CHAPTER 7 - The Book of Prophecy
Someone's Point of View
"Maistro! The book of prophecy is opening!" Sigaw ng mga kasamahan ko na siya ring ikinagulat ko.
It's been 390 years. Ngayon lang ulit bumukas ang libro. Isa lamang ang ibig sabihin nito. May nalalapit na labanan.
The war is coming, and our savior is still missing.
"Let's go!" Tawag ko sa lahat ng priest at maistro.
Agad naman kaming pumunta sa isang sulok, isang silid na kami lang mismo ang nakaka-alam. Ang silid kung saan namin itinago ang kinaiingat-ingatan naming libro.
Hindi lamang ito basta-bastang libro lang. Ito ang librong naglalaman ng nakaraan at hinaharap!
Ang librong syang gagabay sa amin upang puksain ang mga taong nais subuking guluhin ang mundong sinilangan namin.
Ngayong nagbukas na ito. Natitiyak akong malapit na naman ang digmaan. Sino kaya ang itinakda? Sino kaya ang magliligtas sa mundo? Sino ang mga magiging kasangga at magiging kalaban?
"Maistro..." Tawag muli ng aking kasamahan. Naririto na kami sa loob. Muling umilaw ang libro at kusa ang pagpalit-palit ng pahina nito.
Na tela ba'y naihipan ng hangin. Lumiwanag ito't may sunod-sunod na litrang lumitaw sa hangin na nagkukulay ginto.
"Nagbalik na, nagbalik na siya... Dumating na ang tagapangalaga... Ang tagapangalagang lumaki sa ibang mundo,
Ang tagapangalagang s'yang nag tataglay ng napakalas na kapangyarihan,
Kapangyarihang walang maihahalantulad, ang tagapangalagang siyang magliligtas sa mundo ng Aertheia.
Ngunit, sa kanyang pagbalik, puso'y puno ng galit! Galit at pagkamuhi sa mga taong akala'y kahalili!
Mundo'y madadamay! Puso'y wala ng humpay, walang pag-ibig, walang kasiyahan, walang katuturan, at parang walang buhay.
Sa pusong puno ng hinanakit, nasa kanya kung ang mundo'y poprotektahan niya o papabayaan niya,
Hawak niya ang mundo, maaari niyang protektahan ito kung mapalitan ng pagmamahal ang kanyang puso, ngunit maaaring siya rin ang wawasak sa mundo kung nagpadaig sa galit ang kanyang puso!"
"M-Maistro!"
"H-Hindi! Hindi ito maaari!"
"Siyang tunay! Hindi ito maaari! Maaaring siya ang poprotekta, maaaring siya rin ang sisira!"
"Sino ang tagapangalaga?!"
"Kailangan natin siyang mahanap sa madaling panahon!"
Samot saring salita ang naririnig ko sa kapwa priest, at maistro. Nakakapangamba. Ano ba ang ginawa ng mga taong nakapaligid sa kanya upang magkaganun siya?
"Sandali! May ipinapakita ang libro!" Sigaw ng isa sa mga kasama namin.
Naagaw naman ang pansin namin kaya diritso na kaming napatingin sa kinalalagyan ng libro.
"Anong klaseng simbolo iyan?!"
"Nakakamanghang simbolo at desinyo!"
"Sandali may lumalabas pa!"
Agad namang may nagsilabasang letra. At agad din namin itong binasa.
"Ang simbolong ito'y kakaiba at nag-iisa lamang. Ito ang palatandaan na siya ang tagapangalaga. Makikilala nyo sya sa oras na makita nyo ang markang ito sa kanyang ulo.
Marahil ay inaakala nyong madali lamang ang paghahanap nyo, ngunit nagakakamali kayo. Magaling siyang magtago, itatago niya ito, wala siyang pinagkakatiwalaan kaya wala ring makakaalam."
Aniya naman ng libro! Mahabaging bathala! Tunay ngang mahihirapan kami sa paghahanap ng tagapangalaga!
Raven Crystal's Point of View (Mavenia/Ravenia)
"The hell?!" Sigaw ng isang lalaki. For pete's sake! Who are they?!
