CHAPTER 28 🔞
Seraphine's POV:
Nakatingin lang ako sa kisame ng kwarto ko, hawak ang phone ko habang paulit-ulit na nagsc-scroll kahit hindi naman ako nakatingin sa screen.
Sobrang tahimik kasi ng mundo ko ngaun tipong kahit sariling hininga mo, binibilang ko.
"Ang boring..." Bulong ko sa sarili, sabay baliktad ng pwesto sa kama.
Pero sa totoo lang, hindi naman ako bored. Iniisip ko lang... basta, ang dami.
Mga bagay na ayoko munang isipin.
Mga taong ayoko munang marinig.
Pero iniisip ko, ahh basta magulo.
Buzz.
Napakunot noo ako nang biglang mag-vibrate yung phone na nasa dibdib ko.
Message.
From: Hana
Hana?
Agad akong napaupo.
Hana: Amor, pwede ka ba pumunta dito sa bahay?
Napakunot lalo ang noo ko. Hindi siya yung tipong basta-basta nagmemessage ng ganito.
Kaya nag-type agad ako.
Me: Why? May nangyari ba?
Hindi pa ako nakakababa ng kama, nagreply na agad siya.
Hana: Please punta ka kailangan ka namin.
Napatingin ako sa orasan sa gilid at napabuntong-hininga ako.
"One hour..." Bulong ko. Isang oras nalang susunduin ko na yung mga bata.
Hindi pwede ma-late.
Hindi pwede maghintay mga yun.
Hindi pwede-
Buzz.
Hana: It's about Lara.
Parang may humila sa dibdib ko pababa.
"Lara?" Bulong ko sa sarili. Natigilan ako.
Yung katahimikan kanina hindi na peaceful parang may kung ano sa dibdib ko.
Napapikit ako saglit. Of course... pupunta ako.
Mabilis akong tumayo at kinuha yung susi ng kotse ko.
Pero bago ako dumiretso sa kabilang bahay. Lumiko ako papunta sa opisina ni Emery para magpaalam.
Pagpasok ko pa lang, ramdam ko na agad yung aura. Tahimik, Malamig, Organized,
At sa gitna nun ay siya.
Nakatayo, hawak ang folder naka-kunot noo habang nagbabasa.
"Mamacita," Casual kong bungad, parang wala lang hindi siya agad tumingin.
Typical her.
"What do you need?" Malamig niyang tanong.
Napangiti ako ng konti.
"Grabe ka naman, hindi mo ba ako miss?" Pabiro kong sabi, sabay lean sa desk niya. Doon lang siya tumingin sa'kin. Diretso, Matalim, parang sawa na sa mukha ko.
"Amor."
"Okay, okay," Tinaas ko kamay ko na parang sumusuko. "Business mode tayo."
Huminga ako ng malalim.
"May pupuntahan lang ako saglit."
Hindi siya nagsalita. Tinitigan niya lang ako.
"And,"Dagdag ko, "Pwede bang... ikaw muna magpick up sa kids? Or mag-utos ka ng iba?"
Doon siya bahagyang gumalaw at nag-cross arms, parang gusto ko tuloy bawiin. Ang kapal naman kasi ng mukha mo, self.
"Why?"
Simple lang ang pagkakasabi niya ng "why" pero parang may translation na nag sasabi ng ayaw ko.
Napatingin ako sa sahig saglit.
Iniisip ko kung sasabihin ko ba o hindi.
Kasi once na sabihin ko, baka di pumayag.
"It's about Lara."
Pag-angat ko ng tingin, nakita ko agad na nag-iba yung expression ng mukha niya.
Yung mga mata niya.
Parang biglang... lumalim.
Parang may hinanap.
Parang... may binasa sa'kin.
"Lara..." Mabagal niyang banggit, parang nilalasahan yung pangalan. "Oh. That woman."
Napalunok ako.
"I'll be quick," Dagdag ko agad. "Promise."
Lumapit siya ng konti.
"Just make sure."
Yun lang pero sapat na para mapangiti ako ng konti.
"Yes, boss."
Pero bago pa ako makaalis-
"Amor." Tawag niya.
Napahinto ako at napalingon. Nakatitig pa rin siya sa'kin.
"Don't take too long." Sabi nya.
Hindi ko alam kung utos yun...
o babala.
"I won't, mamacita."
Hindi ko na pinatagal pa bumaba na ako papuntang parking at sumakay na ng kotse.
Tahimik ang daan walang traffic pero maingay ang isip ko.
Lara.
Ano na naman...?
Hindi siya yung tipong basta-basta magpapatawag at mas lalong hindi si Hana.
Kung sinabi nilang kailangan ako isa lang ibig sabihin may mali, at sure akong hindi maliit yun.
