CHAPTER 40
The Day House Quentin Arrived
at Quentior Palace
Sa kalaliman ng gabi, abala ang Duke sa mga tungkuling pansamantalang naiwan noong tinungo niya ang North upang bantayan ang kanyang anak. Ang tanging ingay sa loob ng silid ay ang kalos ng kanyang pluma sa papel, hanggang sa basagin ito ng isang marahang kumatok.
?Ang head butler ng House Quentin.
?"You may come in," malamig na saad ng Duke, hindi inaalis ang tingin sa mga dokumento.
?"Your Excellency," bati ni Mikhael habang nagbibigay ng isang pormal na yuko.
"Ang inyong panganay na anak ay mahimbing nang natutulog.
Ang kanyang mga sugat ay tuluyan nang napaghilom ng ating House Healer, tungkol naman kay Lord Russel, siya rin ay nakapagpahinga na, wala siyang tinamong anumang sugat, tanging si Lady Rassia lamang. "
?"That's good to know," tugon ni Cesare, sa wakas ay ibinaba ang kanyang pluma. Ang kanyang mga mata ay nanatiling blangko ngunit may bakas ng matinding proteksyon para sa anak.
"Head Butler, ano ang balita tungkol sa batang kalyeng ipinadala ni Rassia?"
?"Ang batang iyon ay labing-anim na taong gulang na pakalat-kalat sa lansangan.
Ayon sa ulat mula kay Commander Finn, mahigpit na iniutos ni Lady Rassia na ang House Quentin ang magbibigay ng kanyang edukasyon, mga pangangailangan, at pagsasanay upang maging isang kaisa-isang Knight na maglilingkod nang tapat sa ilalim ng iyong anak. .."
?Sandaling natahimik ang Duke bago tumango. "I see. Kung iyan ang desisyon ng aking anak, hindi ako makikialam. Give the boy what he needs."
Tumitig nang matagal si Mikhael sa Duke bago nagpatuloy sa isang mas mababang tono.
?"Your Excellency... I think that boy is a Dark Mage."
?"It seems my daughter has plans for that boy," saad ng Duke habang naglalakad patungo sa bintana, tanaw ang kadiliman ng gabi. "Assign a knights to keep a close eye on him. I want to know every move he makes."
Vincenzo is the only dark mage on this continent. I suppose that boy is the second. I know he saw something in my daughter because he is a dark mage. He can see the darkness within her.
My daughter is quite smart. She always thinks ahead. She took the opportunity to have a powerful ally by her side in the future. I suppose she will win his heart and use him.
Tumaas ang kilay ng Duke nang mahagip ng kanyang paningin ang kanyang alagang agila na marahang tumutuktok sa bintana. Ang matalas na kuko nito ay may bihag na isang maliit na ibon, isang messenger bird na tila umiiyak dahil sa agila.
Kinuha niya ang maliit na liham na nakatali sa paa ng sugatang ibon. Ngunit sa isang sulyap pa lamang, agad na kumunot ang noo ng Duke at nagdilim ang kanyang anyo nang makita ang Imperial Crest na nakatatak sa selyo.
Napahigpit ang hawak ng Duke sa papel hanggang sa magsimula itong mayupi habang binabasa ang liham.
To my beloved Rassia,
?It has not even been a single night, yet I already find myself missing you. ?I miss the scent of your hair and skin, the quiet presence that stays even after you leave a room. I miss your beautiful eyes and the way they look at me. I miss you so much, baby. I cannot wait to see you again.
?I cannot wait to marry you and have five children with you. It might be even cuter if we also have twins...
?If only your father, Master Fuegoleon, would allow me to marry you immediately... though I suspect I would be burned alive the moment he reads this.
Your lover,
Vincenzo
"Isang lapastangang prinsipe!" asik ni Cesare.
?You dare call me 'Master Fuegoleon' and then dream of stealing my daughter? I won't let you exchange letters, Vincenzo. Every ink on this paper is a death warrant you signed yourself. Five children... what a vivid imagination for a man who is about to become a ghost...
"Sa susunod na magpadala ka ng sulat, siguraduhin mong nakasulat na roon ang huling habilin mo." mahinang saad ni Cesare sapat na hindi marinig ng Head Butler.