"Anak—"
"Don't fucking touch me!" Sigaw ko sa isang ginang.
No other than, my mother. Tsk! I really hate her! Kung kailan na patay na ate ko tyaka pa s'ya magpapakita ng concern?!
Huh! Too late mother, too late!
"Hoy, sumusubra ka na ah?! Ina pa rin natin yan Raven!" Sigaw ng lalaki.
I think he is the 2nd prince. Even though I had my ate's memories, I have no interest in remembering their ugly names!
"Don't fucking 'hoy' me! I have my own fucking name! And stop shouting at me if you don't want me to cut your long tounge!" Balik sigaw ko rin sa kanya.
Well, I shouted yes, but with my usual tone na may pagkacold. I told you, I am only soft to those people who I love, just like my big twin sister!
Halata naman ang pagkagulat nito dahil hindi na ito nakapagsalita. Oo nga pala, never silang pinagtaasan ng boses ng kakambal ko.
"Anak..." Mahinhin na tawag sakin ng reyna. Tsk, I will not call her 'mother' she doesn't deserve it!
Tinignan ko naman ito gamit ang walang buhay kong mata, hindi ko rin pinahalatang nandidiri ako sa pinagtatawag niya sa akin.
Napansin ko naman itong natulala habang nakatingin sa mata ko, at dahan-dahan tumulo ang isang butil ng luha nito.
Tsk! My heart was full of pain that even seeing them hurt or whatsoever never made me feel uneasy or anything, even pity.
"Mother, why are you crying?!" Tarantang tanong ng mga prinsipe. Mga nakakatandang kapatid 'kuno' namin ni ate. Tsk, di naman halata na kapatid namin 'to.
"R-Raven, y-your e-eyes..." Aniya nito. Tsk, nauutal pa nga.
"What?" Tipid kong tanong. Ang gulo naman nito, pati mata ko pinagdiskitahan pa talaga!
"Royalties like us have this trait, anak. Y-Your eye color will c-change a-according to what y-you feel towards someone. Those eye colors have their own meaning, Raven.
Your normal eye color was glass purple which you got from your grandmother. Yet it was changed, n-ngayon ko lang kasi nakita yung mata mo ulit ng malapitan.
Your eyes were shown four types of eye color when I called you and that meant that was what you felt towards me." Mahabang saad niya.
She's making me confused. What did she mean? "This was the first time that I witnessed this, ngayon lang ito nangyari sayo." Dagdag niya pa.
"Your eyes turned to green which means you were disgusted, second it turned to dark blue, it was madness, third it turned to red, it means anger and range, and last it turned to black, it means despair and sadness." Ani nito at ngumiti ng maliit.
Then? Ano naman ngayon kung ganun nga ang nangyari. Tinaasan ko naman ito ng kilay sabay pinagkros ang braso.
"Then? What the heck do I care?!" Masungit na tanong ko sa kanya.
Gusto ko namang matawa dahil sa mukha nito. Mukha siyang bata na naagawan ng candy, paiyak na! Queen ba talaga 'to? Maiyakin eh!
"A-Anak... Oo nga pala, natural lang naman seguro iyon dahil wala ka pang naaalala. Magpahinga kana muna," aniya nito at akmang hahalikan niya ako ay umiwas naman kaaad ako.
Kita ko naman ang pagdaan ng lungkot sa mukha niya.
"Get out of my room. Told you before, I hate being touched by strangers.
" Aniya ko naman gamit ang pinakamalamig kong tono sa pananalita habang walang buhay kong tinitigan siya at mas lalo ko ring diniinan ang 'strangers' para mas masaktan pa s'ya.
HAHAHAHA just like I promise! To those people who hurt my twin, I will return it 10 times!
Agad namang nagsilabasan ang mga ito, ang reyna nama'y halatang nagpipigil iyak, nagpunas pa nga ito ng mata, halatang napaiyak, tsk!
Hays, salamat naman at wala na sila! Tahimik na muli ang buhay ko!
— TO BE CONTINUED —