CHAPTER 24
Vincenzo
"Ang dali lang nilang patayin, Vincenzo."
Nang magtagpo ang aming mga mata, naramdaman ko ang isang uri ng takot na hindi ko pa naramdaman noon. Ang kanyang titig ay tila isang malalim na balon ng purong kadiliman..
?Ang kanyang tawa ay umalingawngaw, isang matalim na tunog na bumasag sa katahimikan ng paligid. Nakita ko ang panginginig ng aking mga kawal, ang mga lalaking sinanay sa gitna ng digmaan, ngunit ngayon ay tila mga batang natatakot sa dilim.
Sa bawat sandali na tumatawa si Rassia, lalong humihigpit ang hawak nila sa kanilang mga sandata, ngunit ang kanilang mga kamay ay hindi tumitigil sa panginginig.
"N-naririnig niyo ba iyon? may sumasabay sa kanyang tawa..."
"A-ang mga mata niya... purong kadiliman na lang ang natitira..."
?"P-paano nangyaring nagtatago ng ganitong kadiliman ang anak ng Duke? A-akala ng lahat ay isa lamang siyang kahihiyan sa pamilya dahil sa kawalan ng mahika."
?"A-ang enerhiyang nararamdaman ko mula sa kanya ay mas malakas pa sa sinumang salamangkerong n-nakilala ko."
Mabilis akong tumakbo papunta kay Rassia, ngunit habang papalapit ako sa kaniya, mas lalo ko lamang naramdaman ang napakalakas niyang mana, isang puwersang tila bumabalot sa paligid at nagpapabigat sa aking paghinga.
Noong mga bata pa lamang kami, minsan ko na itong naramdaman. Noon, mahina pa ito na tila isang kapangyarihang mahimbing na natutulog sa kailaliman. Ngunit ngayon, malinaw na malinaw na hindi na iyon ang kaso. Gising na gising na ito, nag-uumapaw, at hindi na maitago.
Marahil ay may alam na si Rassia sa kaniyang kapangyarihan.
Not just about her power, but also about the demon that resides within her. She has become aware of it, perhaps even accepted it. That is why she can wield it now with such terrifying ease.
Hindi ko na alam ang mararamdaman ko. Takot at kaba para kay Rassia ang namamayani sa akin ngayon. Sa lakas ng enerhiyang pinapakawalan niya, alam kong unti-unti na siyang nilalamon nito. Kitang kita ko rin na hindi pa niya ganap na kontrolado ang demonyong na sa loob niya.
And that is not the only thing that terrifies me.
I also fear what others will see when they look at her. The way they might judge, misunderstand, and condemn. In the end, it may not even be her power that destroys her… but the people around her.
I will not let this happen to her again.
Nang tuluyan na akong nakalapit kay Rassia ay mabilis ko siyang niyakap at itinago ang kaniyang mga mata, sapat para hindi makita ito ng iba.
"Vincenzo..." lumambot ang aking puso at ang aking mata nang makita ang lambing sa mga mata ni Rassua habang nakatingin sa akin, ngunit ang kaniyang mga mata ay nanatili paring puro itim.
"Huwag kang mag alala, Rassia. Tapos na ang lahat..." hinalikan ko ang kanyang noo at bahagya siyang niyakap.
"V-vincenzo, natatakot a-ako, p-parang may mali sa akin..." tiningnan ko siyang muli, ang kaniyang purong itim na mata ay may halong takot.
Takot sa kanyang sarili.
Kumunot ang aking noo at napatingin sa kaniyang buhok, unti unti rin itong nagiging itim kasabay ng lalong paglakas ng kaniyang mana.
"There's nothing wrong with you, baby... Hush now, and just rest in my arms... "
I kiss her, deeply and passionately, hoping it will calm the storm within her.
Through the kiss, I gently release my mana into Rassia, letting it flow slowly and wrapping around her like a soothing presence.
It eases her trembling body and quiets her restless mind, drawing her away from the chaos within.
Maya maya ay unti-unting bumigay ang kanyang katawan sa akin hanggang sa tuluyan na siyang napapikit. At sa loob ng aking mga bisig, sa wakas ay nakatulog siya nang mahimbing at mapayapa.