Unti-unting nilamon ng gintong apoy ang liham ng prinsipe hanggang sa maging itim na uling ang bawat salitang nakasulat dito. Sa isang marahas na galaw, itinapon ni Cesare ang nagbabagang papel sa loob ng fireplace.
?"Head Butler," tawag niya sa butler nang hindi lumingon, "Ipunin mo ang lahat ng abo sa fireplace na iyan at pagkatapos, dalhin ito sa Crown Prince's Residence sa Imperial Palace. Sabihin mo sa prinsipe, iyan ang tanging reply na matatanggap niya mula sa pamamahay na ito."
?"Masusunod, Your Excellency," tugon ni Mikhael na hindi mapigilang mapalunok.
Patawarin nawa ng kalangitan ang bawat ibon na lilipad sa himpapawid ng Quentior Palace sa mga susunod na araw...
Lumapit ang duke sa alagang agila na mayroon ding Quentin lion crest sa leeg nito at hinaplos ng bahagya. "Good job, Ignaris."
Sa mga sumunod na araw, naging parang ritwal na sa Quentior Palace ang bawat pagdating ng messenger bird mula sa Capital.
?Sinalubong ni Mikhael ang Duke na kakalabas lang ng kaniyang silid, suot ang kaniyang pormal na pulang na coat at ang gintong brooch ng pamilya Quentin.
?"Your Excellency, another letter of the Crown Prince has arrived," pag-uulat ni Mikhail, bitbit ang isang sobreng may mamahaling selyo.
?"Burn it," maikling tugon ni Cesare. Hindi man lang niya tinapunan ng tingin ang liham.
Tahimik na umiinom ng tsaa ang duke habang pinagmamasdan ang pagsasanay ng kaniyang mga kawal sa malayo.
?Muling lumapit si Mikhaell, ang mga kamay ay bahagyang nanginginig habang hawak ang isa na namang sobre.
?"Your Excellency, it seems another letter—"
?"Burn it."
Sumulyap ang Head Butler sa Duke na ngayon ay prenteng nagbabasa ng dokumento.
Grabe ang dedikasyon ng dalawang ito. Ang isa, ayaw tumigil sa pagsulat, ang isa naman, ayaw tumigil sa pag-sunog.
?"Your Excellency," muling tawag ni Mikhael makalipas ang sampung minuto. "May isa pang dumating... ngunit may kasama na rin itong regalo."
?Dahan-dahang itinaas ni Cesare ang kaniyang paningin. "Burn the letter. And as for the gift... is it flammable?"
Tatlong linggo na ang nakalipas at muling napatulala si Vincenzo sa muling ibinalik na liham.
In his letters, he explained that he was unable to visit due to his duties at the Imperial Palace.
?"Damn it! Am I ghosted?!" sigaw ni Vincenzo habang napadabog na tumayo, dahilan para tumalsik ang ilang mamahaling pluma sa kanyang lamesa. "Rassia! How could you do this to me!"
Hindi maaari... Sigurado akong nakuha ko ang tamang timpla ng tula at pangungulila sa mga sulat na iyon!
O baka naman... dahil sa balak ko siyang bigyan ng limang anak at natakot siya?
No, she's a Quentin, she should find that charming!
and she's more a freak than me! Pero bakit wala man lang kahit isang tuldok na reply?
?O baka naman... baka may iba na siyang ka-exchange ng letters?!
?Muling lumunok si Vincenzo, ang kanyang noo ay pinapawisan na.
Damn it! I cannot be ghosted like this! My heart is too dark and fragile for this kind of rejection!
Nagbago ang ekspresyon ni Vincenzo. Mula sa pagiging desperadong mangingibig na tila hihimatayin sa kaba, biglang nagdilim ang kaniyang aura at napalitan ito ng isang matikas at mapanganib na determinasyon.
?"Ihanda ang karwahe, Marco." utos niya sa kaniyang royal secretary, "We will go to Quentior Palace."
Nais ni Vincenzo na huwag munang tawagin si Dragoroth, sapagkat kasama nito ngayon ang kaniyang mate na si Razareth.
"P-pero Your Highness! Naririnig ko sa usapin mula sa Emberman na araw araw nag susunog ng mga liham ang Quentior Palace sa ilalim ng utos ng duke... marahil galing sa iyo iyon! baka salubungin ka ng kanyon ng duke!"
