CHAPTER 43
In Local Market of Emberman
Ang paligid ay nababalot ng makapal na hamog nang marating nila ang maruming eskinita sa tapat ng casino. Mula sa madidilim na anino ng mga gusali, tahimik na nagmamasid sina Agarus at Katarina, pinakikiramdaman ang bawat paggalaw ni Rassia.
Bago pa man makahakbang si Rassia papasok, ang kaniyang anyo ay nagbago. Ang kaniyang buhok ay naging itim. Ngunit ang pinakanakakapangilabot ay ang kanyang mga mata, ito ay naging purong itim.
She dropped her cloak on the ground. Under it, she wore a tight black dress with a deep V-neck. She no longer looked like a noble lady. She looked like a dangerous hunter.
?From the dark alley, Agarus and Katarina silently watched her.
?"Her eyes..." Katarina whispered, "Is that really Lady Rassia? She looks almost like a demon..."
?Nakahalukipkip si Agarus, ang kanyang panga ay napaigting habang nakamasid.
"I guess no one is walking out of that tavern alive. She's here to slaughter."
Rassia stepped into the tavern. The clinking of glasses and the laughter of men died instantly. Every pair of eyes turned toward the woman whose beauty was as striking as the danger she radiated.
Sa isang saglit, napatigil ang kanilang paghinga nang masilayan ang kaniyang purong itim na mga mata. Isang matinding kilabot ang dumaan sa kanilang mga kalamnan, isang babala mula sa kanilang mga kaluluwa na ang nasa harap nila ay hindi ordinaryong nilalang.
?Ngunit dahil sa tindi ng alak at mas matinding pagnanasa, naglaho ang kanilang katuwiran.
Pinaniwala nila ang kanilang mga sarili na gawa lang ito ng kakaibang mahika o laro ng anino.
She walked to the counter, her full black eyes looking straight ahead.
?"Wine," she said coldly.
?As she waited, she felt the men moving behind her. These were the same men who hurt Dazro. They started to walk toward her with ugly smiles.
"A beauty like you in a place like this? How much for a night, lady?"
?Dahan-dahang itinaas ni Rassia ang kaniyang kilay, isang mapanganib na reaksyon na hindi napansin ng lasing na lalaki.
Dahan-dahan siyang humarap, at isang matamis ngunit nakakakilabot na ngisi ang gumuhit sa kaniyang mga labi.
Ang kaniyang purong mata ay tila kumikinang sa ilalim ng madilim na ilaw ng taberno, inaakit ang biktima sa isang patibong na wala nang babalikan.
?"How much?" pag-uulit ni Rassia, ang kaniyang boses ay malambing.
"Sigurado ka bang kaya mong bayaran ang hinihingi ko, ginoo? Baka masyadong mahal ang maging kapalit para sa isang gabing kasama ako."
?Inilapit niya nang bahagya ang kaniyang mukha sa lalaki. Ang kaniyang itim na buhok ay sumasabay sa kaniyang bawat galaw.
?"Why don't you show me what you have first?" hamon niya, habang pinaiikot ang kaniyang kopita.
"Kayo ring mga kasama mo... huwag kayong mahiya. Hindi ba't gusto ninyong maglaro? I've been waiting for someone to entertain me tonight."
?"Ano, ginoo?" bulong muli ni Rassia, ang kaniyang daliri ay dahan-dahang gumuhit pababa mula sa kaniyang leeg patungo sa kaniyang dibdib.
Lalong lumamlam ang kaniyang purong itim na mga mata, tila hinihigop ang natitirang katinuan ng lalaki. Sa kaniyang paghawak sa hati ng kaniyang dibdib, lalong nanabik ang mga kalalakihan sa paligid, hindi batid na ang bawat galaw ni Rassia ay isang ritwal ng kamatayan.
Ang lalaki sa harapan niya ay napalunok nang malalim, ang kaniyang mga mata ay nanatiling nakatitig sa maputlang dibdib ni Rassia. "Kahit anong presyo... ibibigay ko," nauutal ngunit puno ng pagnanasa na sagot nito. "Kahit ang kaluluwa ko, makuha lang kita ngayong gabi."
Isang mahina at mapanganib na tawa ang kumawala sa mga labi ni Rassia. "Deal,"
"Ngunit babalaan kita... kapag ako ang kumuha, wala akong itinitira."