Her power… the demon within her… I see nothing wrong with it. I believe she is strong enough to control it, just as she is strong enough to endure anything the world dares to throw at her.
And if she ever stumbles, I will be right there beside her, closer than a shadow. I will help her carry the weight she was never meant to bear alone, and guide her back to herself whenever she begins to lose her way.
She will never have to face it alone, not while I am here loving her.
I held the face of the most beautiful woman I know. Her beauty has never ever scared me.
Even if she looks like a devil, staring at me with those full black eyes, I will still love her.
Mamahalin ko siya, ano man ang maging anyo niya.
"Ravoc," tawag ko sa aking summon.
Mabilis na lumitaw sa aking tabi si Ravoc, ang aking summoning sovereign spirit. Ngayon ay nasa anyong black panther na ito, at sapat ang laki niya upang matakpan kami ni Rassia sakanyang harapan, upang hindi rin kami makita ng mga kawal na natutulala pa rin sa mga nangyayari.
"Master." tugon ni Ravoc, tila hinihintay ang aking iuutos.
"Bumuo ka ng isang aninong kalasag sa buong paligid. Ikulong mo ang mga kawal sa kadiliman upang wala ni isa ang makalabas."
Tumango si Ravoc at humarap sa mga kawal.
?Napansin kong natigilan ang hukbo at sabay-sabay na napayuko sa harap ng isang Eternal Sovereign Spirit.
Ang Panther of the Darkness. Si Ravoc ay isang hari sa kaniyang sariling antas, kaya’t marapat lamang na igawad nila ang kanilang pagpupugay.
Hindi nila ito nagawa kanina dahil sa kaguluhan ng mga halimaw, ngunit ngayon, ang kanyang presensya ay hindi na maitatanggi.
?"M-magbigay galang sa Eternal Sovereign Spirit! Isang karangalan ang masilayan ang Panther of the Darkness, Ravoc!"
Tiningnan lang sila ni Ravoc at tinanguan. Pero biglang natigilan ang lahat nang makita ang mga mata ni Ravoc na mas lalong umiilaw na kulay ginto, at unti unting lumabas ang itim na mana sa kaniyang katawan.
Rinig kong nagulat ang lahat nang kumulog nang malakas at isang dambuhalang anino ang unti-unting bumalot sa buong paligid. Maging ang napakalaking estate na may harang na pader ay tuluyang natakpan ng itim na kalasag, tila biglang naging gabi.
?Ngayon, nasa loob na kami ng aking dark barrier. Wala nang ibang tao rito kundi kami at ang mga kawal na nakasaksi sa kapangyarihan ni Rassia. Wala ring sinuman mula sa labas ang makakakita o makakaalam sa mga mangyayari rito sa loob.
Luminga linga ang mga kawal nang makitang na sa loob sila ng aking dark barrier at lumingon muli sa akin na may pagtataka ngunit halata sa kanilang ekspresyon ang takot at hindi na silang nag abalang mag tanong pa.
"Those who are unharmed, step forward and listen to the Crown Prince. Disobedience will not be tolerated." Ravoc commanded.
Agad umayos ang mga kawal at humilera. Ang mga sugatan ay pilit tumayo upang makinig.
Maging ang mga kawal ng House Quentin ay umayos ng tindig, bilib ako sa kanilang lakas at galing sa pakikipaglaban dahil wala man lang akong makitang lubhang sugatan sakanila, mukhang mahirap ang dinanas nila sa ilalalim na training ni Master Fuegoleon.
Ibinuhat ko nang walang kahirap-hirap si Rassia na mahimbing na natutulog sa aking bisig. Humarap ako sa mga kawal at handa nang ibigay ang aking iuutos.
Maya maya pa ay nag ayong tao si Ravoc at tumabi sa akin.
"That dragon of yours is late, Master." wika ni Ravoc.
Bago ko man ibigay ang aking sasambitin. Naramdaman kong papalapit si Dragoroth sa aming direksyon, at maya-maya pa ay nakalusot ito sa aking dark barrier. Sapat ang lakas at mana ni Dragoroth para makalusot dito sa loob.
Mukhang naramdaman din ni Ravoc ang presensya ni Dragoroth na papalapit sa amin.