Pagdating ko sa bahay napahinto ako saglit sa labas at huminga ng malalim.
Pagbukas ko ng pinto, pumasok agad ako.
Agad kong nakita sila na nasa couch. Si Hana, nakasandal, tumatawa parang walang problema, parang normal lang lahat. Pero sa tabi niya si Lara. Tahimik. Nakatingin lang sa harap.
Walang expression.
Walang emosyon.
Walang... mabasa.
"Anong meron?" Diretso kong tanong, hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa.
Pareho silang napatingin sa'kin.
"Amor!" Si Hana, parang relieved.
"May one hour lang ako," Dagdag ko. "Susunduin ko pa nga bata."
Napansin ko bahagyang gumalaw si Lara.
"So anong problema?" Tanong ko, kunot noo. Hindi sumagot si Hana.
"Hana," Sabi ko, medyo matigas na yung tono ko, "kung pinatawag mo 'ko dito para mananahimik ka lang, uuwi na 'ko."
"Kung ayaw mo dito," Malamig na sabi ni Lara, hindi man lang ako tinitingnan,
"Umalis ka." Dagdag niya.
"Hephep wait lang!" Singit ni Hana.
"Hindi naman sa ganun," Sabi ko.
Lumapit at umupo sa harap nila.
"Anong problema?" Ulit ko.
Bumuntong-hininga si Hana.
"Now talk." Sabi niya.
Tahimik saglit.
"Is it serious?" Tanong ko.
Napatingin ako kay Lara.
Parang may mabigat siyang dinadala. At doon ko na naramdaman na hindi ito simpleng problema. At kahit nagmamadali ako... Kahit marami akong dapat gawin, biglang nawala ang pagmamadali ko.
Dahil sa pagkakataong 'to-
Hindi ako si Amor na bossy.
Hindi ako si Amor na busy.
Hindi ako si Amor na may responsibilidad.
Sobrang tahimik. Hindi na tumatawa si Hana at si Lara... ganon pa rin parang estatwa parang may sariling mundo na hindi kami kasali.
"Lara... is it really serious?" Ulit ni Hana, this time mas mahina na.
Napabuntong-hininga ako.
"Okay, so sabihin niyo na," Diretso kong sagot. "Wala akong oras sa suspense, Hana. Susunduin ko pa yung mga bata."
Napatingin siya kay Lara.
"Lara..." Mahinahon kong tawag.
Pero walang sagot hindi gumalaw at hindi nagsalita.
Napapikit ako saglit, pinipigilan yung inis ko.
"Lara," This time, si Hana na yung nawalan ng pasensya, "Sabihin mo na kasi!"
Napatingin ako kay Hana.
"Relax," Sabi ko, pero kahit ako, naiinip na rin.
"Hindi, Amor," Iling niya, "Kanina pa 'to. Paulit-ulit lang. 'Di siya nagsasalita."
Bumalik yung tingin ko kay Lara.
Tahimik pa rin pero ramdam ko...
May bumabagabag sa kanya.
Malala.
"Lara," This time, medyo lumambot na yung boses ko, "Walang mangjujudge sa'yo dito. Just talk."
Ilang segundo pero wala pa rin.
Hanggang sa-
"I got someone pregnant."
Parang tumigil yung mundo ko.
"Ha?"
Napakurap ako. Sigurado ba akong tama yung narinig ko?
"Wait-ano?" kunot-noong sabi ni Hana, napatawa pa nga ng konti sa gulat. "Paano? Paano nangyari yun?"
Ako naman medyo napaayos ng upo.
"Talaga ba?" Tanong ko. "As in-talaga?!"
Napahawak ako sa ulo ko.
"Wait, wait, wait-teka muna-" Sabi ni Hana. Biglang tayo at naglakad siya paikot-ikot, parang hindi mapakali.
"Hindi ko gets-hindi ko gets-"
"INA KA NA?!" Sabay na sigaw namin ni Hana. Napatingin kami sa isa't isa.
"Paano nangyari yun?" Tanong ni Hana, mas diretso na. "Ikaw yung buntis? Or ikaw yung... nakabuntis?"
Tahimik si Lara pero this time bahagya siyang tumango.
"...Ako yung nakabuntis."
"...Put-"
Napahawak ako sa noo ko.
"Hindi, hindi-sandali-"
Napatingin si Hana sa'kin, halatang lost na lost.
"Amor," Tawag niya, "anong ibig sabihin nun?"
Napabuntong-hininga ako.
"Lara is... intersex."
"Inter... ano?"
"Intersex si Lara," Ulit ko, sabay turo kay Lara. "Ibig sabihin... meron siyang-"
Huminto ako saglit, napakamot sa ulo.
"Meron siyang ano... na wala tayo."