Tumingin si Rassia sa buong grupo, ang kaniyang ngisi ay lalong tumalas. "Come closer then. Let's see who among you is brave enough to touch the darkness."
Ang mga lalaki ay lalong naging agresibo, ang kanilang mga mukha ay namumula hindi lang dahil sa alak kundi dahil sa matinding pagnanasa na ibinahagi nila sa isa't isa sa pamamagitan ng malisyosong mga sulyap.
?"Hindi ka lang para sa kanya, ganda," sabi ng isa pa na may peklat sa mukha habang humahakbang palapit, ang kaniyang malaking kamay ay humawak sa sandalan ng silya ni Rassia.
"Masyado kang maganda para sa isang lalaki lang. We're going to share you tonight. Every single one of us is going to have a piece."
?Naghalakhakan ang iba pang mga kasama nito, ang kanilang mga boses ay tila mga asong ulol na nakakita ng biktima. "Tama! Hindi ka na makakalabas dito nang hindi kami napagbibigyan lahat."
These fucking men disgust the hell out of me.
You want to share my body? The only thing you will share tonight is the coldness of the ground.
The only thing you will feel is the weight of your sins crushing your bones.
Pagsisihan ninyo ang bawat segundong hininga ninyo sa mundong ito.
I will give you a punishment so painful, even hell will seem like a mercy.
Rassia's smirk widened even more.
Tumingin siya sa mga kababaihan, at nawala ang kaniyang ngisi nang mapansing may mga batang nakasiksik at nakatingin. Tila iniwan sila ng mga kalalakihan, dahil ang lahat ng atensyon ay nakatuon sakanya.
"Women and children... it seems inappropriate for you to watch this. The things I am about to do to these men are not meant for innocent eyes."
Mabilis nagsialisan ang mga bata at kababaihan, hindi kinaya ang kilabot na hatid ng mga mata ni Rassia. Sa loob ng taberno, tanging ang mga kalalakihan at si Rassia na lamang ang natira.
?"Should we start, my dearest gentlemen?" mapanuksong tanong ni Rassia.
?Hindi na nakapaghintay ang isang lalaki. Dali-dali siyang lumapit, dila-dila pa ang kaniyang mga labi sa sabik, at akmang susunggaban ang dalaga.
?Ngunit sa isang kisapmata, napako ang lahat sa kinatatayuan nila. Isang mabigat na kalabog ang umalingawngaw nang humalik sa sahig ang ulo ng lalaki, malinis ang pagkakatabas.
Nanatiling nakatayo ang katawan nito ng ilang sandali, bumubuga ng sariwang dugo, bago tuluyang bumagsak sa tabi ng sarili nitong ulo.
Bumuo si Rassia ng isang dambuhalang scythe na hindi nakikita ng mortal na mata.
?"Anong... anong nangyari?" nauutal na tanong ng isa, habang dahan-dahang umaatras mula sa duguang bangkay ng kanilang kasama. "Wala siyang sandata! Paano nangyari iyon?! Isang lapastangan!"
"Bakit kayo natatakot?" pang-uuyam ni Rassia, ang bawat hakbang niya ay tila tunog ng orasan na bumibilang sa kanilang huling sandali. "Hindi ba't gusto ninyong maglaro? Huwag niyo akong biguin... kapu-putol pa lang ng unang ulo."
"You wanted to play, right? I am simply giving you the attention you so desperately craved. But remember, once I start, the only way out is through death, and I am in no hurry to let you die"
Itinaas niya ang kaniyang kamay, at sa isang kumpas ng kaniyang mga daliri, ang invisible scythe ay muling humati sa hangin.
Isang lalaki ang biglang napasandal sa pader, sapo ang kaniyang lalamunan na nagkaroon ng malalim na hiwa kahit wala namang humahawak sa kaniya.
Ang dugo ay tumalsik sa mukha ng kaniyang mga kasamahan, na ngayon ay tila mga basang sisiw na nagkakagulo sa gitna ng taberno.
Nagkakagulo na ang mga kalalakihan, pilit na nilalabanan ang kalasingan at ang matinding takot na namumuo sa kanilang dibdib. Ang kaninang pagnanasa sa kanilang mga mata ay napalitan ng galit at takot.
?"Dakpin ang lapastangang babae!"
"Hulihin siya!"