Nanlaki ang mga mata ni Vincenzo at napatigil siya sa mismong gitna ng hallway, dahilan para muntik nang magkabungguan ang mga kawal na nakabuntot sa kaniya. Tila may malamig na tubig na ibinuhos sa kaniya.
?"Damn it!" napahawak siya sa kaniyang noo, "How could I forget Master Fuegoleon? So... he's burning my love letters?!"
Napalunok ang royal secretary ng Prinsipe, ang kaniyang mga mata ay mabilis na lumipat sa mga kawal na tila naghihintay kung sino ang unang maglalakas-loob na magsalita. Bakas sa kanilang mga mukha ang matinding kaba habang pinapanood ang nagngangalit na aura ni Vincenzo.
?"Mahal na Prinsipe... ang totoo po ay," nauutal na panimula ng sekretarya, "may ipinadalang mga abo mula sa Quentior Palace... galing sa inyong unang liham. Hindi ko agad ipinaalam sa iyo dahil... mukhang masaya at ganado kayo sa inyong pagsusulat..."
?"What?!" Ang sigaw ni Vincenzo ay tila yumanig sa buong pasilyo. Ang kaniyang mukha na dati ay puno ng kumpyansa ay napalitan ng halo-halong galit at kahihiyan.
"Damn it! you made me look like a fool! I should go to Master Fuegoleon right now! Marco! huwag ka nang maghanda ng karwahe, I will ride my dragon! I have a long speech prepared for my father-in-law and a very long apology for his daughter!"
Hindi nagtagal ay narating din ni Vincenzo ang Emberman sakay ng kaniyang dragon na si Dragoroth. Matagal ding naghintay ang Prinsipe bago ito nasakyan dahil mas pinili pa ng dragon na tumambay sa tahanan ng mga dragon kasama si Razareth kaysa sundin ang kaniyang utos.
?Yumanig ang lupa nang lumapag ang dambuhalang nilalang sa harap mismo ng main entrance ng Quentior Palace. Sa gitna ng alikabok at malakas na hangin mula sa mga pakpak ng dragon, bumaba si Vincenzo. Suot ang kaniyang marangyang pang-prinsipeng kapa na humahampas sa hangin.
Lumabas ang Duke mula sa enggrandeng pinto ng palasyo, sinalubong ang Prinsipe nang may awtoridad at nakakrus ang dalawang braso. Ang kaniyang postura ay tila isang pader na hindi matitibag, habang ang kaniyang alagang agila ay prenteng nakapatong sa kaniyang kanang balikat.
?Kumunot ang noo ni Vincenzo nang mapansin ang agila. May suot itong maliit na Quentin crest na may nakaukit na Ignaris Quentin.
?"I read the fucking letter you sent to Rassia and the rest, I burned them. It was quite a collection of essays," panimula ng Duke, "And saying you will give her five fucking children? What in the world were you thinking? She is the Lady of the House Quentin, not a fucking pig."
"Master! This is going to far! I am the Crown Prince! This is an invasion of privacy! Just how long do you plan on blocking men from approaching your daughter? Her birthday is near! She will soon be nineteen!" asik ni Vincenzo.
?Ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa buong entrance. Ngunit ang Duke ay hindi man lang natinag. Sa halip, isang malamig at mapanganib na ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Cesare habang dahan-dahang hinahaplos ang mga pakpak ni Ignaris na masama ang tingin kay Vincenzo.
?"Nonsense. Come to the sparring room here twice a week.
Make sure you don't show your face to my daughter," hamon ng Duke, ang kaniyang boses ay kasing-talas ng kaniyang espada.
"Let's do what you have promised. You want to prove yourself, right?
If you defeat me, I will allow you to marry Rassia. "
This idiot needs stricter training. If anything happens in the future and I'm not beside my daughter, he must be capable of protecting her. And that training starts now.
And ofcourse, this is the price Rassia and Vincenzo must pay for their secret meeting in the Sea of Luminara.
Humarap si Cesare patungo sa loob ng palasyo, ang kaniyang kapa ay humahampas sa sahig. "If you can survive ten minutes against me, perhaps I'll consider letting you say 'Happy Birthday' to her. If not? Then you can ride your dragon back to the Capital."