Napakunot-noo si Hana.
"Ha?"
Napairap ako.
"Ano ba, wala satin, Hana," Diretso kong sabi. "Titi, Hana. Wala tayong titi... pero siya meron."
Tahimik.
As in-
Tahimik.
"WHAT?!"
Halos mapasigaw si Hana.
Napapikit naman ako.
"Yeah. Exactly."
Napahawak si Hana sa ulo niya, parang sasabog.
"Wait-so... so... ibig mong sabihin-"
"Yeah," Putol ko. "She can... you know."
Napalingon kami kay Lara. Na ngayon mas lalong hindi makatingin.
"Put-" Hindi ko alam pero napatawa ako sa gulat, hindi ko pa rin ma-process. "So... you got someone pregnant?"
Tumango siya mabagal.
"Anong ginawa mo?" Tanong ko agad, diretso. "Like-paano-sino-kailan-"
"Amor," Sita ni Hana, pero kahit siya, curious na rin.
"Hindi kasi-" Napahawak ulit ako sa ulo ko. "I mean, alam ko naman-pero-actually nangyari?!"
Tinitigan ko si Lara.
"Legit? Hindi ka nagjo-joke?"
Umiling siya.
"Hindi."
Yung mukha ni Hana parang pinipilit nyang i-process pero ayaw mag-sink in.
Hanggang sa biglang napatawa si sya.
Mahina muna tapos lumakas.
"Grabe ka naman, Lara," Natatawa niyang sabi, napailing pa. "Lowkey ka lang pala ha"
"Hana..." Mahina pero may warning yung boses ni Lara.
Pero si Hana hindi pa rin tumitigil.
"Wait lang-curious lang ako-" Napangisi siya, pasimple pang lumapit ng konti, "malaki ba?"
"-HANA!"
"Pwede pakita?" Dagdag pa niya, halatang nang-aasar na.
"Hana naman eh!" Reklamo ni Lara, ngayon lang siya medyo nag-react ng ganon.
Napatawa ako, hindi ko napigilan.
"Gaga ka," Sabi ko kay Hana, pero natatawa na rin ako.
"Anong Scientific curiosity 'to!"
Depensa niya, pero tawa pa rin ng
tawa. Umiling ako, pero may ngiti
na rin sa labi ko.
Pero kahit natatawa kami-
Nandun pa rin yung bigat.
Kasi sa likod ng lahat ng 'to-
Isang bagay yung hindi mawawala. Naka-buntis siya.
"Wait," Sabi ko, unti-unting nawawala yung tawa ko. "Sino yung nabuntis mo?"
Tahimik ulit.
At this time alam kong dito pa lang talaga nagsisimula yung problema.
"Sino yung nabuntis mo?" Ulit ko, mas mabagal na.
Napansin kong huminga ng malalim si Lara. Parang pinipilit niyang buuin yung sarili niya bago magsalita.
"Hindi ko siya kilala," Panimula niya, mahina pero klaro. "That night... lasing ako."
Napataas kilay ko.
"Of course," Bulong ni Hana.
Siniko ko siya.
"Shh, let her talk," Sabi ko.
Sabay umayos siya ng upo.
"Nasa club ako," Tuloy ni Lara, nakatingin pa rin sa sahig. "Mag-isa lang. Umiinom."
Napapikit siya saglit, parang binabalikan yung alaala.
"Tapos... nakita ko siya."
Hindi ko napigilang mapatingin kay Hana.
Here we go.
"She was wearing this black dress," dagdag niya, mas detailed na ngayon. "Hindi siya yung tipo na sumisigaw ng attention... pero lahat napapatingin kasi ang ganda nya subra."
"Mas maganda kay Amor?" Tanong ni Hana kaya hinampas ko siya.
"She was... elegant, Calm. Pero may dating. Yung tipong... kahit tahimik, ikaw na yung lalapit."
Napataas kilay ko.
"Ah, ikaw yung lumapit?" Singit ko.
Tinignan niya ako saglit.
"No."
"What a bold woman," Sabi ni Hana.
"HANA," Sita ko, pero may ngiti rin.
"Okay, okay, continue."
"...Nag-inuman kami," Sabi ni Lara. "Usap, Tawanan, Hanggang sa... wala na akong maalala."
"Classic," Bulong ulit ni Hana.
"Hana!"
"Sorry ngani."
Huminga ulit ng malalim si Lara.
"Next thing I know... paggising ko..."
Saglit siyang tumigil.
"Magkasama na kami sa kama, walang kahit anong damit."
Walang nagjoke.
Walang nagsalita.
Kasi alam na namin kung
saan papunta 'to.
"...And then?" Tanong ko, this time seryoso na.
"Two weeks after..." Sabi niya, "...hinanap niya 'ko."