Umalingawngaw ang malakas na sigaw ni Dragoroth kasabay ng pagyanig ng lupa nang bumaba ito sa tabi namin ni Ravoc.
?"Paumanhin, Master," wika nito sa aking isipan. "Ako’y nahuli. Batid ko ang panganib na iyong kinakaharap sa gitna ng pakikipaglaban, kaya't nagmadali akong sumaklolo. Gayunpaman... napagtanto kong ako’y huli na."
Naniniwala akong kayang talunin ni Dragoroth ang mga halimaw kanina dahil ang kanyang kakayahan ay hindi nakabatay sa mahika, kundi sa purong apoy lamang.
"It's fine, Dragoroth. Your presence is acknowledge."
Bahagya akong lumapit sa mga kawal at humarap sakanila na puno ng awtoridad. Ngunit kumunot ang noo ko nang marinig ang kanilang bulungan at pagtataka.
"B-bakit tayo na sa loob nito?"
"T-the dragon's presence is intimidating..."
?"Sapat na ang presensya ng Crown Prince upang maging mabigat ang atmospera… ngunit ngayon, kasama pa niya ang isang Eternal Sovereign Spirit at isa pang dragon."
"Their mana presence is so overwhelming… sobrang lakas nito, tila ako'y nasusuka," bulong ng isa, habang napapahawak sa kanyang sintido.
"Mabuti na lamang ay tulog na si Lady Rassia, baka hindi natin makayanan ang bigat na presensiya nilang apat..."
Tsk. I need to train these motherfuckers. They can't even handle this kind of presences. Paano na lang kaya kapag may mas malakas pa kaming mga kalaban sa hinaharap? Hindi ito maaari.
I will make them stronger.
I have to train them hard like how Master Fuegoleon trains his army. Because if this alone is enough to break their composure, then they won't survive what's coming next.
"I command you. Everything you saw from the Lady of House Quentin must never reach anyone, especially the capital. What you witnessed from her today, you will treat it as if it never happened at all... are we clear?" I commanded.
Nagtinginan ang mga kawal, may ilan pang umiiling tila hindi sang-ayon sa narinig. Tumaas ang kilay ko nang may apat na humarap sa akin, ang mga mukha'y puno ng pagtutol at pangangal.
"I shall disagree! her demonic mana is very alarming, Your Highness!"
"That lady... is a demon!"
"Nakakabahala ang kaniyang kapangyarihan, Your Highness! tila hindi normal!"
"Hindi ito pahihintulutan ng Holy Cathedral!"
My jaw tightened.
These fuckers…
How dare they spit those words at my beloved Rassia? Ang lakas ng loob nilang husgahan siya sa mismong harapan ko. The very woman in my arms is the future Empress of the Seven Kingdoms. Every insult thrown to her, I will treat it as high treason.
"I, Vincenzo Amadeus of House Vacardi, The Crown Prince of Erenhal Sartorias, The heir of the seven kingdoms. Obey me or die screaming." malamig kong sambit.
Kumunot lang kanilang mga noo, nagpalitan ng tingin, at muling umiling. Tila hindi man lang natinag. Ngunit hindi pa sapat ang aking babala upang patahimikin ang kanilang mga dila.
Sa paligid, ang iba pang mga kawal ay napapalunok, at ang mga mata'y palipat-lipat sa apat, tila nararamdaman ang bigat ng nakaambang na kaparusahan sa apat na suwail.
"That woman brings ruin! ramdam namin itong lahat! Her presence is a threat to the entire continent!"
"Your Highness, that aura alone reeks of calamity, hindi kami bulag upang hindi ito makita!"
"We are knights of the crown, not servants of a demon! Hindi namin maaaring sundin ang utos na taliwas sa aming sinumpaan!"
"We swore to protect the people, not to stand beside a demon! Huwag ninyo kaming pilitin na labagin ang aming sinumpaan!" matalim ang tingin ng suwail na huling nagsalita tila hindi niya kinikilala ang prinsipeng kaharap niya.
"... If the Holy Cathedral hears of this… kayo mismo ang hahatulan nila, Your Highness!" he added.
Fuck the Holy Cathedral. Fuck the all of them. Fuck these four fuckers.