Limang linggo na ang nakalipas mula nang makauwi sila galing sa North ngunit para kay Vincenzo, ang bawat araw ay tila isang taon ng paghihirap.
Limang linggo na niyang hindi nasisilayan kahit ang dulo ng buhok ni Rassia.
Ang tanging nakikita niya ngayon ay ang nagbabagang gintong apoy at ang talim ng espada ni Cesare na tila walang kapaguran.
Ang unang araw ng kanilang laban ay higit pa sa inaasahan niya. Hindi lang ito basta ensayo, ito ay isang de-kalibreng pagsusulit ng lakas at bilis. Napakabilis kumilos ng Duke, bawat wasiwas ng kaniyang espada ay may dalang bigat ng karanasan at kapangyarihan ng isang Master.
?Napaatras si Vincenzo, ang kaniyang mga paa ay gumuhit sa sahig ng sparring room.
Hingal na hingal siya at ramdam ang pangangatog ng kaniyang mga braso sa tindi ng impact ng kanilang mga armas.
Marahas niyang pinunasan ang pawis na tumatagaktak mula sa kaniyang noo, habang ang kaniyang paningin ay nananatiling nakapako sa Duke.
Damn it. I knew he was strong, but this is on a different level. Every time I think I've found an opening, his blade is already there, waiting to parry. My dark mana can barely keep up with the sheer heat of his Golden mana!
?"Is that all the Crown Prince has to offer?
" pangungutya ni Cesare. Ang Duke ay hindi man lang bakas ang pagod, ang kaniyang tindig ay kasing-tuwid pa rin ng isang puno.
"If you're already wiping sweat after five minutes, then you might as well pack your bags and go home.
Rassia deserves someone who can actually stand their ground, not a boy who's out of breath. "
?Humigpit ang kapit ni Vincenzo sa kaniyang sandata.
?"The match isn't over yet, Master," sagot ni Vincenzo sa gitna ng kaniyang paghingal. "I'm just getting started."
Muling nagtagpo ang kanilang mga sandata, lumilikha ng mga kislap na tila mga bituing sumasabog sa loob ng madilim na training hall.
Ang kanilang bilis ay umabot na sa puntong hindi na masundan ng mata ng isang ordinaryong tao; ang tanging makikita na lamang ay ang pagbabanggaan ng gintong liwanag at itim na anino.
?Ngunit sa isang malakas na paghampas ng espada ni Cesare, muling napaatras si Vincenzo. Ang kaniyang mga sapatos ay nag-iwan ng malalim na marka sa sahig habang pilit niyang binabalanse ang kaniyang sarili.
Mahigit pitong oras na silang naglalaban nang walang tigil. Ang kaniyang mga kalamnan ay sumisigaw na sa pagod, at ang kaniyang paghinga ay tila nanggagaling na sa ilalim ng kaniyang mga baga.
Ibinaba ni Cesare ang kaniyang espada, ang talim nito ay naglalabas pa rin ng init na tila kakagaling lang sa pandayan. Tiningnan niya ang Prinsipe nang may malamig na pagkilala.
?"This is for today," deklara ng Duke,
Seven hours... and he is not even panting. My arms feel like lead, and my vision is starting to blur around the edges. But even through this exhaustion, I can feel it, I am getting faster. My mana is beginning to adapt to his heat.
Every muscle in my body hurts, but the ache of not seeing her is worse.
?Isinalampak ni Vincenzo ang kaniyang sarili sa sahig nang tumalikod ang Duke. Hindi na niya inalintana ang kaniyang dignidad bilang Crown Prince, kailangan niya lang ng hangin.
?"Same time, two days from now... By the way, do you have gained information behind the spies in the North?" tanong ng Duke.
Inayos ni Vincenzo ang kaniyang upo sa sahig, pilit na ibinabalik ang kaniyang pormal na disposisyon kahit pagod na pagod.
?"None. They're smart, but I am smarter. I found out traces. I casted a shadow on the spy that Rassia caught. That woman was communicating through mana signatures, and I traced my shadow to the person she was talking to."
?Huminga ito nang malalim, at seryosong sinulyapan ang duke.
?"They think they are invisible in the dark, but they forgot that I am the one who commands the shadows."
Natigilan si Cesare. Kinrus niya ang kaniyang mga braso at sumandal sa pader, ang kaniyang mga mata ay sumingkit habang sinusuri ang seryosong mukha ng Prinsipe. "And where does this shadow lead, Vincenzo?"