?Sabay-sabay nilang inilabas ang kanilang mga magic circle. Ang paligid ay nagliwanag ng iba't ibang kulay, habang sinusubukan nilang bumuo ng atake. Ngunit bago pa man makawala ang kanilang mahika, kalmadong itinaas ni Rassia ang kaniyang kamay.
?Sa isang iglap, ang kaniyang anti-magic ay kumalat sa hangin. Ang mga magic circle na kanina ay nagliliwanag ay tila naging kandilang hinipan ng malakas na hangin, biglang itong naglaho at naging abo.
?"What the fuck happened?!"
?"Isa... isa siyang demonyo!"
Dahil sa takot, sumugod sila nang sabay-sabay, dala ang mga kutsilyo at mga bote ng alak. Ngunit hindi nila alam na ang bawat hakbang nila ay pagpasok sa loob ng abot-tanaw ng kaniyang invisible scythe.
Bawat kumpas ng daliri ni Rassia ay isang taga sa hangin.
Ang unang lalaki ay biglang bumagsak dahil ang kaniyang paa ay malinis na humiwa mula sa kaniyang binti.
Ang kasunod niya ay napasigaw dahil ang kaniyang braso ay biglang humiwalay sa kaniyang balikat, at ang pangatlo ay napahawak sa kaniyang mukha nang ang kaniyang tenga ay biglang humiwa at nalaglag sa sahig.
?"Is this the best you can do? Your magic is as weak as your pathetic lives. You dared to raise your hands against the innocent, yet you cannot even protect your own limbs."
Lalong lumalim ang itim sa kaniyang mga mata habang pinagmamasdan ang duguang mga kalalakihan sa sahig at natawa.
Lalong lumakas ang nakakapangilabot na tawa ni Rassia, isang tunog na tila nagmumula sa kailaliman ng impiyerno.
Sa gitna ng kaguluhan at tilamsik ng dugo, nanatili siyang kalmado.
Dahan-dahan niyang itinaas ang kaniyang kopita at uminom ng wine, ninanamnam ang tamis nito habang ang paligid niya ay puno ng sigaw at dugo.
?Marahan siyang umupo sa isang silya at nakadekwatro, tila isang reyna na nanonood ng isang palabas. Hindi pa man niya dinadampian ng kahit isang daliri ang mga lalaki, ngunit duguan na ang mga ito at nagsisigaw sa hindi maipaliwanag na sakit.
?"H-halimaw... mas masahol ka pa sa isang halimaw!" sigaw ng lalaki sa gitna ng paghikbi.
?"That's the punishment you have earned. You say I am a monster? Perhaps. But you are far worse than any beast or demon I have ever encountered. Monsters kill to survive, but you... you destroy lives for pleasure."
"Ang binti ko! Ang binti ko!"
"Tulong! ang mga mata ko!"
?"Patawad! Maawa ka! Hindi na namin uulitin!"
Ang taberno ay napuno ng mga boses na puno ng lagim, hinaluan ng tunog ng mga katawang bumabagsak sa sahig at ang malapot na tilamsik ng dugo. Ang mga kalalakihang kanina ay nagmamayabang ay naging mga basang sisiw na ngayon, nagsisigaw sa hindi maipaliwanag na sakit.
?"Tama na! Have mercy on us! Please, stop this!" pagsusumamo ng isa, habang nakaluhod sa gitna ng sarili niyang dugo.
Umiiling si Rassia habang pinagmamasdan ang mga kalalakihan.
"Mercy? That is a word you didn't know when you raped those who couldn't defend themselves. You didn't show mercy to the others you've broken, so why should I grant it to you? Did you listen when they cried? Did you stop when they begged for their lives?"
Rassia only swirled the wine in her glass, watching the red liquid coat the sides of the crystal, matching the stains on the floor. Her expression didn't even flicker with pity.
?"?Look at you men. So loud, so desperate. Where is that arrogance from earlier? Where are the men who thought they could own me?"
Uminom siyang muli, ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa kanila nang walang kurap.
Ang taberno ay naging isang buhay na impiyerno. Ang amoy ng alak ay napalitan ng malapot at nakakasulasok na amoy ng sariwang dugo. Ang mga lalaking kanina ay nagtatawanan ay nagmimistulang mga hayop na kinakatay.