Napakunot noo ko.
"She found you?" tanong ni Hana.
Tumango naman si Lara.
Malamang, Hana. Di naman nya malalaman kung hindi, diba? Minsan talaga tong babaeng 'to.
"She told me... she's pregnant."
"Put-"
Napahawak ako sa bibig ni Hana sabay inipit ko. Kahit sakin hindi pa rin nagsi-sink in pero it is what it is.
"Wait-wait-" Si Hana, parang nalulunod sa impormasyon, "Anong pangalan niya?"
Tahimik ulit si Lara. Parang pinag-iisipan kung sasabihin ba.
"Cassandra."
Napakunot noo ni Hana parang may inaalala.
"Cassandra...?" Ulit niya, iniisip.
Napatingin ako sa kanya.
"Kilalala mo?"
Hindi siya sumagot agad.
Nakatitig lang siya kay Lara.
"Full name?" Tanong niya. Huminga ng malalim si Lara.
"...Cassandra Sanchez."
"OH MY GOD-"
Biglang napatayo si Hana.
"Yung nasa TV! siya 'yun!" Sabi ko.
"Cassandra Sanchez!" Halos mapatalon siya sa excitement. "CEO ng Sanchez Group-lagi 'yan nasa news! Business empire nila-international!" Sabi ni Hana.
Napakurap ako.
Napatingin kay Lara.
Tapos kay Hana.
Tapos kay Lara ulit.
"...Yung may issue last month na kabet ng congressman?" Tanong ko.
"OO!" Sagot ni Hana, napahawak pa sa ulo niya. "Yung cold, untouchable na CEO-that Cassandra Sanchez?!"
Tahimik si Lara. Pero yung katahimikan niya, sapat na n sagot.
"Grabe," Sabi ko.
"...Putangina," Napaupo ulit si Hana. "Hindi ka lang basta nakabuntis-CEO pa talaga."
"Shit, Lara!" Napailing siya, halatang aliw na aliw na. "Patay ka-tarantaduhin ka nun!"
"Hindi nakakatulong, Hana," Malamig na sagot ni Lara.
"Hindi, real talk 'to!" Sabi niya. "Powerful na babae yan-hindi ka lang basta makakatakas!"
Napabuntong-hininga ako.
"Oo na," Sabi ni Lara.
"Grabe dalawa na kayong hawak ng TAC," Amazed na sabi ni Hana.
"TAC?" Tanong ko. Tumango siya.
"Triple AC" (Assets, Attitude, Authority)."
"Ehh ano yung C? " Hindi ko maintindihan sinasabi nya pero parang yun kasi ang wala syang sinabi na meaning.
"Celestine, Cassandra and Calista-the three rich, powerful, and slightly terrifying women I've ever known. They don't just review you, they freeze your existence." Sabi nya.
"Ahh," Di ko parin ma gets.
"Ahh basta yan ang pinangalan namin sa tatlong magkakaibigan na yun ng mga ka-department ko." Sabi nya.
"So kaibigan sya ni Emery?" Tanong ko.
Napangisi si Hana.
"Wow second name," Pang-aasar nya. Mapairap ako.
"Oo, kaibigan nya," Dagdag nya. Napatingin ako kay Lara.
"Anong plano mo?" Diretso kong tanong.
Doon siya tumingin sa'kin.
Sa wakas.
"Hindi na ako tutuloy sa Canada."
Napakunot noo ko.
"Wait-what?" Tanong ni Hana.
"I'll stay," Dagdag niya. "Kailangan."
"Kailangan?" Ulit ko. Tumango siya.
"...Her grandmother wants me to take responsibility."
"...And?" Tanong ko, kahit parang alam ko na yung susunod.
Saglit siyang nag-atubili. Tapos-
"...She wants me to marry her."
"...Putangina." Hindi talaga mapigilan ang bunganga ni Hana.
Napahawak ako sa ulo ko ulit.
"Isang gabi lang kayo-tapos kasal agad?!" Napataas boses ko.
"Amor-" Sita ni Hana, pero siya rin, gulat.
"Hindi kasi-" Hindi ko na tinuloy ang sasabihin ko.
"Ang bilis naman ng buhay mo, Lara?!"
Sabi ni Hana natatawa.
"...It's my responsibility."
Napatingin ako sa kanya.
Matagal at sinusukat
Kung seryoso ba siya.
Kung kaya ba niya.
Kung alam ba niya kung anong pinapasok niya.
At sa mga mata niya-
doon ko nakita. Oo, alam niya. At kahit hindi niya gusto... Pipiliin niya pa rin. Napabuntong-hininga ako sabay sumandal sa upuan.
"Grabe," Bulong ko.