"In the Imperial Palace, Master. I believe she was sent by the Empress. My shadow does not lie. It followed the mana trail directly to her inner circle."
That Megan... She was my ex-fiancée in my youth, arranged by my father.
She did everything to get my attention, but my heart was only for Nadea.
When Nadea died, I did everything to find out who poisoned her.
When I discovered it was Marquess Frederico, one of the enemies of House Quentin, I killed that man without hesitation.
But that woman... Megan... she came to Quentior Palace secretly, trying to use my grief to get my attention.
I pushed her away like the filth she is.
She is crazy, hiding behind that innocent face. No wonder Lurtheron takes after her. They are both snakes waiting for the right moment to strike.
"Fuck that—" tumikhim si Cesare, pilit na pinipigilan ang mas malulutong pang mura dahil kahit papaano ay stepmother pa rin ito ni Vincenzo. Pero ang galit sa kaniyang dibdib ay tila bulkang hindi mapatahimik.
?"So she's eyeing my daughter after I rejected her multiple times? What a crazy psycho—damn it!" marahas na iwinasiwas ni Cesare ang kaniyang kamay, dahilan para magliyab ang hangin sa paligid.
"That woman's obsession is a disease!"
"You have a past, Master?! This is insane!" Gulat na sigaw ni Vincenzo.
?"That's not important! We need to make a plan to protect my daughter from the empress, Vincenzo!" bulyaw ni Cesare, pilit na ibinabalik ang usapan sa realidad. Ayaw na niyang balikan ang mga alaala ng isang babaeng baliw na pilit sumisira sa kaniyang payapang buhay.
"Oh, I have a plan, master."
That day, they planned how to strengthen their connections, forces, and power, and that plan would begin at Rassia's birthday banquet.
In Vlymir
?Nagniningning ang pilak na liwanag mula sa kambal na buwan sa itaas ng Vlymir Castle. Ngunit sa kabila ng ganda ng kalangitan, tila may lindol na yuma-yanig sa loob ng bulwagan habang ang mga pigurang nakasuot ng itim na kapa ay nakayuko sa harap ng kanilang nagngangalit na hari.
?"Where are Natalia and Vincarion?!" ang dagundong ni Haring Drakkon. Ang kaniyang boses ay umaalingawngaw sa bawat sulok. "Why are they still not here?! The Red Moon is approaching!"
Hindi lamang ang boses ng hari ang umaalingawngaw, kasabay nito ang marahas na pagyanig ng lupa na tila ba ang mismong pundasyon ng kastilyo ay nagrerebelde.
?"King Drakkon, let's just wait... let's just trust them," mahinahong singit ni Devi, pilit na pinapakalma ang nagngangalit na hari bago pa nito tuluyang mapatalsik ang lahat ng naroon.
?Sa kabilang banda, si Cassandra ay tila walang pakialam. Marahas niyang pinaikot ang kaniyang mga mata at prenteng hinipan ang kaniyang itim na kuko.
?"I think they're getting far too distracted by their mates," bulong ni Cassandra, ang kaniyang tono ay puno ng pangungutya at sarkasmo.
"Could it be that Natalia revealed herself to her mate?" Overon asked, his voice low and heavy with concern.
?"That's a high possibility," Jazer replied, his eyes narrowing as he watched the sky bleed into a darker shade of crimson. "Or perhaps something far worse has happened to her."
"Impossible, Jazer," kontra ni Rovan. "Natalia is powerful. Walang sinuman sa mundo ng Arcadeya ang may kakayahang saktan o pigilan siya, lalo na ngayong mas malakas ang kaniyang dugo dahil sa buwan."
Napatigil si Leonardo sa bukana ng bulwagan habang malalim na nakakunot ang kaniyang noo.
Kakarating lang niya mula sa mundo ng Holmeia pagkatapos masilayan ang kaniyang ordinaryong tao na mate.
Halos mawalan siya ng balanse nang muling yumanig ang sahig ng Vlymir Castle dahil sa galit ng hari.
?"Wait, don't tell me Natalia is not here?" tanong ni Leonardo na may halong pagkabigla. "She is always the first one to arrive before the moon begins its crimson turn. What happened?"