Ramdam ko ang galit na dumaloy sa aking mga ugat, Hindi ko na napigilang pakawalan ang aking itim na mana.
Kumawala ito mula sa aking katawan habang ang emosyon ko'y tuluyang nagwawala.
I already knew that my eyes had turned into glowing black voids, the mark of a dark mage who had lost all restraint.
Napaatras ang tatlo sa kanila, ang tapang kanina'y napalitan ng takot. Ngunit ang isa… nanatiling matalim ang titig, pilit na nilalabanan ang bigat ng aking presensya.
I have heard enough.
"Sir Laurence, Sir Rashid, Sir William, and Sir Zago…" mabagal kong sambit,
"I, Vincenzo Amadeus Vacardi… sentence you to die."
I turned my gaze to Dragoroth and gave him a single nod.
"Dragoroth." senyales ko sa dragon.
Dragoroth roared, habang ang nag-aalab niyang hininga ay humampas sa mukha ng apat. Ang kanilang mga ekspresyon ay tuluyang nabasag, at napalitan ng purong takot at kaba.
Nag-ipon si Dragoroth ng nagliliyab na apoy sa kanyang bunganga, isang napakalaking fireball na kumikislap sa loob ng aking dark barrier.
I smirked.
Nilamon ng apoy ang kanilang mga katawan, ang kanilang mga anyo ay agad nilapa ng nagngangalit na init. Walang natira kundi ang alingawngaw ng kanilang sigaw na agad ding nilamon ng apoy.
Those fools do not deserve to die by my hands. They are too insignificant to earn the privilege of my power.
They do not understand what they are speaking of, yet they dare to attach their fear and false judgment to Rassia's existence. Even her name is not something they are worthy to even utter.
"Calm yourself, Master. I am your summoning spirit.
I feel every surge of your emotions as if they were my own, every flicker of rage, and every desire to destroy.
And right now, what burns within you is something I, too, wish to unleash.
I want to rage, I want to burn them all, reduce everything to ash, not just the four who dared defy you.
But that is exactly why you must restrain yourself.
Do not let this fury consume you, Master, because once it does, there will be no stopping the destruction that follows. "
Muli akong natauhan nang marinig ang pangaral ni Ravoc sa aking tabi. Bumuntong-hininga na lamang ako, at dahan-dahang pinipigil ang naglalagablab na mana sa aking loob hanggang sa unti-unti itong kumalma.
"My wrath has purpose, Ravoc. I do not waste it on unnecessary ruin."
Nanatili pa rin ang aking tingin sa mga katawan na nilalamon ng apoy, ang liwanag nito'y sumasalamin sa aking mga mata na ngayon ay unti-unti nang bumabalik sa dati nitong kulay.
Muli akong tumingin sa mga kawal. Halos anim na daan sila, at nakahilera sa aking harapan, lahat ay nananatiling tahimik ngunit kitang-kita ang tensyon sa kanilang mga mukha dahil sa kanilang nasaksihan.
Alam kong mabilis kumalat ang mga naganap kapag hinayaan ko lang ito. Ang bawat saksi rito ay magiging daluyan ng kwento, at ang kwentong iyon ay maglalakbay sa buong Vermeleyon na tila lason.
"Do you see what happened to those four?
That will happen to anyone who dares disrespect the lady of House Quentin.
Are you still questioning my command? Then listen carefully, because I will not repeat myself again.
I am not here to be measured by your doubts or judged by your fear.
I stand here as the Crown Prince, and my authority does not bend to the opinions of those beneath me. " I said coldy.
After I finish my speech, I cast a terrifying illusion on anyone who dares to meet my gaze. They will see a vision of their own death if they even think about disobeying my command.
It is not just fear I give them, but certainty. A clear warning that disobedience will lead only to death. The image stays in their minds like a curse, making them afraid to even think of resisting me.
"U-understood, Your Highness! We swear to keep this matter in absolute secrecy! N-not a single word shall be spoken, not even in whispers! It will remain buried with us, beyond reach and beyond doubt!"
The Commander of House Quentin knights stepped forward. The annoying Agostin.
It was clear that only he and the other knights of House Quentin truly held genuine concern for Rassia. In their eyes, she was not just someone to serve, but someone worth protecting at all costs. As they should.