Si Hana tahimik na rin. Pero may maliit pa ring ngiti.
"Girl..." Sabi niya, napailing, "...from one-night stand to CEO wife real quick."
Napatingin ako kay Lara.
"...Ready ka ba talaga?"
Hindi siya sumagot agad. Pero hindi niya rin iniwas yung tingin niya sakin.
"Kahit naman hindi, wala ng takas yan," Pananakot ni Hana.
"Don't worry nandito lang kami," Sabi ko.
Kita ko naman ang pamumula ng mata niya kaya agad ko syang linapitan at niyakap agad naman nya akong niyakap pabalik.
"Ahhh" Sabi ni Hana.
"Shut up," Sabay naming sabi ni Lara. Tumawa lang si Hana.
Pagkatapos non, nag-usap lang kami ng konti mga plano, mga kailangang gawin, mga dapat tandaan mga kung ano ang dapat pag-usapan nag paalam rin ako kanina kay Emery na di ko masusunod ang mga bata at okay lang naman sakanya.
Matapos naming tapusin yung usapan, nagpaalam na ako.
HOURS HAD PASSED
Nagising ako dahil sa kumakalam kong tiyan.
Literal.
Parang may maliit na construction worker sa loob na may jackhammer. Tok tok tok. Walang awa.
I groaned, hinila ko yung kumot hanggang ulo. "Konti pa... ignore mo lang..." Bulong ko sa sarili ko.
Growl.
"Hindi na kita kayang ipagtanggol," Bulong ko ulit sabay bangon.
Madilim yung kwarto. Yung tipong hindi mo sure kung nakadilat ka o nakapikit. Nakakainis. Ang laki-laki ng mansyon na 'to pero bakit parang ang dilim pag gabi? Tipong pang-horror movie.
Dahan-dahan akong bumaba ng kama, hinahanap yung tsinelas ko gamit ang paa.
"Kung may multo dito... wag muna ngayon ha. Gutom ako," Mahinang sabi ko habang naglalakad palabas ng kwarto.
Sobrang tahimik.
Yung tipong maririnig mo sariling paghinga mo... pati yung tog tog tog ng puso mo na parang kinakabahan kahit wala namang dahilan.
Or meron?
Paglabas ko sa hallway, mas lalo akong kinabahan. Mahina lang yung ilaw galing sa chandelier yung parang hindi nakakatulong, mas lalo lang siyang nakakatakot.
"Ang yaman pero ang tipid sa kuryente," Bulong ko.
Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan, hawak yung railing na parang anytime may hahawak din sa kamay ko pabalik.
"Wag kang OA, Amor," Sabi ko sa sarili ko.
"Kung mamatay ako, kasalanan 'to ng gutom ko," Bulong ko habang naglalakad pababa ng hagdan.
Pagdating ko sa baba, napansin ko... may ilaw sa kusina.
Napahinto ako.
"...Hello?" Mahinang tawag ko.
Walang sumagot pero may narinig ako.
Clink.
Parang... baso. Napakunot noo ko.
"Magnanakaw?" Bulong ko.
Clink.
"Or... multong uhaw?"
Napakagat ako sa labi ko. Mali, Mali yung sinabi ko baka ma-offend.
Dahan-dahan akong lumapit sa kusina, halos tiptoe na. Sumilip ako at muntik na akong mapasigaw.
"Sh-!"
Napaatras ako agad, hawak ang dibdib ko.
"...Wait," Bulong ko.
Same figure.
Same buhok.
Same tindig.
"...Familiar." Tumingin ako ng maigi.
Then she slightly turned. And the light hit her face.
"Nakakainis-!" Bulong ko habang humihinga ng malalim.
Hindi multo.
Si Emery.
Napapikit ako saglit, tapos napahinga ng malakas.
"Jusko naman-"
Nakatayo siya sa kitchen island, naka-sandal ng konti, hawak yung wine glass... at yung bote nasa tabi niya, halos kalahati na lang.
Her hair was slightly messy, nakalugay. Yung usual niyang composed, intimidating aura? Wala. This version of her... softer. Pero... mas delikado..Hindi ko sya nakita kanina kasi wala raw ganang kumain kaya di sumabay samin.
"Emery?" Maingat kong tawag.
Hindi siya agad sumagot. Nakatingin lang siya sa baso niya, paikot-ikot yung wine, parang may kausap.
"Anong ginagawa dito?" Tanong ko kahit alam ko na ang sagot.
She was... drunk.
Like... really drunk.
"...Emery, pang-ilang bote na 'yan?"
Hindi siya sumagot agad. Tumingin lang siya sa'kin. Pero yung tingin niya... Hindi yung usual niyang cold, boss-lady stare. It was... softer, blurry, lost? Di ako sigurado.
