Kabanata 7
Sa wakas after hectic week, Friday na.
Hindi ko kailangan gumising ng maaga or kumilos ng mabilis at lalo hindi ko na kailangan makipag-sabayan sa ingay ng campus.
Tahimik lang ang condo ko. Ito yung klase ng tahimik na kaya kong huminga nang maayos.
Tinanggal ko yung bag ko, nilapag sa sofa, at diretso akong humiga saglit just to feel it.
Stillness.
After a long week kailangan ko ’to.
“Finally,” bulong ko sa sarili ko, nakapikit.
Walang schedule, walang kailangan isipin muna, kailangang mag relax.
Napadilat ako, napakunot noo, hindi ako nag-expect ng bisita, lalo na ngayon.
Mas malinaw, mas may diin. Napaupo ako, medyo naguguluhan.
“Sino—” Hindi ko na tinapos, tumayo ako, naglakad papunta sa pinto, at binuksan—
“…Aviel?” Nakatayo siya sa harap ko.
Same features,same eyes mas matangkad lang talaga kaysa saakin.
Hindi kami parehas. Mas relaxed siya, mas madaling ngumiti at mas… approachable.
“Wow,” sabi niya, nakangiti agad. “Ganun na ba ako ka-surprising?”
Napakurap ako. “Anong ginagawa mo dito?” tanong ko, hindi ko maitago yung gulat sa boses ko.
“Hindi ko na ba pwedeng bisitahin kakambal ko?” sagot niya agad, may halong mock offense.
“Hindi yun yung point.”
“Then what is?” tanong niya, pumapasok na sa loob na parang bahay niya rin.
“Aviel—”
“Relax,” putol niya, tinanggal yung jacket niya at inihagis sa sofa. “Miss mo lang ako.”
Napangiti ako. “Hindi ka sure.”
“Sure ako,” sagot niya, umupo sa sofa, parang walang nangyari. “Halata naman.”
Napahinga ako ng mahina. Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatawa.
“Kailan ka pa bumalik?” tanong ko, sumunod sa kanya.
“Kahapon lang,” sagot niya, parang wala lang.
“Kahapon?”
“Yeah.”
“At ngayon ka lang dumaan?”
“Busy ka daw,” sagot niya, nakatingin sa paligid ng condo ko. “Famous ka na pala.”
“Don’t,” sabi ko agad, napangiti siya.
“Anong ‘don’t’?” tanong niya. “Don’t start,” sagot ko, napatawa siya.
“Too late,” sabi niya. “Nakita ko na.”
“Sinundan mo ba ako sa school?” bulong ko, ngumiti lang siya.
“Hindi na balita ’yan,” sagot niya, same tone ni Naila kanina. “Trend na.” Napahilig ako sa couch.
“Great, pati sa school ko nakikichika ka?”
“Kamusta?” tanong niya after a while.
“Okay lang,” sagot ko, half true. “Okay lang?” ulit niya.
Napatingin ako sa kanya. Then I shrugged.
“Busy,” dagdag ko. “Hmm.” Hindi siya naniwala.
“Mom and Dad?” tanong ko, iniba ko yung topic. “Same,” sagot niya. “Wala pa rin.”
Expected, nasa ibang bansa, always working, always moving.
Sila rin yung nag-push sa’kin dito.
TCM.
“Good opportunity,” sabi nila. “Stable future.” Hindi naman mali, pero hindi rin ganon kasimple.
“Namiss ka nila,” dagdag ni Aviel. “Sure.”
“Hindi ka naniniwala.”
“Hindi ako surprised,” sagot ko. “Alam mo,” sabi niya after a while, nakatingin sa’kin ng diretso, “iba ka ngayon.”
Napataas yung kilay ko. “Mas” nag-isip siya ng tamang word, “mas guarded.”
“Ganun talaga,” sagot ko. “Or may nangyayari lang sa’yo,” dagdag niya.
“Wala,” sabi ko, hindi niya ako pinaniwalaan syempre kakambal ko siya malakas kutob niyan.
“Sure?” tanong niya, napatingin ako sa kanya. “May nakakainis lang,” sagot ko. “Boy?” tanong niya agad.
Napatawa ako. “Of course boy,” sagot ko.
“Interesting,” sabi niya, alam kong alam na niya. “Hindi,” sagot ko agad.
“Definitely interesting.” Napailing ako. “Hindi siya interesting,” sabi ko. “Nakakainis siya.”
“pero?” dagdag niya. “Persistent,” sagot ko.
“Dito muna ako mag-stay.” Nagulat ako sa sinabi ni Aviel.
“…what?” Parang wala lang sa kanya, parang sinabi lang niyang iinom siya ng tubig.
“Condo mo,” dagdag niya, nakahiga na sa sofa ko na parang siya yung may-ari, napakunot noo ko.
“Aviel—”
“Temporary lang,” putol niya agad. “Promise.” hindi ako naniwala.
