me talaga?”
At bakit parang hindi ako sigurado kung gusto kong makawala?
---