Kabanata 15
Pagkatapos naming kumain, halos hindi na ako makagalaw sa sobrang busog.
“Grabe,” sabi ko habang palabas kami ng restaurant. “Parang pinapakain mo ko para mawala ako.”
Napangisi si Kaelis habang kinukuha yung coat niya mula sa staff.
“Hindi ko kasalanan kung mahina ka.” Napairap ako.
“Hindi ako mahina. Ang dami mo lang talagang inorder.”
“Prepared nga kasi ako.”
“Para kang nagpapakain ng basketball team.” Napatawa siya nang mahina.
Yung totoong tawa. Hindi yung sarcastic niyang tunog. At medyo bagay sa kanya.
Pagkasakay namin sa kotse, sumandal agad ako sa upuan. Busog na busog talaga ako.
Parang gusto ko na lang matulog doon.
Tahimik lang si Kaelis habang nagda-drive,
Paminsan-minsan sumasabay siya sa music.
Parang ibang tao kapag wala sa school. Napalingon ako sa kanya saglit. Then umiwas agad. Ewan. Nakakabaliw minsan yung mukha niya.
“If you want dessert,” sabi ko habang nakatingin sa labas ng bintana, “meron sa condo ko.” Napalingon siya saglit.
“Hmm?”
“Since bibisitahin mo naman si Aviel,” dagdag ko, casual lang.
Biglang tumaas yung kilay niya at umirap.
“No,” sabi niya agad. “I’ll go home after I drop you.” Napakurap ako.
“Ha?” sabi ko. “Bakit?”
Napalingon siya sa’kin sandali bago ibinalik yung tingin sa daan. “Why?” ulit niya, mabagal yung tono. “You want me in your condo?”
Nanlaki mata ko.
“Baliw,” sabi ko agad. “Diba hinahanap mo si Aviel kanina?” Napangisi siya.
Pero this time, parang nang-aasar lang.
“No,” sabi niya. “I have to do some beauty rest.” Napatawa ako. “Beauty rest?”
“Yes,” sagot niya agad. “And my skin care.”
“Grabe ka talaga ang arte mo”
“Priorities,” sagot niya.
Napangiti ako habang nakasandal ulit sa upuan, mas madali siya kasama ngayon.
Mas less nakakairita konti?
Pagdating namin sa condo, bumaba ako habang siya naman naka-idle lang yung kotse.
Akala ko aalis agad, pero hindi. Parang hinihintay niya muna akong makapasok. Napahawak ako sa strap ng bag ko bago yumuko nang konti sa bintana niya.
“Thank you,” sabi ko. Umirap lang siya.
“Go inside,” sabi niya. “Baka may kumuha pa sa’yo.”
“Wow, concerned?”
“Delusional.” Napailing ako habang umaatras. “Good night, Kaelis.” Hindi siya sumagot agad.
Nakatingin lang siya sa’kin habang paatras akong naglalakad papunta sa entrance.
Then bago ko tuluyang makapasok narinig ko siya. “Good night, girl.”
Pagkapasok ko sa condo, agad akong sinalubong ng boses ni Aviel mula sa sala, ganito siya lagi.
“Oh,” sabi niya. “San ka galing?”
Hindi ko pa nabababa ang bag, napairap na agad ako. “Kumain.”
Napaupo siya nang maayos. “Kumain?” ulit niya. “Eh gutom na ako.” Napatingin ako sa kanya.
“Umorder ka na lang.” Napakunot noo siya.
“Wait,” sabi niya, mas alerto na ngayon. “You ate?”
“Oo,” sagot ko habang naghuhubad ng sapatos. “Nilibre ako ni baklang Kaelis.”
Biglang napangiti si Aviel, yung nakakainis na ngiti. “Ay wow,” sabi niya. “May pa-date?”
Napatingin ako sa kanya na parang baliw siya. “Siraulo ka ba?” sagot ko agad. “Ikaw nga type non.”
Napatawa siya. “Ako type,” sabi niya, nakangisi pa rin, “pero ikaw ang nilibre.”
“Eh gutom daw.”
“Sa’yo?”
“Sa sushi.” Napatawa siya nang malakas.
“Avy,” sabi niya habang umiiling, “you are so in denial.” Napakunot noo ako.
“In denial saan?”
“Sa obvious.”
“Anong obvious?”
“Na special treatment ’yan.” Napatawa ako sa sinabi niya.
“Special treatment?” ulit ko. “Yung taong halos tawagin akong kamatis dahil nalasing ako?”
“Yes.”
“Yung nang-aasar sakin every five minutes?”
“Yes.”
“Yung diring-diri pa rin sakin?”
“Yes,” sagot niya ulit, kalmado lang. Napahiga ako sa sofa sa kabilang side.
“Baliw kayong dalawa.” Ngumiti si Aviel habang nakatingin sa’kin.
Napabuntong-hininga ako.
“Umorder ka na lang ng pagkain mo,” sabi ko para magpalit ng topic.
Napatawa siya. “Topic changer.”
“Gutumin kita dyan eh.”
“Violent.”
Kinabukasan pagpasok namin sa room, hindi usual na lecture chairs lang. Iba agad yung setup ng room.
May trays ng dried herbs sa bawat table, glass jars na may labels in Chinese characters, tea tools, weighing scales, pati iba’t ibang fabric at maliit na pouches na mukhang pang luxury gift shop.