?"P-patawad! Hindi ko na kaya!" sigaw ng isa habang nakasubsob sa sahig, pilit na hinahabol ang kaniyang hininga habang ang kaniyang likod ay tila binabalatan ng hindi nakikitang kutsilyo.
Bawat kumpas ng kamay ni Rassia ay nag-iiwan ng malalalim na ukit sa kanilang laman, dahan-dahan at tila nanggagalaiti.
"Huwag ang mga kamay ko!"
"Tama na! maawa ka!"
Isang lalaki ang pilit na tumatayo, ngunit bago pa man siya makatuwid, isang hindi nakikitang puwersa ang tumama sa kaniyang tuhod.
Natawa si Rassia nang marinig ang malutong na tunog ng nabaling buto, at muli bumagsak ang lalaki sa duguang sahig na humihingal at nangingisay sa sakit.
Lumipas ang limang oras na punong-puno ng lagim. Ang tabernong dating maingay sa tawanan ay naging isang katayan ng baboy. Ang mga pader na gawa sa kahoy ay hindi na makilala dahil sa kapal ng dugong tumalsik at namuo rito.
?Ang mga kalalakihan ay hindi na halos makahinga, ang kanilang mga boses ay paos na sa kasisigaw.
?Dahan-dahang tumayo si Rassia mula sa kaniyang upuan. Inilapag niya ang kaniyang kopita na may bahid din ng dugo at naglakad sa gitna ng mga naghihingalong lalaki.
Her heels clicked loudly, echoing through the tavern.
"I am satisfied now. And now, the most important thing that I will do is to cut the most important part of your body... every single one of you."
Napako sa kinatatayuan ang mga kalalakihan, ang kanilang mga hininga ay tila nagbara sa lalamunan. Sa gitna ng nakalulunod na takot, nakita nilang dahan-dahang itinaas ni Rassia ang kaniyang kamay. Doon, ay unti-unting namuo ang isang dambuhalang itim na scythe.
?"You thought you were superior because you could overpower women and children? You thought those things between your legs gave you the right to destroy lives? Today, I will take that pride and grind it into the dirt."
Sa isang kisapmata, naging isang itim na anino si Rassia na humahagibis sa buong silid.
Hawak ang kaniyang dambuhalang scythe, ang kaniyang bilis ay hindi na kayang abutan ng paningin.
Ang tanging maririnig na lamang ay ang malinis at mabilis na paghiwa ng talim sa hangin at ang sabay-sabay na pagsabog ng malakas na hiyaw mula sa mga kalalakihan.
?Isa-isa silang binalikan ni Rassia. Sa bawat pagdaan niya, ang kaniyang scythe ay tumatama nang may perpektong katumpakan. Walang labis, walang kulang, tanging ang pinakaimportanteng bahagi ng kanilang katawan ang kaniyang tinatarget.
Muling lumitaw si Rassia sa gitna ng silid, dahan-dahang itinuod ang kaniyang dambuhalang scythe sa duguang sahig.
Ang talim nito ay basa ng sariwang dugo, at sa kaniyang paligid, ang mga lalaki ay isa-isang bumagsak, hawak ang kanilang pagkatao na malinis na tinanggal ni Rassia gamit ang sarili niyang mga kamay.
"I wanted to feel the resistance of your flesh against my blade. To know that with my own hands, I have ended your ability to ever hurt anyone that way again."
?Ipinatong niya ang madugong scythe sa kaniyang balikat at dahan-dahang naglakad patungo sa pinto, hindi alintana ang mga piraso ng laman at lawa ng dugo sa kaniyang dinadaanan.
Her long, black hair flowed behind her like a silken veil of shadows, and her full black eyes remained cold, reflecting the absolute terror of the men cowering at her feet.
?"You wanted to play with a woman? Well, this woman just took the only thing you ever valued. Live as husks of men, and remember my face every time you feel the void between your legs."
?Lumingon siya sa huling pagkakataon, ngumiti nang napakatamis.
?"Consider this my mercy. I'm letting you live so you can suffer every single day for the rest of your pathetic lives."
Kinuha ni Rassia ang kaniyang itim na cloak sa sahig. Marahan niya itong isinuot, hinahayaang balutin ng madilim na tela ang kaniyang duguang kasuotan.
That is for Dazro and all of their victims. As long as I breathe, I will protect the children, women, and men being abused by others.
I will be the shield for the helpless and the blade for the wicked.
If the world needs a monster to hunt those who prey on the weak, then I will gladly be that nightmare.