?"Same as Vincarion," singit ni Dimitri na kakarating lang din mula sa mundo ng Arcadeya, sa Palazan. Inayos niya ang kaniyang itim na kapa at seryosong tiningnan ang mga nagkalat na basag na kagamitan sa paligid.
"I shall fetch them myself and teach them a lesson!" sigaw ng Hari, ang kaniyang boses ay tila isang pagsabog na nagpabasag sa mga natitirang bintana ng kastilyo.
?Humakbang si Drakkon pababa mula sa kaniyang trono, ang kaniyang bawat tapak ay nag-iiwan ng sunog na marka sa marmol na sahig. Mabilis na ginamit ni Drakkon ang kaniyang kakayahang bumilis, ngunit bago pa siya makalabas, mabilis ding humarang ang pito.
?"You know yourself it's risky, King Drakkon," babala ni Morticia.
"The time here is faster, and the moon will turn red here first. If you leave now, you might be caught in the middle of the transition while traveling between worlds.
You'll be at your most vulnerable, and your thirst will be uncontrollable. "
Napahawak na lamang sa sintido ang hari habang ang kaniyang mahabang itim na buhok ay hinahangin sa kaniyang likuran.
?"Rohayras Aynor!" 'damn those kids!' singhal ni Drakkon, ang kaniyang boses ay punong-puno ng galit at pigil na pag-aalala.
"We move to the dungeons now. The Red Moon is approaching. Morticia, as you have no mate yet, I leave Natalia and Vincarion in your care once they arrive." King Drakkon commanded.
Days later,
The Red moon had finally claimed the sky.
Rassia
Isang linggo na lamang at kaarawan ko na, ngunit hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nasisilyan kahit ang anino ni Vincenzo. Ayon kay head butler, nananatili lamang siya sa loob ng Imperial Palace, abala sa kaniyang mabibigat na tungkulin bilang Crown Prince.
?Hindi man lang ba talaga niya kayang maglaan ng oras para bisitahin ako?
?I... miss him.
?Sinisimsim ko ang mainit na Creamy Latte na itinimpla ko gamit ang mga kagamitang ipinagawa ko kay Eduardo.
Hanggang ngayon ay namamangha pa rin ako sa tuwing nakikita ang oven, mixer, at iba pang kagamitang pang-moderno sa mundong ito.
Tunay ngang mahusay si Eduardo, nabigyang-buhay niya ang mga disenyo ko.
Tanging dito lamang sa Quentior Palace matatagpuan ang mga ganitong kagamitan.
Mahigpit kong ipinagbabawal na makarating ito sa kaalaman ng ibang mga noble.
Kailangang manatiling lihim ang lahat, dahil oras na buksan ko na ang R Atelier Café sa ilalim ng pangalang Madame Rische, ang mga kagamitang ito ang magiging susi sa aking identidad.
?"A-ang sarap, Lady Rassia!"
?"Eksakto lang ang tamis!"
"Ngayon lamang ako nakatikim ng kape na may ganitong klaseng aroma! At ano ito? Isang cookies na inihalo sa kape?"
?Napangiti ako nang bahagya sa kanilang reaksyon at bumaling kay Elena, "Hindi iyan kape, Elena, that's Cookies and Cream flavored Milk Tea."
?"Milk... Tea?" pag-uulit niya, tila isang banyagang salita ang aking binanggit.
?Tumango ako. Habang pinapanood ko ang kanilang pagkamangha, hindi ko mapigilang maisip na kung ganito ang magiging reaksyon ng mga tao sa isang simpleng Milk Tea, paano pa kaya kapag opisyal ko nang binuksan ang R Atelier Café?
?Napangiti ako nang maalala ang kanilang mga reaksyon. Muli akong uminom ng Creamy Latte habang pinagmamasdan ang kabuohan ng labas ng Quentior Palace mula sa terrace ng aking silid.
Pumikit ako at malalim na nilanghap ang malamig na simoy ng hangin sa terrace. Tanging manipis na itim na night gown lamang ang aking suot, ramdam na ramdam ko ang bawat haplos ng hangin sa aking balat.
?Ngunit natigilan ako nang mapatingin sa kalangitan.
