Kabanata 2
Out of Pattern
Ramdam ko yun tingin niya kahit hindi siya nagsasalita.
Paglampas ko sa kanya, akala ko doon na matatapos. That he’d let it go, ignore it. Pretend it never happened like he always does with everything he doesn’t choose.
“Excuse me.” Napahinto ako. Of course. Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo pa rin siya kung saan ko siya iniwan.
Kaelis Rhune.
Mas malinaw siya sa paningin ko ngayon. Mas malapit. Up close, mas halata. Yung skin niya mukhang hindi nakakakilala ng stress. Yung features niya, sharp, balanced, almost unfair.
Yung lips slightly tinted, yung eyes lined just enough. At yung dalawang maliit na clips sa buhok niya placed like it belongs there.
Hindi exaggerated, hindi trying hard. Bagay sa kanya. I’ll give him that.
“Yeah?” sagot ko, casual lang. Tumaas ng konti yung kilay niya. As if hindi niya gusto yung tone ko.
“Did you just” he paused, tiningnan ako from head to toe, slow, deliberate, “reject me?” Ah. There it is. Napangiti ako, hindi ko napigilan.
“Ay, hindi mo narinig?” sabi ko, light lang. “Sayang, akala ko clear.” Saglit siyang natahimik.
“How...” he exhaled softly, then tilted his head, eyes narrowing slightly, “how dare you.”
Hindi siya sumisigaw, hindi rin mataas ang boses. Pero may diin, controlled.
“You walk up to me,” he continued, “say something like that and then what? You just… leave?”
Napatingin ako sa kanya, genuinely amused.
“I mean…” I shrugged, “that was the plan.” He blinked.
“Do you even know who you’re talking to?” dagdag niya, medyo mas mababa ang boses ngayon.
Napahawak ako sa bewang ko, slight tilt ng ulo.
“Yeah,” sagot ko. “Kaelis Rhune. Section A. Top student. Mahilig mang-reject in public.”
A pause. “and?” tanong niya.
“And?” I repeated, then smiled. “Did I miss anything?” His jaw tightened, just slightly.
“Unbelievable,” bulong niya, more to himself than to me. “Sa ganda kong ’to hindi mo ako type?”
Ay. There it is. Hindi ko na napigilan, napatawa ako, mahina lang.
“Sorry,” sabi ko, still smiling. “Hindi naman kasi competition.” His eyes snapped back to mine.
“What is that supposed to mean?”
“It means,” I stepped a little closer, not invading, just enough, “hindi lahat ng maganda… kailangan kong magustuhan.”
Ramdam kong naiinis siya. “You think this is funny?” tanong niya.
“A little,” sagot ko honestly, wrong answer.
I can tell. He took a step forward, now we’re closer. Mas ramdam ko yung presence niya, mas mabigat.
“You embarrassed me,” he said, voice lower now, more controlled. So that’s what this is about.
“Did I?” sagot ko. “Or hindi ka lang sanay na may nauuna sa’yo?”
There, that hit, kita ko. And that was enough.
He looked at me like he was trying to figure something out. Not me the situation.
“You don’t get to do that,” he said finally. “You don’t get to just walk in, break the pattern, and act like nothing happened.”
Napangiti ako ulit. “Watch me,” sagot ko. Pero hindi ako umatras, hindi ako umiwas.
Then I stepped back. “Anyway,” sabi ko, casual ulit, parang tapos na, “class ko na ulit.”
Lumagpas ako sa kanya. This time mas mabagal. Giving him time. If he wants to say something else. Pero wala,hindi siya gumalaw, hindi siya nagsalita.
After kong iwan si Kaelis sa hallway, dumiretso ako sa CR. Just walking like nothing happened like wala akong iniwan na eksena sa likod ko.
Pagpasok ko sa CR, mas tahimik,walang tao.
Lumapit ako sa sink, tumingin sa salamin.
Same face, same eyes, same expression.
Walang kahit anong sign na may nangyari kanina.
Napangiti ako ng konti. “So that’s him.”
Mas malinaw siya ngayon sa isip ko. Hindi na lang yung image na nakikita ko mula sa malayo.
Up close mas… calculated, mas precise, mas aware.
Napahawak ako sa gilid ng sink, tinurn on yung faucet, at hinayaan kong dumaloy yung tubig sa kamay ko.
Warm, parang pulse. Automatically, I placed two fingers sa wrist ko.
Habit. Cun. Guan. Chi. Steady.
Pero kahit steady yung pulso ko hindi ko ma-deny may naaalala ako.
“How dare you.” Napailing ako.
Grabe siya.
Hindi sumigaw, hindi nagalit ng obvious.
Pero ramdam mo umung diin.
“You embarrassed me.
Sanay siyang siya yung may last word, sanay siyang siya yung nagtatapos ng eksena. And I took that away.
Napangiti ako ulit. Mas malinaw ngayon.
“Did I regret it?” Mahina kong nasabi sa sarili ko, parang tinatanong ko lang for the sake of it.
Saglit akong natahimik.bTinignan ko yung sarili ko sa salamin.
Then I shrugged. “No.”
Hindi ako yung tipo na umatras sa bagay na pinag-isipan ko.
At hindi rin ako yung tipo na mag-sorry dahil lang hindi nagustuhan ng iba yung ginawa ko.
Kung may nasira man akong pattern then maybe it deserved to be broken.
Pinatay ko yung faucet, pinunasan yung kamay ko, inayos ng konti yung buhok ko.