"...You always do that," Mahina niyang sabi. Napakunot noo ko.
"...Ha?"
Tumingin siya sa'kin.
Yung tingin niya... hindi ko ma-explain. Parang... hindi ako yung nakikita niya.
Or ako?
"You come close... then disappear," Bulong niya, medyo slurred yung words.
"Ano?"
Napakurap ako. Ha? Hindi siya sumagot.
Instead, uminom siya ulit ng wine.
Diretso sa bote.
"...Okay, that's not very CEO behavior," Bulong ko.
"Do..." She murmured, halos hindi ko marinig.
"Hm?"
"...Emery, are you okay?"
She stepped closer, napaatras naman ako ng konti.
"Stay," Sabi niya, halos pabulong. Hindi ko alam kung para sa'kin yun... o para sa iba.
"Emery... nakainom ka," Sabi ko, trying to stay calm kahit medyo kabado na ako.
She laughed softly.
"Obviously."
Okay... fair.
Lumapit pa siya. This time, hindi na ako umatras. Hindi ko rin alam kung bakit.
Siguro dahil... siya 'to.
Dahan-dahan niyang itinaas kamay niya... hanggang sa umabot sa balikat ko.
Nanigas ako.
Then her hand slid slightly-paakyat, hanggang batok ko.
Mainit.
"Emery-" Mahina kong sabi, hahawakan ko na sana ang kamay niya para ibaba pero hindi ko ginawa. Hindi ko rin alam kung bakit.
Lumapit pa siya.
Too close.
Naamoy ko yung wine... mixed with her perfume.
"...You shouldn't look at me like that," Bulong niya.
Napakunot noo ko. "Like what-"
Hindi ko natapos.
She pulled me closer at niyakap.
Mahigpit pero hindi yung clingy.
Yung... parang may hinahanap
Parang may nami-miss.
"Emery lasing ka nanaman," Mahina kong sabi, pero hindi ko siya tinulak agad.
"...Don't go," Bulong niya sa balikat ko.
Napapikit ako.
"...I'm not going anywhere."
Tumigil siya. Unti-unti siyang umatras.
Pero hindi niya inalis yung mga kamay niya sa batok ko.
Instead-
She looked at me. Diretso.
"Stay," She whispered.
"Eme-" Pilit kong sabi, pero mahina.
"Just... for a while," Putol niya.
Napalunok ako.
Alam kong mali.
Alam kong lasing siya.
Alam kong dapat akong umatras.
Pero bakit... Hindi ako gumagalaw?
Lumapit siya ulit dahan-dahan.
Yung kamay niya... humigpit ng konti.
"You feel real," Bulong niya.
Napapikit ako.
"Emery you're drunk-"
"Then let me be," she whispered.
And then-
She leaned closer, napahinga ako ng malalim.
"Emery, we shouldn't-"
Pero hindi kona natapos kasi nandiyan na siya. Sobrang lapit, ramdam ko yung hininga niya.
"Stop me," She whispered.
Hindi ako gumalaw.
Hindi ko siya tinulak.
Hindi ko siya pinigilan.
And that was the problem. Kasi the moment na hindi ko siya pinigilan- She closed the distance, dahan-dahan nya akong hinalikan.
Soft, Uncertain. Parang nagtatanong.
"Em...ery-" I called her name between our kiss. Pero hindi ko siya tinulak. Hindi ko rin siya hinatak palapit. Nandun lang ako.
Stuck.
At some point... Sumagot ako, hindi ko na nagawang pigilan ang nararamdaman ko. And that was enough. Kasi ramdam ko kung paano siya huminga. Kung paano mas lalong idiniin ang sarili nya sa'kin.
Napaatras ako bigla, hingal.
Huminga ako ng malalim.
"Emery this is wrong."
Pero kahit sinabi ko yun... Hindi ako lumayo. Hindi ko siya iniwan. Tumingin siya sa'kin.
Still lost.
Still drunk.
Still wanting more.
"Then why didn't you stop me?" She asked softly. Napatahimik ako, wala akong sagot kasi hindi ko rin alam.
"Need muna magpahinga," Sabi ko.
Tumingin lang siya at nag tanong, "Why do you keep on stopping yourself?"
Sabay lapit ulit sa akin.
"Why do you keep making reasons?" Dugtong niya pa.
"Kasi re-" Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil hinalikan niya ako bigla. Wala na akong nagawa kundi tumugon.
Hindi ko na namalayan, pero unti-unti, lumalim nang lumalim ang halikan namin.
Basta ang alam ko, hindi na siya huminto... at hindi na rin ako.
Every time na magtatangkang umatras ang utak ko, hihilahin ako pabalik ng katawan ko.
Ang init na ng pakiramdam ko.
"Emery..." Mahina kong bulong.