"Hmm... I am not disappointed, Rassia," Lucy whispered, "I guess I made the rightful choice to accept you. You are just like me. Perhaps... even worse than Nadea. You broke the very essence of what they thought they were. That kind of malice... it's beautiful..."
Rassia simply smirked.
Napalunok nang malalim si Katarina, ang kaniyang lalamunan ay tila nanunuyo habang hindi maalis ang tingin sa mga duguang bakas sa damit ni Rassia.
Si Agustin naman ay nanatiling seryoso, ang kaniyang tindig ay matuwid ngunit ang kaniyang mga mata ay bakas ang matinding pagkilala sa panganib na nasa harap niya.
?"So... that's the true power of Lady Rassia," mahinang wika ni Agarus, ang kaniyang boses ay puno ng paggalang na hinaluan ng kaba.
?Dahan-dahang humarap sa kanila si Rassia. Ang kaniyang purong itim na mata ay tila walang katapusang kadiliman. Ang kaniyang madilim na presensya ay hindi pa rin kumukupas.
"Take a good look at that tavern," malamig na utos ni Rassia habang itinuturo ang pintuan kung saan umaagos pa rin ang dugo. "What you saw inside is not just a display of strength. It is a warning. I have no patience for those who use their power to oppress the weak."
?Humakbang siya palapit sa dalawa, dahilan upang mas lalong bumigat ang atmospera.
?"If you are to stand by my side, you must understand one thing.
I am not a hero. I am the nightmare that keeps the monsters awake.
If any of you ever dare to turn your back on me, or if you ever use the power I give you to abuse others.
.. I will make sure your suffering lasts longer than those men inside.
Do I make myself clear?"
?Dahil sa tindi ng presensya ni Rassia, tila kusang kumilos ang mga katawan nina Agustin at Katarina. Sabay silang lumuhod sa lupa, at iniyuko ang kanilang mga ulo bilang tanda ng lubos na pagsuko at katapatan.
?"Lady Rassia," mariing sabi ni Agarus, ang kaniyang kanang kamay ay nakapatong sa kaniyang dibdib.
"In the name of the Bandidos, I swear my blade and my life to you. I will be your shield and your executioner. Your enemies are my enemies, and your word is my only law. We swear our loyalty until our last breath."
?"I... I swear my loyalty too," ani Katarina. "On behalf of the Engkantaris, I will follow you into the deepest parts of hell if I must. Our magic and our souls belong to you, Lady Rassia. We will never betray the path you have chosen."
Dahan-dahang naglaho ang mapanirang awra sa paligid ni Rassia, ngunit ang bigat ng kaniyang presensya ay nanatili. Isang tipid ngunit makapangyarihang ngiti ang gumuhit sa kaniyang mga labi habang pinagmamasdan ang dalawang lider na nakaluhod sa kaniyang harapan.
?"Rise," utos niya, "Remember your oath."
?Tumayo sina Katarina at Agarus, ang kanilang mga mata ay nakatitig sa dalagang tila naging sentro na ng kanilang mundo. Ang gabi ay naging saksi sa isang alyansang hindi kailanman inasahan ng sinuman sa lupain ng Vermeleyon.
?"I, Rassia Saint Quentin, grant you, Katarina and Agarus, the right to lead the Engkantaris and the Bandidos under my name," pahayag niya, ang kaniyang itim na buhok ay bahagyang hinahaplos ng hangin.
"From this moment on, you are no longer just outcasts or rebels. As I have said that day, you are my secret forces, the shadows that will strike when the world least expects it. You will be my eyes in the darkness and my blade in the light."
Tumango ang dalawa, batid na ang kanilang kapalaran ay habambuhay nang nakatali sa kamay ni Rassia.
Tumango sina Agarus at Katarina, ang kanilang mga mukha ay bakas ang matinding paggalang bago sana tuluyang tumalikod upang maglaho sa kadiliman. Ngunit bago pa man sila makahakbang palayo, natigilan silang dalawa sa huling sinambit ni Rassia.
?"Agarus and Katarina... I will invite you to my birthday banquet," saad ni Rassia nang may tapat na ngiti.
?"Banquet?" pag-uulit ni Katarina, habang dahan-dahang nawawala ang kaba sa kaniyang dibdib. "Lady Rassia, sigurado ka ba? Ang isang tulad ko sa gitna ng mga noble..."