Still the same. Paglabas ko ng CR, iba na yung hallway. Wala na yung mga tao kanina.
At higit sa lahat wala na siya.
Napatingin ako saglit sa dulo ng hallway kung saan ko siya huling nakita.
Empty. Hindi naman siya yung tipo na maghihintay. Hindi rin siya yung tipo na maghahabol.
So I walked, back to class.
Pagpasok ko sa classroom, parang bumalik ulit sa normal, pero hindi talaga, ramdam ko pa rin yung tingin, yung bulungan.
Umupo ako sa pwesto ko, binuksan yung notebook ko, at kinuha yung pen ko ulit.
At ilang minuto lang ang lumipas biglang lumapit sakin si Naila.
“AVE.” Napatingin ako.
Parang may hawak na chismis na hindi niya kayang itago.
“Look at this,” sabi niya agad, halos hindi na nakaupo ng maayos. Inabot niya yung phone niya sa’kin.
Kinuha ko dahil curious ako. May picture namin ni Kaelis sa hallway. Yung moment na magkalapit kami. Yung moment na nakatingin siya sa’kin.
Ah.. Nice, napangiti ako, hindi shocked, hindi panic. Just… impressed.
“Ang bilis,” sabi ko, scrolling casually. Comments already flooding.
“IS THIS REAL???”
“WHO IS SHE???”
“KAELIS GOT REJECTED RIGHT???”
“IMPOSSIBLE”
“SECTION B???”
Expected. “Girl…” si Naila, halos hindi makapaniwala, “this is everywhere na.
“I can see that,” sagot ko, still calm. Binalik ko yung phone sa kanya.
“Hindi ka ba nagre-regret?” tanong niya.
That question again. Napahilig ako sa upuan ko, tumingin saglit sa ceiling, iniisip kung kailangan ko ba talaga sagutin.
Did I regret it? yung ginawa ko, yung sinabi ko. Then I smiled. “Hindi.”
Pero habang iniisip ko yung picture may isang bagay na hindi ko ma-ignore.
Timing, angle, clarity. Too clean, too fast parang hindi aksidente. Parang… planado.
Napatingin ako sa bintana. “Parang may naghintay,” bulong ko.
“Huh?” napalingon si Naila.
“Yung shot,” sabi ko. “Hindi siya mukhang random.” Napakunot noo siya.
“You think sinadya?” Hindi ako sumagot agad. Hindi ko kailangan. Kasi kahit hindi ko pa sigurado may isang bagay akong alam.
Kaelis Rhune doesn’t lose control,not like that. And if he did he wouldn’t let it stay that way.
Last subject and the bell rang, finally. Hindi naman ako nagmamadali mag-ayos.
Habang nagliligpit ako ng notebook at pen ko, ramdam ko pa rin yung lingering na tingin ng mga tao, yung curiosity na hindi pa rin nawawala kahit tapos na yung lecture.
“Uwi ka na?” tanong ni Naila, nakatingin pa rin sa phone niya.
“Hmm,” sagot ko, sinasara yung bag ko. “Probably.”
“Mag-ingat ka,” dagdag niya, medyo alanganin yung tono.
“From what?” tanong ko, medyo teasing. Hindi siya sumagot agad.
Tumayo ako, inayos yung strap ng bag ko sa balikat, at naglakad palabas ng classroom na parang normal lang ang araw.
Pero paglabas ko ng hallway nandon nanaman si Kaelis.
Just standing there like he owns the space.
At parang automatic nag-slow down yung paligid.
Hindi ako nagkunwari na hindi ko siya nakita. Diretso lang ang lakad ko. Hanggang sa huminto ako sa harap niya.
Close enough.
“So you just walk around like that now?”
Yung tono niya same. Pero may halong taray.
“Like what?” sagot ko, medyo nakataas ang kilay.
“Like nothing happened,” he said, eyes scanning me slowly, deliberately. “After what you did?”
Napangiti ako ng konti. “Because nothing did,” sagot ko. He stepped a little closer.
“Sa tingin mo talaga nakakatuwa?” tanong niya, this time mas mababa ang boses, mas direct.
“A little,” sagot ko ulit, his jaw tightened. God. He does that a lot kahit bakla siya.
“Hmm,” sabi ko, then shrugged lightly. “Hindi ka nga lang kasi sanay.” Pero yung tingin niya mas matalim.
“You think you did something impressive?” dagdag niya,tone sharper now. “You think walking up to me, saying that, and then disappearing makes you… what? Untouchable?” paulit ulit siya.
“No,” sagot ko. “Just uninterested.”
May mga dumadaan sa gilid namin, pero walang nakikialam. Because no one interrupts him. Except me.
He leaned slightly closer, enough to feel the tension.
“You don’t get to decide that,” he said, voice low, almost dangerous now. “Not when you don’t even know what you’re dealing with, for real. Hindi ako magsasawang sabihin to”
Napatingin ako diretso sa mata niya.
“Pretty sure I do,” sagot ko. I almost smiled. He straightened, slight scoff escaping his lips.
“You're really unbelievable,” bulong niya. His eyes snapped back to mine. Then he smiled. Not soft, not amused, sharp.
“You will regret it.”
“Okay,” sagot ko. Then I stepped past him.
Hindi ko siya nilingon. Hindi ko rin hinintay kung may sasabihin pa siya.
Because if he thinks I’ll regret it then he clearly doesn’t know me yet.