Kasi habang sinasabi ko 'yun-
Nandun na naman siya.
Hinahanap ako.
Parang hindi sapat yung isang beses.
Parang may hinahabol.
At ako...
Ako yung hinahabol niya.
Napapikit ako habang humihinga nang mabigat. Hindi ko na ma-process kung ilang beses na. Kung sino ba yung unang lumapit ulit.
Basta ang alam ko-
Nandito kami, sa gitna ng kusina.
Madilim, Tahimik, At sobrang init na ng pakiramdam ko.
Pero bakit...
Parang ayaw kong tumigil?
Napahawak ako sa kanya ulit.
Hindi ko na alam kung saan ko unang inilagay ang kamay ko-
Sa gilid?
Sa bewang?
Doon kung saan natural lang dapat humawak?
Pero habang tumatagal...
Parang kusa na lang gumalaw.
Parang naghahanap ng mas matibay na kakapitan at dun napakapit ako sa pwet niya, wala na akong pake.
Napasinghap ako nang maramdaman kong lalo siyang dumikit. Parang sinasagot niya yung galaw ko-
Hindi niya pinipigilan.
Hindi niya inaayos.
Hinahayaan niya lang.
"You're not pushing me away," Bulong niya, halos dikit pa rin ang labi sa akin.
Napapikit ako.
"You're not stopping either," Sagot ko, mahina.
Parang nag-aakusahan.
Pero pareho kaming guilty.
Tahimik ulit.
Pero hindi yung katahimikan na malamig. Kundi yung mainit. Punong-puno ng mga bagay na hindi dapat.
Napadiin ang hawak ko sa kanya. Hindi ko na alam kung kailan ako nawalan ng control. Kung kailan naging ganito kalapit. Kung kailan naging ganito ka delikado.
"Amor..." Ungol niya nang mag-umpisa akong halikan ang leeg niya.
Napamulat ako nang bahagya.
Pero hindi ako lumayo.
Hindi ko rin binawi ang kamay ko.
Instead mas lalo lang akong nanatili.
"...Don't say my name like that," Bulong ko, pero walang lakas.
Parang ayaw ko ring tumigil siya.
Parang ayaw ko ring marinig dahil mas nag-iinit ang katawan ko pero hinahanap ko.
Humihinga siya nang mabagal.
"Then what should I call you?" Mahina niyang tanong. Hindi ako sumagot kasi hindi ko rin alam.
Unti-unti akong napadikit ulit sa kanya.
Parang ako na yung kusang lumalapit.
Hindi na siya.
"We shouldn't," Bulong ko ulit.
Pero this time-
Ako na yung humihila pabalik.
Ako na yung hindi tumitigil.
Napahinga siya nang malalim.
Parang naramdaman niya 'yun.
Parang naintindihan niya na pareho na kaming naliligaw at wala nang gustong maunang umalis.
Ang kamay niya, steady sa likod ko-
hindi gumagalaw pero sapat na yun.
Para manatili ako.
Para hindi ako makaalis.
Para hindi ko piliin yung tama.
"Emery..." Huling bulong ko.
Pero this time-
Walang kasunod.
Walang pagpipigil.
Kasi kahit anong sabihin ko hindi na 'yun tugma sa ginagawa ko. And that was the worst part.
Hindi yung ginagawa namin.
Kundi yung fact na alam kong mali.
Pero pinipili ko paring gawin.
"Let's continue this upstairs," Bulong ko, halata ang desire sa boses ko habang hinihila ko siya papunta sa hagdan. "I want you right now."
Halos matisod kami papasok ng bedroom dahil sa walang sawang halikan, wala ng anticipation. Dahan-dahan ko siyang itinulak sa kama umibabaw ako sa kanya, habang ang mga daliri ko dahan-dahang dumudulas pababa sa tagiliran niya.
I didn't even realize when we slowly took off our clothes... it just happened on its own while we stared at each other.
"Spread your legs for me," Utos ko nang mahina.
She followed, her body trembling. I leaned down, capturing her breast with my mouth, slowly brushing my tongue over her nipple. Her back arched, a louder moan escaping her lips.
"Amor... don't tease me," She panted, gripping my hair.
I smiled against her skin, feeling her shiver.
"Patience," I whispered as my lips moved lower. I kissed her stomach, my hands firm on her hips. Then I slowly went down, my tongue exploring her most sensitive place.
"Oh God! Amor!" She cried, her back almost lifting off the bed. "Yes! Fucking yes! Right there!"
I didn't stop my tongue and lips working on her, making her feel everything. She clutched the bedsheet, her nails digging in as waves of pleasure so I hit her again and again. She kept repeating my name, completely lost.
"Please... I need you inside me," She begged, her hips moving upward.