"W-we swear, upon our death, Your Highness!"
Sabay-sabay nilang sinambit ang kanilang panata, at isa-isa silang lumuhod, nakayuko at nakatukod ang mga kamay sa kanilang mga tuhod.
3 weeks later,
Hinawakan ko ang kamay ni Rassia habang mahimbing pa rin siyang natutulog. Tatlong linggo na ang lumipas, ngunit nananatili pa rin siyang walang malay.
Ang mana na kanyang pinakawalan noong araw na iyon ay labis na nakapanlulumong lakas. It must have drained her completely. Her body, unable to withstand the burden of her own power, had finally given in to exhaustion.
Ang dati niyang mala-burgundy na pulang buhok ay dahan-dahang bumalik sa orihinal nitong kulay. Napangiti ako nang bahagya habang pinagmamasdan siya.
Nananatili pa rin ang kaniyang kagandahan habang siya ay mahimbing na natutulog, tila ba walang kahit anong sakuna o pagod ang kayang bumura sa kanyang anyo.
I miss her already. I miss her eyes the most. The way they used to meet mine, even for the briefest moment, as if they were saying everything she never spoke out loud.
We only had a night and a day together, but it felt like something much bigger was quietly built between us in that short time.
Ganito ba talaga? Para bang pinagkakaitan kami ng oras at tadhana.
Parang kahit sandali lang kaming nagkasama, agad ding kinukuha ng mundo ang pagkakataong iyon.
Even this time, it feels like fate will never leave us alone, tila laging may humihila sa kanya palayo.
But I'm glad her heart recognizes me.
Ibinaling ko ang aking paningin kay Master Fuegoleon na nasa kaliwa ni Rassia. Tikom ang kaniyang bibig at malayo ang tingin, tila nilalamon ng sariling mga isipan. Sa kaniyang mga mata, hindi maikakaila ang pagmamahal at takot para sa kaligtasan ng kaniyang anak.
?Dalawang linggo na ang nakalipas nang dumating sila rito sa Hilaga ni Lord Russel matapos mabalitaang narito ang kaniyang panganay na anak at walang malay.
Sa sandaling tumapak ang kaniyang paa sa estadong ito, hindi na siya nag atubiling magsalita at sinalo ko agad ang kaniyang isang malakas at mabigat na suntok.
Hindi ko kayang labanan ang aking master. Lalo na't ama siya ng babaeng pinakamamahal ko.
Even my future brother in law, Lord Russel has summoned his animal spirit just to take me down.
Fuck. I'm already imagining the consequences kapag nabuntis ko si Rassia.
Nakasalo pa ako ulit nang napakalakas na suntok nang sinabi kong kaya nawawala ang kaniyang anak dahil inanyayahan ko siyang pumunta kami sa dagat ng luminara. Sinabi ko sakanyang matagal na naming iniibig ang isa't isa.
We're going to marry each other anyway. I'll make everything easier and face it head-on.
I must not let anyone learn Rassia's secret. It has to stay hidden, no matter what it costs me.
Even if he is Rassia’s father, hindi ko maaaring sabihin sakanya iyon dito. Lalo na't kakarating ko lang muli rito sa north at hindi ko alam kung anong klaseng mahika ang narito sa estate. I'm sure someone is silently watching and listening to everything we say.
For now, I have to be careful with every word I say. Trust is dangerous here, and even the slightest mistake could put Rassia in danger. Until I'm certain of who I can truly trust, I have to keep everything hidden and protect her at all costs.
Lalo na’t alam ko ang mga pakana ng kapatid ko para pabagsakin ako. That bastard. Why can't he just focus on the Holy Cathedral? He keeps hiding his true intentions behind the title of the Cardinal Prince.
I can’t afford to let my guard down. Not here, not now. Every move I make has to be careful. Because I know he’s always watching, always waiting for a mistake he can use against me.
"Master, I have a question." master fuegoleon just looked at me with his eyebrow raised.
"Ravoc." I called my summon, and he immediately appeared. Na sa anyong tao siya ngayon.
"Master. You called me." sambit ni Ravoc.