“Ang cute,” sabi ni Carmela habang umuupo sa pwesto niya. “Mas mukhang café kaysa classroom,” dagdag ni PJ.
Napatawa ako nang mahina habang nilalapag yung notebook ko sa table.
Katabi ko pa rin si Kaelis. Of course.
Hindi ko na alam kung malas ba o tadhana na talaga.
Pagkaupo ko, napansin kong nakaayos na agad yung gamit niya. Pantay yung pens, malinis yung table, pati gloves niya naka-fold pa.
Grabe talaga kaartehan nito.
“Today,” sabi ng professor pagpasok niya, “you’ll create personalized herbal blends.”
Tahimik agad yung room.
“This activity is partner-based,” dagdag niya habang naglalakad sa harap. “You will observe your partner’s habits, stress response, energy level, even scent preference.”
Napatingin agad yung iba sa katabi nila.
“Your blend should suit your partner specifically,” tuloy ng prof. “Not yourself.”
Napangiti si Daryl. “Interesting.”
“Pwede ba magpalit ng partner pag pangit?” tanong ni PJ. Napatawa yung klase.
Mag-aannounce na sana yung professor ng pairings nang biglang nagsalita si Kaelis.
Walang hesitation. “I wanna be partner with Aveline.” As in literal na tumahimik yung table namin. Napalingon lahat sa kanya.
Pati ako. “…ha?”
Si Kaelis naman, kalma lang. Naka-lean pa sa chair niya na parang normal lang sinabi niya. Napataas yung kilay nung professor.
“Oh?” sabi nito. “Interesting,” bulong ni Carmela. Napairap ako agad.
“Wait lang,” sabi ko habang nakatingin kay Kaelis. “Akala ko ba ayaw mo sa’kin?”
Umirap siya. “This is academic,” sagot niya. “Don’t flatter yourself.”
“Wow,” sabi ko. “Professional.”
“Exactly.” Tumango na lang yung professor.
“Fine. Kaelis and Aveline.” Nagbulungan agad yung iba.
“Expected.”
“Lagi naman silang magkasama.”
“Parang mag-jowa.”
Pero sa gilid ng mata ko, nakita kong mukhang satisfied si Kaelis. As in halata.
“Start observing your partner,” sabi ng professor. “List possible imbalances first before choosing herbs.”
Napatingin ako kay Kaelis, then siya rin sakin. Saglit lang.
Pero nakakainis yung eye contact niya minsan. Parang nanghuhusga lagi.
“Obviously kulang ka sa tulog,” sabi niya agad. Napairap ako. “Excuse me?”
“Eye bags,” sagot niya. “And hyper ka kapag pagod.” Napataas yung kilay ko.
“At ikaw?” tanong ko. “Perfect.”
Napatawa ako nang malakas. “Delusional.”
“Healthy delusion.” Napailing ako habang nagsusulat sa worksheet namin.
“So,” sabi ko habang tumitingin sa trays ng herbs, “anong problem mo bukod sa pagiging maarte?” Umirap siya.
“I barely sleep.” Napatingin ako sa kanya.
First time niyang sumagot nang matino.
“Why?” tanong ko. “School, skin care, life.”
Napatawa ako. “Skin care talaga kasama?”
“Important.”
“Too much caffeine ka rin,” dagdag ko. “And stressed ka lagi.”
“Because of you.” Napatingin ako sa kanya.
“Baliw.”
Habang inaayos ko yung herbs para sa blend niya, napansin kong tahimik siya. Hindi yung usual na mataray silence.
Nakatingin lang siya sa ginagawa ko.
Focused. Parang iniisip talaga bawat kinukuha kong herb.
Meanwhile siya naman gumagawa para sakin. At nakakainis kasi sobrang seryoso niya. As in maingat. Pinag-iisipan.
“Pink?” sabi ko nang makita kong pink na fabric yung pinili niya para sa pouch.
Hindi siya tumingin sakin. “It suits you.”
Napakurap ako. “Girly masyado.”
“Exactly.” Grabe talaga ’to.
Habang nilalagay niya yung herbs sa pouch, napansin kong sobrang ayos ng gawa niya. Pantay yung tahi, malinis yung ribbon, pati placement ng herbs organized.
“You’ve done this before?” tanong ko.
“Obviously not.”
“Sinungaling.”
“Fine,” sabi niya. “I watched tutorials.”
Napatawa ako. “You watched tutorials for a school activity?” Umirap siya. “Ayaw ko ng pangit.”
Pagkatapos naming matapos, isa-isa nang pinapakita ng ibang pairs yung gawa nila.
Yung iba simple lang, yung iba minadali.
Pero nung kami na literal na napatingin yung iba. Kasi yung ginawa ni Kaelis mukhang binebenta sa luxury boutique.
“Wow,” sabi ni Carmela. “Ang ganda.”
Napatingin ako sa pouch. Blush pink silk.
May maliit na gold embroidery sa gilid.
At initials ko. A.V. Nanlaki mata ko.
“Kaelis…” sabi ko. Umirap siya agad.
“Extra fabric lang ’yan.”
“Extra fabric na may initials ko?” Hindi siya sumagot.
Mas lalo lang umirap.
At doon ko narealize mas delikado pala siya kapag tahimik na nag-eeffort.