I pulled back, but a thin connection is still between us. I looked at her there's a hunger in my eyes.
"Already?" I teased, circling my finger over her. "I was just getting started Mamacita."
She was the one drinking, but somehow it felt like I was the one who'd been drunk all along.
I positioned myself between her thighs, guiding her to take me in. She gasped as I slowly entered her, filling her completely. We moved together, heat and sweat wrapping around us. My movements deepened, hitting her with every thrust.
"Faster babe," She breathed, scratching my back.
I didn't hold back anymore. Faster, deeper the sound of our bodies echoed through the room. She moaned, cried out loud, completely losing herself under my control.
"I'm cumming," She said.
I pulled back slowly, savoring the sight beneath me.
Emery, breathless, flushed, completely undone. My lips still glistened, and I didn't bother to hide it. I wiped my mouth with the back of my hand deliberately, my gaze dragging over her trembling body.
God, she looked good like this.
"You taste so good, Emery," I murmured, my voice low and rough. "And you still think you're not giving in to me?"
She tried to speak, her chest rising and falling too fast. "I-I'm not... being forced..."
I almost laughed.
"Are you sure about that?" I leaned closer, my hand finding her, teasing-just enough to make her arch. "Because I remember you begging earlier. I remember exactly how much you wanted me."
"Maybe you heard it wrong..." she whispered, though she didn't sound convinced.
"Don't lie to me," I said softly-but more dangerously. "I know what you want."
Her reaction alone told me I was right.
So I didn't stop.
I let my touch wander, slower this time, intentional. I wanted her to feel everything-to realize how deep she already was in. My lips traced down her skin, feeling her shiver beneath me.
"I'm ready..." She whispered.
A smirk tugged at my lips.
"Good girl."
I took my time after that-not because I didn't want more, but because I wanted her to want it more. Every small movement, every touch, every pause... I controlled it.
And she followed.
"F-faster..." She begged at one point, her voice breaking.
"Patience Mamacita," I whispered against her skin, enjoying her reaction.
She was already losing herself and I wasn't even done.
When I finally moved the way she wanted the way she needed her entire body responded instantly, like she had been waiting for it all along. Her hands tangled in me, her voice spilling out things she probably wouldn't admit later but fuck it.
"It feels so good... so good..."
Yeah. I knew.
I pulled back just enough to really look at her messy, flushed, overwhelmed.
Mine.
"You taste delicious," I told her again shamelessly. "I could get used to this."
"D-don't do it all the time..." She muttered, embarrassed.
"Why not?" I teased, brushing against her again just to make her react. "I like seeing you like this."
And I meant it.
Everything after that blurred into rhythm, it feels like everying in front of me is mine. I set the pace, and she followed, even when she couldn't keep up.
"Move with me," I told her. "Or I stop."
She tried poor thing she's clumsy and desperate far away to the cold CEO the one who make others cry.
Perfect.
I pushed harder, faster-not giving her time to think, only to feel the moment and she did. Completely.
By the time she broke again, she wasn't holding anything back anymore. And I didn't stop immediately either.
I rode it out, letting her feel every last second of it, until her body finally gave in.
Only then did I slow down.
"You came hard," I said, a small smirk on my lips.
She could barely answer.
Of course.
I pulled away eventually, watching the way she looked spent, quiet, still trying to recover. For a moment, I just stood there, taking it in.
Then I clicked my tongue lightly and headed to the bathroom.
Practical things.
When I came back, towel in hand, she was still staring at me like she hadn't fully processed what just happened.
"Here," I said, tossing it to her. "Clean up."
She took it, still a little dazed. "Thanks..."
I sat at the edge of the bed, watching her, completely unbothered.
"So..." I said casually, leaning back on my hands, "Are you going to the bathroom... or-"
I tilted my head slightly, a teasing smile forming.
"-do you want to go again?"
Her eyes widened instantly.
"W-wagain?"
I chuckled.
"We have all night."
Her face turned red again, and she looked away. "You're insatiable."
I just shrugged.
"I'm just getting started."
Then I leaned forward slightly, eyes locking with hers again slow, deliberate.
"So hurry up."
"Shut up" Shee said while throwing a pillow
"Come on... you like it when I'm consistent, right?" I said, smirking.
She gave me a look yung parang 'talaga lang ha?' with a slight raise of her brow.
I stepped closer.
"Mamacita, please..." I added, almost sounding like a needy kid.
A slow smirk formed on her lips.
Before I could react, she flipped our positions effortlessly, leaning in close until I felt her breath against my ear.
"Ako naman," she whispered.
And just like that, everything shifted.
She took control so easily, so naturally... hanggang sa ako na yung napapa-hingal, napapakapit.
The last thing I knew-
I was the one begging.