"Seal this room with a dark barrier," I commanded. "No one must hear what I am about to discuss with Master Fuegoleon. No magic should be able to interfere within this space."
"Understood, Master." a dark barrier spread across the entire room, swallowing every corner in silence, cutting us off completely from the outside.
Bahagyang yumuko si Master Fuegoleon sa presensiya ng Eternal Sovereign Spirit.
"I am honored to stand in the presence of one of the Eternal Sovereign Spirits. Ravoc, the Panther of Darkness."
"Hmm... so you're the father of the lady," Ravoc said, with a smirk on his lips. "Interesting. Now I see where she gets that fire."
"What do you mean? All I can sense is the demonic mana inside her," master asked, looking confused.
?"I am a Eternal Sovereign Spirit," Ravoc explained.
"I can feel one of my brothers is going to wake up soon from his slumber in Gadesea.
Your daughter carries Quentin blood, and I sensed that she inherited the massive fire mana of Aurelius Quentin.
He was the former master of one of my brothers.
This means she has the power to summon his spirit.
Her mana is the Eternal Flame Mana."
The nine Eternal Sovereign Spirits are brothers, and they are all equal in strength. They only awaken when they choose a master. Does that mean Rassia can summon an Eternal Sovereign Spirit? Has she been chosen?
As far as I know, only two of the nine spirits have been summoned and are currently awake. There is Ravoc, the Panther of Darkness, and Fenrath, the Alpha of the Wild. Fenrath, the wolf, was summoned by another noble in Oskandor.
?"Ravoc, has Rassia truly been chosen?" I asked.
?"I am not sure if she will become the master of my brother who still slumbers. Even if she inherited that massive mana from her ancestor, we do not choose based on power alone. We choose based on who is worthy to be our master."
Ang kaniyang demonic mana pa lang ay sapat na para maging makapangyarihan, paano pa kaya kung makokontrol niya na ito at tuluyan nang mabuksan ang kaniyang mana core?
?Kakayanin niya kaya ang isang demonyo at isang Eternal Sovereign Spirit sa loob ng kaniyang katawan?
?Ang prayoridad ko ngayon ay ang demonyong nasa loob ni Rassia. Kailangang makontrol niya ito sa lalong madaling panahon.
"It seems the demon inside of Rassia has sealed her mana core, so she is unable to wield the power of our bloodline..." Master said, looking at his daughter.
"Master Fuegoleon, may alam ka ba kung bakit may demonyong naninirahan sa loob ni Rassia?"
Ito ang nais kong itanong kay Master noon pa at kailangan ko nang malaman ito. Nag-iwas lang ng tingin si Master at napahilot sa kaniyang sintido. Alam kong may alam siya, at matagal na niya itong batid.
"Your Highness, even if you are my disciple, that personal matter is between me and my daughter."
"But master, I need to know! para alam ko kung anong gagawin ko upang matulungan si Rassia kausapin ang demonyong na sa loob niya! Hindi natin maaaring hayaan ito at patagalin dahil baka lamunin na nito ang kaniyang isipan at baka hindi na ang anak mo ang gumising sa kamang iyan!"
Bumuntong hininga na lamang si Master Fuegoleon. Nakita ko ang kaniyang matang may bahid ng lungkot na tila may inaalalang masakit na alala.
"How can I trust you, Your Highness?" seryosong sambit ni Master.
"You can kill me yourself, Master. Hindi ako manlalaban.
Handa akong protektahan si Rassia kahit ikamatay ko pa.
Gagawin ko ang lahat upang hindi siya tuluyang kainin ng dilim.
.. she has to be able to control that demon.
Because if she can't, I will force that creature out of her body myself. "
Matagal akong tinitigan ni Master, tila binabasa ang bawat iniisip ko. Maya-maya pa ay muli siyang nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga.
?"If you want the truth, then listen. I am the one who bound that demon to her. I put it there myself."
Agad kumunot ang aking noo nang marinig iyon.
"Hindi mo siya basta-basta maililigtas sa pamamagitan ng pag-tanggal ng demonyo. Ang pagtanggal sa demonyo ay... pagpatay na rin sa aking anak dahil iyon lamang ang tanging bagay na nagpapatibok ng puso ng aking anak."
What the...?