Pula ang buwan…
?Bigla kong naisip ang mga Erenhal. Tuwing sumasapit ang pulang buwan, hindi nila makontrol ang kanilang sarili, nagiging labis ang kanilang pananabik at uminit ang kanilang mga hininga. Isang mapanganib na panahon para sa kanilang lahi. Marahil ay nagkukulong na sila ngayon...
?Teka, bakit tila nag-aalala ako sa mga iyon? Wala akong pakialam sa kanila! Maliban na lamang... kay Natalia.
Napamulat ako ng mga mata at napahawak sa gilid ng pasamano ng terrace. Napalunok ako nang may maramdamang kakaibang kiliti at init na gumagapang sa aking katawan.
?The fuck?!
?"Am I ovulating?" bulong ko sa sarili habang pilit na pinapakalma ang aking paghinga. Mukhang ovulation week ko yata ngayon!
Napahawak ako nang mahigpit sa malamig na rehas ng terrace, halos bumaon ang aking mga kuko sa semento. Hindi ko na mapigilan. Ang init na nananalaytay sa aking ugat ay tila nakikipag-unahan sa pintig ng aking puso.
?Fuck it, I need Vincenzo!
?Halos madurog ang puso ko sa tindi ng pangungulila. I miss him so much, ang kaniyang presensya, ang kaniyang boses, ang pakiramdam na ligtas ako sa kaniyang mga bisig...
Gusto kong sumigaw, gusto kong takbuhin ang distansya hanggang sa marating ang Imperial Palace, mahanap lang siya.
Nagbuntong-hininga na lamang ako at padabog na inilapag ang tasa sa mesa sa aking tabi. Sinubukan kong pakalmahin ang sarili, ngunit nang mahagip ng aking paningin ang sariling imahe sa salamin ng silid, tila tumigil ang mundo ko.
?Nanlaki ang aking mga mata.
My nipples are hard, at dahil sa nipis ng suot kong night gown, halatang-halata ang mga ito sa ilalim ng pulang liwanag ng buwan. Ang haplos ng hangin kanina ay tila naging mitsa ng isang apoy na hindi ko inaasahan.
?"Damn it!" mura ko sa sarili habang mabilis na niyakap ang aking katawan. "Damn you, Vincenzo, for ghosting me!"
Maya-maya pa, tila nagngitngit ang langit. Gumuhit ang matatalas na kidlat na sinundan ng malakas na kulog na yumanig sa kalagitnaan ng gabi. Nakapagtataka dahil walang buhos ng ulan, tanging ambon lamang.
?Sa halip na matakot, mas pinili ko na lamang na humiga. Hinayaan kong nakabukas ang pinto ng terrace, umaasang ang malamig na simoy ng hangin at ang basang ambon ay papasok sa aking silid upang pawiin ang kakaibang init na nananalaytay sa aking katawan.
Habang nakahiga, pinanood ko ang anino ng mga kurtina na sumasayaw sa ihip ng hangin. Ang bawat pagkidlat ay nagbibigay ng panandaliang liwanag sa loob ng madilim kong kuwarto.
Tumagilid ako ng higa at pilit na ipinikit ang aking mga mata, sinusubukang lunurin ang ingay ng kulog at ang init na nararamdaman ko sa katahimikan ng pagtulog.
?Ngunit hindi pa man ako tuluyang dinadalaw ng antok, mabilis kong idinalat ang aking mga mata. Isang malakas na presensya ang biglang bumalot sa buong silid.
?Kasabay ng muling pagguhit ng kidlat sa langit, nanigas ako sa aking kinahihigaan.
Sa pader mismo sa aking harapan, mayroong anino.
Agad akong lumingon at sa isang iglap ay minanifest ko ang aking scythe. Ang talim nito ay kuminang sa ilalim ng mapulang liwanag ng buwan habang itinatutok ko ito sa aninong hindi ko pa maaninag sa dilim.
?"Who are you?!"
?Ang kaniyang pigura ay dahan-dahang naglakad palapit sa akin mula sa kadiliman ng terrace.
Sa bawat hakbang niya, ang amoy ng ulan at ang nakakalasing na bango ng kapangyarihan ay lalong tumitindi.
Nang tumama ang liwanag ng kidlat sa kaniyang mukha, nakita ko ang kaniyang mga mata, nagbabaga sa kulay ng dugo.
?"I am Vincarion Cenzo de Erenhal, your mate."