Napabuntong ako ng mahina. “Hindi ako papayag,” sabi ko.
“Pero wala kang choice,” sagot niya, nakangiti, napairap ako.
“Ang kapal mo.”
“Genetics,” sagot niya agad.
“Anyway,” sabi niya, biglang bumangon, parang may naisip. “Labas tayo.”
Napatingin ako sa kanya. “Ha?”
“Mall,” sagot niya. “Alam ko na gusto mo.”
Napataas yung kilay ko. “Anong gusto ko?”
Ngumiti siya.
“Stationery.”
“…and books.” Napatahimik ako.
Natawa ako, okay, accurate.
“Limited edition journals,” dagdag niya. “Minimal, clean yung aesthetic na gusto mo.” Napailing ako.
“Stalker ka ba?”
“Kambal mo ako,” sagot niya. “Mas malala.”
Napatawa ako. “Sushi pagkatapos,” dagdag niya casually. Napatingin ako sa kanya.
“Libre?”
“Libre.” sagot niya. “…tara,” sagot ko agad.
Syempre sinong hindi tatanggi sa libre?
Hindi ko na matandaan kung kailan ako
huling nag-relax ng ganito.
Nagready ako, at tsaka lumabas na kami. Minsan lang kami mag bonding ng ganito, lagi kaming busy.
Aviel kept talking, pointing at random things, dragging me from one store to another hanggang sa makarating kami sa isang Japanese restaurant.
Umupo kami, nag-order ng sushi.
“CR lang ako,” sabi ko pagkatapos mag-order. “Go,” sagot niya.
Hindi na ako nag retouch after, gutom na din kasi talaga ako.
Pagbalik ko napahinto ako. “…what.”
Nakatayo si Aviel sa harap ni... Kaelis.
Sa dami ng lugar dito pa. At sa dami ng tao siya pa.
“—so you’re not from here?” narinig kong sabi ni Kaelis, tone smooth, halatang interested.
Aviel smiled, relaxed na relaxed.
Mukhang… type? Napakunot noo ko. Anong ginagawa ng baklang ’yan dito? At bakit dito pa talaga?
Lumapit ako no hesitation. Napalingon si Kaelis. Of course nagulat siya.
“You again?” Napangiti ako ng konti ng sarcastic. “Problem?” sagot ko.
“Wait,” putol ni Aviel, napatingin sa’min pareho. “Magkakilala kayo?”
“Schoolmate,” sabi ko. Same time “Schoolmate,” sagot ni Kaelis.
Nagkatingin kami ni Kaelis. Annoying.
“Ah,” sabi ni Aviel, amused. “Interesting.”
“Hindi,” sabi ko agad, mas lalo siyang natuwa.
“By the way,” dagdag niya, tumingin kay Kaelis, “I’m Aveline's twin.”
Kaelis blinked, once.
“…Aviel.” Napatingin siya sa’kin, then back kay Aviel, realization hit him.
“Kaya pala,” bulong niya. “Pala?” tanong ni Aviel. “Hawig kayo,” sagot ni Kaelis.
“Kambal kasi” sabi ni Aviel, casual lang. Kaelis smiled.
This time iba, mas interesado. “Explains a lot,” sabi niya, napairap ako.
Of course it does.
“Text na lang tayo,” dagdag niya kay Aviel, parang natural lang.
Napalingon ako. …what? “Sure,” sagot ni Aviel, walang hesitation.
Lalong napakunot noo ko, very nice, umupo ako sa table. Hindi ko sila pinansin.
Pero ramdam ko pa rin yung tingin ni Kaelis bago siya tuluyang umalis, mas matagal, mas curious.
“Alam kong bisexual ka,” sabi ko agad kay Aviel pagkaupo niya, hindi ko na pinatagal, “pero type mo ’yon?” Napangiti siya.
“Hindi.” Napatingin ako sa kanya. “Sure?”
“Sure,” sagot niya. “Alam ko kung sino tinutukoy mo.” Napataas yung kilay ko.
“Hmm.”
“Yung lalaking ‘yun,” dagdag niya, medyo nakangiti, “yung kinaiinisan mo.” Napatahimik ako.
“Hindi siya nakakainis,” sabi ko sarcastically “…masyado lang siyang sure sa sarili niya.”
Napatawa si Aviel. “Sounds like you.” Napairap ako “Please.”
Pero kahit pilit kong gawing joke may isang bagay na hindi ko ma-ignore. Yung paraan ng pagtingin ni Kaelis kanina. Hindi lang sa’kin, kundi kay Aviel.
At sa kung anong dahilan hindi ko alam kung bakit pero hindi ko nagustuhan.
"Anyway Aviel, kung type mo talaga yung baklang yun. Mag ingat ka" pagtataray na sabi ko sakanya.
Humalakhak siya. "He's not my type Avy"