?"Hindi bilang mga tauhan, kundi bilang mga panauhin ko," paglilinaw ni Rassia habang tinitingnan sila nang diretso sa mga mata.
"Ayoko nang puro takot ang namamagitan sa atin.
You've proven your worth. Sa araw na 'yon, gusto kong kasama ko ang mga taong tunay kong pinagkakatiwalaan. "
Napangiti rin si Agarus, isang bihirang pagkakataon para sa isang seryosong lider ng mga Bandidos.
"Kung gayon, Lady Rassia... asahan mong naroon kami."
Napangiti nang tapat sina Agarus at Katarina pauwi, isang ekspresyong bihirang masilayan sa kanilang mga mukha na madalas ay puno ng pag-aalala at bigat ng mundong kanilang ginagalawan. Ang mga salitang binitiwan ni Rassia ay tila isang mainit na yakap sa gitna ng malamig na gabi.
?Para sa kanila, ito ang kauna-unahang pagkakataon na may isang taong may mataas na katayuan ang tumanggap sa kanilang lahi nang walang pag-aalinlangan o pandidiri.
Sa loob ng mahabang panahon, ang mga Engkantari at Bandido ay itinuring na dumi ng lipunan, mga itinakwil at kinatatakutan.
Ngunit sa harap ni Rassia, sila ay nakahanap ng higit pa sa isang pinuno, nakahanap sila ng tahanan at tunay na kaibigan.
Rassia
Maraming nangyari bago sumapit ang araw na ito. Sa wakas, naibigay ko na ang hustisyang matagal nang ipinagkait kay Dazro. Ang bawat patak ng dugo at bawat galos na iniwan ko sa tabernong iyon ay paalala na hindi ko hahayaang manatiling api ang mga walang laban.
At ngayon, nakaharap ako sa aking malaking salamin.
Thankfully, the scars and marks left by Vincenzo had finally disappeared.
I returned my hair and eyes to its original color. My red hair and normal black eyes.
My jet black hair and full black eyes is my demon form. Lucy Pearl once told me that if I became powerful enough and fully mastered my abilities, I could change my form just like hers.
Narinig ko ang mahinang tilian ng aking mga maidservants sa likuran ko, ngunit mas nangingibabaw ang tili ni Elena na tila hindi makapaniwala sa nakikita niya.
?"May ikakaganda ka pa pala, Lady Rassia!" bulalas niya habang nakahawak sa kaniyang magkabilang pisngi.
?"Ikaw ang pinakamagandang debutante na nakita ko sa buong buhay ko!" dagdag pa niya, at bakas sa kaniyang mga mata ang tunay na paghanga.
I am wearing a dark red ball gown that looks like it came from a fairy tale. The top is a sparkling silver corset with gold patterns around my waist. The skirt is very big and puffy, made of many soft layers of deep red fabric that flow all the way to the floor.
It makes me look like a powerful queen from a storybook.
I admired the final touches in the mirror. I wore my silver necklaces and earrings to complete my look.
Ngunit hindi ko magawang maging masaya sa aking kaarawan dahil ngayong araw ay ang kamatayan din ng aking ina.
It's a bitter reminder that my life began as hers ended.
?Lalong lalo na dahil hindi pa bumabalik ang aking ama.
"Elena, has father already arrived?"
?Nakita ko ang lungkot sa kaniyang mga mata, maging ang ibang maidservants ay nagkatinginan bago yumuko.
?"Hindi pa siya nakakauwi, Lady Rassia. Wala ring liham na ipinadala mula sa iyong ama," mahinang tugon ni Elena.
?Akala ko ba ay makakauwi siya para sa aking kaarawan, ngunit bakit wala pa siya? He promised. He knew how much this day meant, not just as a debut, but as a day of remembrance. Sinubukan kong kumurap para pigilan ang anumang luhang gustong kumawala at sumira sa aking makeup.
Walang silbi ang aking kaarawan kung wala siya. All this gown, this silk, and these jewels mean nothing if the only person I want to impress isn't here to see me.
"Lady Rassia, the guests are waiting. It is time for your grand entrance into the ballroom." mahinang saad ng head butler, bakas ang pag-aalala sa kaniyang boses.
?I swallowed the lump in my throat and forced my face into a cold, regal expression.
?Father, you better have a good reason for being late.